{{ message.message }}
{{ button.text }}

''Want, wat mankeer je nu weer?''

''​Ik weet dat, vanaf het moment dat ik moeder ben geworden, een echt zorgeloos bestaan er niet meer inzit.''

Afbeelding blog '''Want, wat mankeer je nu weer?''' Achtergrond blur afbeelding

Zoals de meesten van jullie misschien wel weten, heb ik drie dagen na mijn bevalling een niet zo leuke gebeurtenis meegemaakt. Dit kun je hier terug lezen. Een gebeurtenis die mijn leven behoorlijk op zijn kop heeft gezet.

Ik was altijd een heel nuchter persoon. Go with the flow was mijn motto, en ik was nergens bang voor.
Dat alles veranderde op die dag. Ik was al hevig geëmotioneerd door het kersverse moederschap.
Natuurlijk veranderd je hele wereld. Opeens ben je verantwoordelijk voor zo'n klein baby'tje. 
Dat brengt al de nodige angsten met zich mee. 
Maar vanaf het moment dat ik opgenomen ben geweest (ook al was er uiteindelijk helemaal niets aan de hand) ben ik bang geworden voor ieder pijntje dat ik voel. Ik heb dan ook vaak weer bij de huisarts gezeten met vage klachten.
Een klacht die steeds terug komt en waardoor ik besloot deze blog te schrijven en mijn angsten met jullie te delen, is de pijn in mijn kuit. Ik heb dan gauw een week lang last van vervelende steken. Continue. Het lijkt op spierpijn.
Natuurlijk ga ik als een bezetene iedere dag mijn benen checken op rode vlekken of warme plekken.
Want hey, het zou zo maar eens trombose kunnen zijn! Ook al heb ik hier geen voorgeschiedenis mee, en naast het enige feit dat ik een vrouw ben, ook geen verhoogde kans op. Ik word dan echt vervelend van mezelf!

Maar dit valt nog mee. De eerste maanden na mijn bevalling waren een echte kwelling. Iedere ochtend werd ik wakker met het idee ''dat ik vandaag zomaar ineens dood zou kunnen gaan.'' Heel vervelend. Dat mijn bloeddruk nog steeds niet wilde zakken, hielp ook niet echt mee. Waar twee verschillende huisartsen me al hadden verteld dat ik me geen zorgen hoefde te maken, deed ik dit toch. Gelukkig is dit gevoel afgenomen. Soms denk ik er nog weleens aan, maar dan probeer ik mezelf meteen af te leiden. Eigenlijk voelde ik me de hele dag gejaagd en bang. Achteraf denk ik dat ik gewoon een hele heftige vorm van ontzwangeren door heb moeten maken. Want nu, bijna 11 maanden na de bevalling, gaat alles stukken beter en zijn mijn angsten meer naar de achtergrond verdwenen en kan ik, wanneer ze opspelen, ze aardig de kop in drukken. 

Het klinkt nu allemaal heel negatief, maar dit is een innerlijke strijd die ik heb gevochten met mezelf. Ik heb de afgelopen maanden ontzettend kunnen genieten van mijn zoontje, en heb dankzij hem heel veel afleiding van de nare gedachtes gehad. Ik heb me heel erg alleen gevoeld. Ik heb weinig mensen gehad met wie ik het durfde te delen, want zo kenden ze mij niet, en ik wilde niet zwak overkomen, en al helemaal niet als een zeur ''die altijd wat denkt te mankeren''. Ik ben blij dat het nu stukken beter gaat. Ik ben relaxter, kan me weer een beetje ontspannen. Wel heb ik mezelf beloofd, ook al ben ik volgens de dokter ''een kerngezonde jonge vrouw'' om nu echt de strijd aan te gaan met die extra zwangerschapskilootjes. Door de angsten was dit ook moeilijk doorzetten, aangezien ik ook wel graag ging snacken om mijn gedachten te verzetten.
Ik wil graag weer een gezond BMI hebben, dus dit word mijn doel voor de komende tijd!

Ik weet dat, vanaf het moment dat ik moeder ben geworden, een echt zorgeloos bestaan er niet meer inzit. Maar ik hoop wel, dat ik op een dag de controle terug heb over mijn angsten. Want continue denken dat je iets mankeert, is killing. 
Óók voor je bloeddruk.

kelly_1463514797.jpg

 

1

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Zwanger

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je