{{ message.message }}
{{ button.text }}

zwanger van een tweede kindje

In mijn vorige blog schreef ik over dat ik dacht dat ik zwanger was en dat ik niet zwanger bleek te zijn. Maar een maand later was het wel 'raak'. Maar waar blijft die roze wolk nou?

Afbeelding blog 'zwanger van een tweede kindje' Achtergrond blur afbeelding

En dan sta je met een positieve test in je handen. En een tweede. En een derde. En een vierde. Tja, ik moet er echt aan. Ik ben zwanger. Vandaar heel de dag door die trek in olijven. Vandaar die moeheid. We kijken elkaar aan. Oke, het is echt zo. Oke. Leuk. Maar waar is dat YES-gevoel nou? Bij mijn eerste zwangerschap sprongen we een gat in de lucht en nu accepteren we het en gaan verder met waar we mee bezig zijn.

Twee weken verder. Ik ben misselijk en moe. Maar het is goed te doen. Vandaag toch maar de verloskundige vast bellen voor een afspraak. Het is nog steeds niet doorgedrongen dat het echt zo is. Na het telefoontje voel ik me even heel blij. Zie je, ik ben gewoon zwanger!! Maar ook dit zakt al snel weer weg. Want tja, er staat een peuter aan je benen te trekken. En er is nog zoveel werk in huis te doen.

Wel heb ik stiekem al wat mensen ingelicht. 2 Vriendinnen en mijn zusje. Met 7 weken willen we het aan de ouders vertellen. Die gaan allemaal op vakantie en om te wachten tot ze terug zijn vinden we te lang duren. Helemaal gezien het feit dat ik bij ons eerste kindje al met een week of 8 positiekleding nodig had... We hebben twee kleine taartjes besteld met roze en blauwe versieringen. Als de taartjes er zijn, maken we eerst foto's met ons zoontje met de taart om later naar de rest van de familie en vrienden te sturen.
En dan op naar mijn ouders. Daar valt het kwartje totaal niet. Dat ik zo'n leuke taart gebakken heb. En dat ze best willen helpen met proeven. Ma, snap je het dan echt niet? Er wordt nog 2 keer van de taart naar mij gekeken en terug. En dan ineens: " Ben je in verwachting?" Toch wel erg leuk die lieve reacties die we krijgen.
Op naar mijn schoonouders. Daar valt het kwartje gelijk. Zo leuk, die eerste reactie!
En ta, dan ook gelijk maar de rest inlichten. Want tja, het buikje groeit en ik kan het niet echt meer vertoppen.
En dan, door alle felicitates en leuke reacties en vragen, voel ik me even wel echt zwanger. Daar wordt je toch blij van? Allemaal mensen die het zo leuk vinden...

De eerste echo. Ik geloof vast dat er iets is. Of het zijn er twee of het hartje klopt niet. Maar het hartje klopt wel en het zijn er geen twee. Oke, mooi. Weer dat nuchtere. Op naar de volgende echo dan maar. Het is zo vreemd. Net of ik het nog steeds niet kan geloven. Heel mijn lichaam schreeuwt dat ik zwanger ben. Ik ben moe, geirriteerd en misselijk. Heb op de meest vreemde momenten trek in de meest vreemde dingen. Ik heb pijn in mijn onderrug. Mijn buik groeit en om van mijn borsten maar niet te spreken. En toch.... Het dringt niet door

De tweede echo. Deze keer ga ik alleen. Best zenuwachtig want stel je voor dat het hartje is gestopt met kloppen... Maar nee, alles ziet er heel mooi uit. Er komt een prachtig kindje in beeld, dat heerlijk ligt te bewegen. En weer dat nuchtere: oke.

Wat is dat toch? Is dat echt omdat het de tweede is? Ik weet dat ik heel veel geluk heb. In twee keer zwanger en alles gaat goed. Ik voel me veel minder beroerd dan bij mijn eerste zwangerschap. En toch is die roze wolk er niet.
Komt het omdat je weet wat je te wachten staat? Ons eerste kindje was echt heel pittig en heeft heel veel gehuild. Zie ik daar tegenop? Oke, eerlijk gezegd een beetje. Maar nu weten we ook allemaal tips die we toen niet wisten en die we allemaal uitgeprobeerd hebben. We staan er nu anders in en gaan dingen anders aanpakken. Dus dat kan het niet zijn.
Komt het omdat het gewoon druk is met een peuter? Dat kan, maar er blijft nog genoeg tijd voor mezelf over.
Komt het omdat we alles al hebben? Bij de eerste was ik bijna gelijk bezig met dingen haken en naaien en verzinnen hoe het kamertje moest worden enzo. En dat hoeft nu niet, want we hebben alles al. Maar goed, een nieuw kindje mag ook best wat nieuwe spulletjes hebben, alleen heb ik daar nu nog geen haast mee.
Wat is het dan? Ik weet het echt niet. Ik zou willen dat ik er blijer (is dat een woord?) mee was. Voel me schuldig tegenover de baby. Want die is echt heel welkom. Alleen besef ik het nog niet. Ik voel me ook schuldig tegenover mensen die heel graag een kindje willen en waar het niet lukt. Tegenover een vriendin die precies tegelijk zwanger bleek te zijn maar waar het een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was.

Dus..... Hoe welkom het kindje ook is, die roze wolk die er bij ons eerste kindje was, is er (nog) niet. Ik hoop dat hij snel komt!!!
Of is dit heel herkenbaar bij een tweede kindje? Zijn er meer moeders die de tweede zwangerschap zo heel anders ervaren?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je