{{ message.message }}
{{ button.text }}

Zwangerschapsverlof sucks!

​Allemaal leuk en aardig dat zwangerschapsverlof, maar ik denk dat ik moet concluderen dat ik er gewoon niet goed in ben...

Afbeelding blog 'Zwangerschapsverlof sucks!' Achtergrond blur afbeelding

Nog in plastic verpakte bladen, speciaal bewaard want ik zou immers tijdens mijn verlof zeeën van tijd hebben, maar: ik heb geen zin om ze te lezen. Het lijstje met prepare-for-baby-klussen is bewust niet zo lang meer, zodat ik nu écht kan relaxen, maar: ik verveel me eigenlijk best wel... Aan de andere kant, áls ik dan wat klusjes doe word ik het slachtoffer van mijn eigen gedrevenheid. De badkamer schoonmaken eerder deze week eindigde met mijzelf in tranen in een soort van spagaat op de badkamervloer: het was stom dat ik dacht dat dat nog ging lukken, het was levensgevaarlijk en mijn bekken werden er ook echt niet beter van dus dat kon je geen succes noemen. Nog zacht uitgedrukt. 

Ik wil wel van alles, maar tegelijkertijd ben ik er ook gewoon té zwanger voor (nu 37+1) en gaat het lichamelijk natuurlijk ook niet optimaal. Mijn bekken doet enorm pijn, de rughernia maakt me chagrijnig, ik voel me log en zwaar en denk continu aan chocola en wil alleen maar op de bank of in bed liggen... vervolgens voel ik me als een schildpad die op zijn rug ligt als ik probeer op te staan..! 

Tuurlijk is een rondje Netflix met mijn voeten omhoog heerlijk op zijn tijd, maar ik wil eigenlijk veel liever elke dag een stevige wandeling maken zonder dat ik elke 6 stappen harde buiken heb. Ik wil blijven zwemmen zonder dat ik dan de - irreële - angst ervaar dat mijn vliezen en plein public zullen gaan breken in het bad. Ik wil gewoon op de fiets kunnen stappen zonder de pijnlijke druk in mijn bekken te voelen en na 10 keer trappen bekaf te zijn, zodat ik even lekker kan winkelen zonder me steeds druk te hoeven maken over waar ik naar het toilet zou kunnen. 

Het gevolg is dat ik eigenlijk steeds net niks doe. Ja, ik draai nog weleens een was en ik kook (soms) en ik bereid (mentaal) de komst van mijn kind voor. Tuurlijk kom ik nog wel in de supermarkt. Dat is bijna hét uitje zelfs! Ik heb een geweldige man die er altijd voor me is om me dingen uit handen te nemen die mij fysiek niet meer lukken en hij is er ook om me een hart onder de riem te steken. 

Ik mag en wil dus ook eigenlijk helemaal niet klagen, dit zijn immers typische 1e wereld problemen, niet? Er zijn ergere dingen! Maar stiekem had ik me deze tijd toch wat anders voorgesteld. Misschien komt het omdat ik me eigenlijk maar op 1 ding écht ontzettend verheug en dat is eindelijk mijn kindje vasthouden. Ja, die laatste loodjes wegen echt het zwaarst...

Tags

Mom to be

🐞  Heb je een suggestie, of werkt er iets niet? Laat het ons weten! Probleem Melden
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
Login

Account aanmaken