{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn zwangerschap: “Wat kan er nog allemaal misgaan?” (Deel 2)

Afbeelding blog 'Mijn zwangerschap: “Wat kan er nog allemaal misgaan?” (Deel 2)'

Eindelijk. We zijn 12 weken ver. We gaan binnen voor een van de belangrijkste en misschien wel leukste echo van heel de zwangerschap! 

Vandaag weten we of alles goed gaat met ons kleine wonder. En weten we misschien zelfs al het geslacht! Mijn buikje begint stilletjes aan toch mooi zichtbaar te worden dus het wordt tijd dat iedereen het mag weten! (Foto van hierboven ben ik al 25weken!)

Daar liggen we dan weer, koude gel op de buik en laat me mijn klein monstertje maar zien! Wat is het prachtig.. op zo een korte tijd, al zo ontwikkeld. We zien de armpjes, beentjes, hoofdje... op scherm lijkt dit echt al op een baby! 

De gynaecoloog doet een paar metingen, ik lig er met een big smile van oor tot oor. Ze doet de meting van de nekplooi, kijkt veel te lang naar het scherm en doet de meting nog eens, ik zoek de ogen van mijn vriend, die elk moment kan instorten. Ik kan me niet bedwingen en vraag of er iets mis is. Ja, de nekplooi meting is niet goed.. deze is te groot.

Tranen lopen over mijn wangen terwijl mijn gynaecoloog probeert uit te leggen dat we nog niets zeker weten, we moeten naar een specialist die alle metingen opnieuw zal uitvoeren en zal oordelen of ik een vruchtwaterpunctie moet ondergaan. 

Mijn gynaecoloog ziet mijn verdriet, ze wil me hoop geven; maar moet ook realistisch blijven. Ze legt ons uit wat dit allemaal kan betekenen, een syndroom (vaak syndroom van down), een hartafwijking,... ze somt allerlei zaken op, en ik luister terwijl mijn hart breekt. 

Ik en mijn vriend hadden op voorhand al afgesproken wat we zouden doen als dit zou gebeuren (alleen denk je altijd dat het jou niet overkomt). We zouden geen kind met een beperking ter wereld brengen als we dit op voorhand zouden weten. Ik ben opvoedster van beroep en zie vaak hoe schrijnend de situaties zijn (alleen al ergens opvang krijgen is bijna onmogelijk deze tijd). Nee dat doen we ons kind en onszelf niet aan.

Maar dat was voor het een deel van mij was. Ik wilde nu niets anders dan dit kindje ter wereld brengen, er van houden, het zien opgroeien, wat de uitslag ook zou zijn! Maar mijn vriend bleef bij onze eerste beslissing. Achteraf bekeken snap ik hem wel. Maar op die moment was ik zo boos en voelde me zo onbegrepen! 

We moesten een week wachten... een hele week van onzekerheid. Mijn vriend was kapot van verdriet, maar probeerde dit opzij te zetten, voor mij. Ik was een zombie.. ik kwam niet buiten, sprak bijna niemand, waste mij niet... ik zat hele dagen in mijn pyjama op de bank. Staarde voor mij uit en weende zoveel dat ik echt dacht dat ik geen tranen meer had. 

Tot het eindelijk vrijdag was. Met een bang hart vertrekken we naar het ziekenhuis. De gynaecoloog waar wij bij moesten was vrij afstandelijk, ik had niet de klik die ik had met mijn eigen gynaecoloog. Misschien was dit omdat het een man was, ik weet het niet. Bij elke meting geeft hij uitleg met een monotone stem. Maar telkens eindigt hij met: moest het nu een syndroom hebben zou het er anders uitzien. Dus beetje bij beetje kregen we terug hoop! 

Op het einde van deze afspraak geeft de gynaecoloog ons een goed gevoel mee! Hij raad aan om de nipt test zeker te doen maar hij verwacht dat deze goed zal zijn. Ik ben euforisch! Mijn kleine spruit is gezond. 

Tot we thuiskomen en ik besef dat we weer een week moeten wachten.. ik beveel mezelf om nog niet blij te zijn. Ik wil niet nog eens keer een deur tegen het gezicht krijgen, het blijft bang afwachten, maar er is hoop!

Deze week wil ik nog met mijn vriend praten, ik wil hem vertellen dat ik dit kindje hou, wat de uitslag ook mag zijn.. maar hij heeft hier geen gehoor naar, alles kwam goed dus we moesten dit gesprek niet hebben. Maar in mijn hoofd hadden we dit gesprek wel 100keer. Ik zou kiezen voor mijn kind, wat dit ook zou betekenen voor onze relatie. Heel gek, dat ik zou kiezen voor mijn 12weken oud embryo en niet voor mijn vriend van 7jaar en half ondertussen. Maar dat is moeder zijn... je zet je kind boven alles en iedereen, zelfs als het nog niet geboren is. 

Een week later krijg ik een mailtje. Alles is oké, ons kindje is gezond. Niet zomaar ons kindje, onze zoon! Zou ik nu eindelijk kunnen gaan genieten? 

Meer over mijn zwangerschap in deel 3

Groetjes, Bulldogmom

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je