{{ message.message }}
{{ button.text }}

Sometimes you can't make it on your own. (1)

​''Meid, misschien heb je toch een beetje hulp nodig,,'' ​WAT? IK? HULP NODIG? Dat heb ik NOOIT gehad.

Afbeelding blog 'Sometimes you can't make it on your own. (1)'

Daar zit je dan. Van een sterk, onafhankelijk persoon die nooit iemand nodig dacht te hebben,
naar een bang, hulpvragend en om zich heen slaand vrouwtje.

En ik heb wat om me heen geslagen. Zoals je hier kunt lezen.
Meerdere mensen die dicht bij me staan, probeerden al een paar keer heel voorzichtig:
''Meid, misschien heb je toch een beetje hulp nodig,,''
WAT? IK? HULP NODIG? Dat heb ik NOOIT gehad. En de hulp die ik heb gehad van zogenaamde ''zielenknijpers''
heeft me nooit verder gebracht dan waar ik nu de dag ben. Nee, ik, ik heb altijd alles zelf gedaan.
En daar ben ik trots op.

Maar na de zoveelste uitbarsting tegenover manlief, die dat zó niet verdiend, begon ik ''ze'' stiekem toch gelijk te geven.
Dit kan zo niet doorgaan. En als ik het dan niet voor mezelf zou doen, dan ben ik het op zijn minst aan hem verschuldigd.
Dus ging ik bij mezelf ten rade. Waar kan het toch aan liggen dat ik niets meer kan hebben?
Ik moet eerlijk zeggen dat ik altijd wel een beetje een opvliegend karakter heb gehad, maar dit is extreem.
Zoals ik al eens schreef: Zo ken ik mezelf niet, en zo WIL ik mezelf ook niet kennen.

Ergens wist ik het wel. Maar ook dat wilde ik niet onder ogen zien. Want ik wilde me niet een ''aansteller'' voelen. 
Laat staan een slachtoffer. Daar kan ik namelijk heel slecht tegen.
Mijn angsten. Ik zou mijn angsten onder ogen moeten zien.
De impact van mijn kraambed dag 3. Daar is het allemaal mee begonnen. 
Ook hierover heb ik een blog geschreven. Misschien heb je die al wel gelezen.
Misschien wil je die wel lezen, dat kan hier: ''Mevrouw, wilt u worden gereanimeerd?''

Want niemand weet dat ik in angst leef. Ja, ik leef in angst. Iedere dag. Vanaf het moment dat de wekker gaat voor manlief om naar zijn werk te gaan. Ik ervaar nog steeds lichamelijke klachten, die heb ik sinds mijn bevalling. Deze klachten maken mij angstig. Ik ben er al meerdere keren voor bij de dokter geweest. Die heeft nog net niet letterlijk gezegd dat ''het tussen mijn oren zit'', maar dit kon ik er wel uit opmaken. Klachten als het gevoel van een brok in mijn keel hebben. Soms krijg ik het daardoor benauwd. Klachten als een zeer onderbeen hebben, dat maar niet over wilt gaan. Klachten als druk op mijn rug en maag zodra ik ga liggen. Iedere dag weer. Op zich kan ik dit van me afzetten. Maar onbewust speelt het toch mee.
''Zou ik dan toch iets mankeren...?'' Soms gaan mijn gedachten zo ver dat ik denk:
''Wat als ik nu dood neer zou vallen? Hoe moet het dan met Quentin? Manlief is pas in de avond thuis.''
Dat ik in de ochtend naar beneden ga om de achterdeur los te draaien, zodat er altijd iemand naar binnen kan mocht er iets met mij gebeuren. Dat ik maar ga wandelen, gejaagd, zodat er altijd mensen om me heen zijn MOCHT er iets gebeuren.
Jeetje, waar is het zo mis gegaan? Ik was altijd zo zorgeloos. Het type ''Go with the flow'' Leef vandaag, we zien wel wat morgen brengt. 

Zo trots als dat ik was dat ik altijd alles zelf heb gedaan en verwerkt,
zo trots ben ik nu ook dat ik hulp heb ingeschakeld.
Ik kan dit niet alleen.
Nooit gedacht dat ik mezelf dit zou horen zeggen.

Word vervolgd.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Zwanger

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je