{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn eerste horror zwangerschap met happy end (deel 2)

Gebroken vliezen, 4 weken ziekenhuis en dan nóg niet gelooft worden.

Afbeelding blog 'Mijn eerste horror zwangerschap met happy end (deel 2)'

In deel 1 heb je kunnen lezen over ons fertiliteits traject en een groot deel van mijn zwangerschap. 


IK PLAS IN MIJN BROEK. 

Ik was dus 27 weken en een paar dagen zwanger toen ik lekker ging lunchen met een vriendinnetje. Er is veel wat je plots niet meer mag eten dus dan eens een keer lekker uitgebreid lunchen was echt fijn. Ik had er veel zin in en had met helemaal opgedoft.  Vol enthousiasme liepen we naar het restaurant. Totdat ik plots een hele warme straal voelde lopen. 

Eerst dacht ik dat het bloed zou zijn maar toen ik bij het toilet aankwam was dat gelukkig niet zo. Het drong niet zo door en dacht dat ik misschien gewoon in mn broek had geplast. Ik heb heerlijk gegeten maar die hele dag verloor ik wel vocht. Ik begon me tegen de avond aan toch wat zorgen te maken en besloot de verloskamers te bellen. ik was immers al vanaf het begin medisch. 

Ze gingen met een wattenstaafje langs mijn baarmoeder mond en keken met de echo. nou mevrouw u plast gewoon in u broek. Incontinentie komt wel vaker voor met dit termijn. En ik kon weer vertrekken. Er werd niet geluisterd naar mij en mijn ervaring. 

28+3 GROEIECHO

In verband met mijn hashimoto moest ik groei echo's krijgen.  Ik kreeg de hele zwangerschap al om de 4 weken een echo en nu was dat elke 2 weken. De medisch verloskundige zei elke keer "hmm ik kan de baby niet zo goed zien" "hij heeft niet zoveel ruimte". Ik dacht er niks van, hoewel het me was opgevallen dat ik nogteeds elke keer vocht verloor. Meer dan bij normaal urine verlies..

Ik vraag even of de Gyneacoloog wil meekijken zei ze. En al snel stond er een gyn de echo te maken. Hey goh meis hoe is het nu het dat vocht verlies van je? Vroeg de vk.. Ik vertelde dat ik dat steeds elke keer wat verloor. En dat het niet op urine leek. Tja ik denk dat je vliezen toch gebroken zijn. Ik wil dat je even naar de verloskamers gaat en daar helpen we je even verder. Gelukkig was mijn man mee want ik schrok me kapot. 


OPNAME EN VOORLOPIG NIET MEER NAAR HUIS. 

Op de verloskamers werd ik gezien door een mannelijke gyno. Dat maakte me op dat moment helemaal niks uit. Ik wilde nu weten wat er was, mijn oermama kracht ging op standje 100. Ik kreeg weer een wattenstaafje langs mijn baarmoedermond er weer zeiden ze ach je plast gewoon in je broek. Zelfs toen hij op de echo zag dat de baby helemaal droog lag hield hij vol dat ik écht geen gebroken vliezen heb. "Dan zou je ook wel weeën hebben". 

Ik werd wel opgenomen voor de zekerheid. Want dat was protocol en hij vond het maar wat onzinnig. Hij had veel ervaring en wist wel dat het heel erg mee viel. Ik heb mijn moeder gebeld en waar ik op dat moment met mijn bek vol tanden stond sprong zij even bij. Ik moest maar even een groot rondje wandelen met een boterhamzakje in mijn ondergoed. Dan konden we het opvangen. Hij geloofde het niet helemaal volgens mij. 

Toen mijn moeder vervolgens weer aanschoof vertelde hij dat ik ook wel naar huis kon als ik dat wilde.. Mijn moeder greep toen gelukkig in en zei "we willen graag dat je overlegd met een arts uit het UMCG" als zij zeggen dat we naar huis kunnen doen we dat. Zij hebben hier veel meer ervaring mee. 

DE AMBULANCE KOMT NU MAAR IK VIND HET PERSOONLIJK DIKKE ONZIN. 

Na het telefoontje kwam hij terug. Nou het UMCG vermoed dat je toch gebroken vliezen hebt en willen dat je daar nu heen komt. Dat is protocol omdat je onder de 32 weken bent. "De ambulance komt je nu ophalen maar ik vind het dikke onzin" "als je nu weeën krijgt kan je alsnog heen, en als het snel gaat kan de baby hier ook eerst wel geboren worden" zei hij nog. Bij mij ging alles het ene oor in en het andere uit. Mijn moeder en (toen inmiddels man) reden achter de ambu aan. Ze hebben heel snel gereden want binnen 35 minuten was ik van Sneek naar Groningen. Toen waren man en moeder natuurlijk nog helemaal niet zo ver. Die hebben eerst de tas ingepakt en zijn toen rustig vertrokken. Voorzover dat kon want iedereens wereld stond plots op zijn kop. 

Eenmaal in Groningen kreeg ik meerdere onderzoeken. En ja hoor. Conclusie: gebroken vliezen. Ik moest blijven en kreeg gelijk longijpers. De baby zal veel te vroeg geboren worden maar ik was daar op de juiste plek...

De rest lees je in deel 3


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je