{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ons IVF verhaal (1)

Diagnose vervroegde overgang...en dan...

Afbeelding blog 'Ons IVF verhaal (1)'

Augustus 2013: na een vervelende missed abortion  (deze miskraam ontdekten we bij de eerste echo en moest opgewekt worden, het vruchtje liet niet spontaan los)  hadden we weer een positieve test in handen! Deze keer zagen we met 7 weken een mooi kloppend hartje en later in de zwangerschap een druk kindje! Druk is ie nog steeds! In mei 2014 mochten we na een lange zwangerschap en bevalling eindelijk ons zoontje verwelkomen!
De wens voor een tweede
In juni 2015, na de eerste verjaardag van ons zoontje, stopte ik met anticonceptie. Ik had altijd al een korte cyclus, maar ik had het gevoel dat deze nu voor problemen zorgde. Niet dat er iets heel ergs aan de hand was, maar dat er misschien een beetje progesteron nodig was om mijn cyclus te ondersteunen (ik had wat onderzoek gedaan). Na 3 maanden zat ik al bij de huisarts en ik ben zo blij dat zij me meteen doorstuurde! In september zaten we op de fertiliteitspoli van het ziekenhuis, het voelde alsof we daar niet helemaal op onze plek waren, we hadden al een kind en ik was pas net weer gestopt met anticonceptie. Maar ja, even die onderzoeken doen en dan kon ik in elk geval die progesteronbolletjes gaan gebruiken. Dacht ik.
De uitslag
Er werden afwijkende waarden gevonden. Waarden die erop wezen dat mijn eicelvoorraad bijna op was (voor de kenners: een AMH waarde van 0,4). En weer andere waarden vertelden ons dat mijn lichaam heel veel moeite moest doen om een eisprong voor elkaar te krijgen (FSH waarde 14). Deze waarden icm een echo waarop maar weinig eitjes te zien waren, bevestigden de diagnose: Vroege overgang (ook wel POF genoemd). Ik zat nog niet in de overgang, maar dit ging waarschijnlijk wel op korte termijn gebeuren. Wanneer kon niemand zeggen. Wat wel duidelijk was: onze enige optie was IVF (als je nog maar weinig eitjes hebt is de kwaliteit van die eitjes meestal niet meer zo goed) en dat moest met spoed. 
Geen 2e kind krijgen was ondenkbaar en vanaf dat moment zou ik alles op alles gaan zetten om dit voor elkaar te krijgen. Met steun van mijn vriend uiteraard. Het maakte me niet uit wat ik in moest gaan spuiten, slikken of snuiven Ik was alleen doodsbang voor de punctie bij IVF. Ik had er wat horrorverhalen over gehoord en heb zelf een paar traumatische ervaringen met niet-werkende verdovingen dus zag er enorm tegenop. Het was dan ook geweldig dat het ziekenhuis akkoord ging met punctie onder narcose.
Hormonen spuiten
Eind november begon ik met spuiten. 
Meteen de maximale hoeveelheid die is toegestaan in Nederland. En dan ga je naar je eerste echo om te kijken of er eitjes groeien en hoeveel. Als ik minder dan 4 eitjes had zou dit meteen de laatste poging zijn, dan gingen ze niet meer verder met ons. Zenuwslopend dus! Stiekem hoopte ik dat al die waardes en metingen niet klopten en dat er opeens een buik vol eitjes te zien zou zijn. Maar helaas, op de eerste echo konden ze er met moeite 3 ontdekken. De tweede echo waren het er 4 en toen werd de punctie gepland…. 4 eitjes, eigenlijk 4 follikels. Je moet dus ook nog hopen dat er in elk follikel een eitje zit! En als je bedenkt dat meestal niet alle eitjes bevrucht worden en de bevruchte eicellen niet allemaal doorgroeien tot een embryo….was mijn hoop opeens ver te zoeken. Met een beetje geluk werd het 1 embryo. 1 kans op een zwangerschap.
Van de punctie heb ik geen last gehad omdat ik onder narcose mocht (en omdat er niet veel eitjes waren had ik ook achteraf geen last). Mijn vriend mocht nu ook nog “zijn ding” gaan doen. Omdat er bij ons ziekenhuis geen ivf lab was, kreeg hij mijn eitjes op zijn buik geplakt (geen grap, dit schiijnt normaal te zijn!) om naar een ander ziekenhuis te rijden, daar de eitjes af te geven en vervolgens onder het genot van een leuk filmpje zijn bijdrage te leveren. We hoorden die dag dat er 5 follikels waren gevonden met daarin 4 eitjes. Nu moesten we gaan duimen dat er iets bevrucht werd…
Dan begint het wachten….vreselijk! Als je niet gebeld wordt mag je over 3 dagen komen voor een terugplaatsing. Een beetje zoals je eindexamen: Als je niet gebeld wordt ben je geslaagd. 3 dagen lang verschiet je bij elke telefoon die een geluid maakt! Gelukkig mocht ik wel bellen voor een tussenstand. Alle 4 de eitjes waren bevrucht en 2 daarvan waren er goed aan het delen. Op dag 3 kreeg ik een mooi embryo teruggeplaatst en er ging er 1 de vriezer in.
Testen….
Ik ben testverslaafd. Ik test veel te vroeg en veel te vaak. Maar alle testen waren positief! Ik was zwanger! Na 1 IVF poging, 1 teruggplaatsing was ik al zwanger! Alles zou toch nog goedkomen! Nu nog even 3 weken wachten tot de echo…3 slopende weken. 3 weken waarin ik 2 keer een heel klein beetje bloed verloor. 3 weken waarin ik kon nadenken, googlen, terugdenken aan mijn eerste zwangerschappen. Na 3 weken zat ik misselijk (van de zenuwen) in de wachtkamer van het ziekenhuis. En eindelijk mochten we naar binnen om te zien of IVF poging 1 daadwerkelijk een succes was geworden! Omdat het nog vroeg in de zwangerschap was deed de arts een inwendige echo.
In mijn volgende blog lees je hoe deze echo verliep...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je