{{ message.message }}
{{ button.text }}

Miskraam of toch geen miskraam, dat is de vraag.

Ik lig in het ziekenhuis met HG. Mijn schoonfamilie is op de hoogte van de zwangerschap en is net weg, als ik buikpijn krijg en bloed onder de lakens zie.

Afbeelding blog 'Miskraam of toch geen miskraam, dat is de vraag. ' Achtergrond blur afbeelding

Ik durf het niet meteen te zeggen tegen de verpleegkundige die mij net mijn spuug bakje heeft overhandigd.
Je kent dat wel, wat je niet benoemt bestaat ook niet.
'Gaat het wel, je ziet wel heel wit ineens.' Blijkbaar zie ik lijkbleek. Dat wil wel wat zeggen, aangezien ik doorgaans niet zichtbaar ben in de sneeuw en je bij het zien van een witte muur met mij ervoor, zou vragen waarom die muur ogen heeft en kan praten.

Ik sla mijn lakens terug en de verpleegkundige kijkt uitgebreid naar het bloed. Ze ruikt eraan, iets langer en intenser dan waar ik mij bij op m'n gemak voel.
'Dat doe ik om te ruiken of er vruchtwater bij zit of een ontsteking.' legt ze uit. Blijkbaar is het van mijn gezicht af te lezen dat er nog nooit iemand aan mijn bloed heeft staan ruiken.
Ik voel me erg ongemakkelijk en zou willen dat ik mijn lakens stevig vast had gehouden zodat ze niks zag.
' Ik ga even overleggen met de dienstdoende arts, maar ik verwacht dat hij even een inwendige echo wil maken.' en ze loopt de kamer uit.

Het enige wat ik kan denken is dat dit weer misgaat.
Dit wordt weer een miskraam. De zesde dan al.
En na deze poging gaan we starten met hormoonspuiten. Ik haat spuiten. Ik mag dan wel veel piercings hebben (gehad), en een flinke tattoo op mijn rug, een kleintje op mijn pols en een op mijn buik...Maar naalden die dieper gaan dan het oppervlak of niet aan de andere kant eruit horen te komen, heb ik liever niet in mijn lijf.
Ik probeer me alvast voor te bereiden op het slechte nieuws dat ik ga krijgen.

De gynaecoloog kijkt, maar ziet dat het hartje nog steeds klopt.
'Alles ziet er prima uit, voor zover dat nu zichtbaar is. We moeten afwachten of het vruchtje blijft zitten.'
Dan hoor ik ineens de snelste trein die ik ooit heb gehoord.
Het is het hartje van de baby. En mijn hart vult zich direct met liefde.

Ik bel Nick op om hem op de hoogte te brengen, en hij komt meteen naar het ziekenhuis terug.
Hij drukt een kus op mijn voorhoofd, doet mijn shirt een stukje omhoog en begint tegen de baby te praten.
'De baby heeft nog geen oren hoor, daar hoort ie helemaal niks van.' zeg ik een beetje ongemakkelijk.
Hij tikt op mijn buik 'Hallo, hallo? Staat de microfoon aan? Papa hier, je moet mama niet zo laten schrikken hoor.'
Ik schiet in de lach en bedenk me dan dat mijn bed nog niet verschoont is.

Even een lekkere warme douche, en dan in een schoon bedje. Heerlijk.
Ik barst van de honger en heb toch echt dorst. Ook al zou dat laatste niet mogelijk zijn volgens de dienstdoende arts.
Nou m'n reet, ik heb dus echt wel dorst.
Maar helaas, ik mag nog steeds niet eten of drinken. En ondanks dat er niks meer in mijn maag zit, houd het overgeven niet op.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je