{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn bevalling. Part 3.

Dus geen bevalling in het ziekenhuis. Een goede 25 kilometer in de auto met volledige ontsluiting en persdrang gaat hem niet worden.

Afbeelding blog 'Mijn bevalling. Part 3.'

Dus dan maar thuis bevallen. Maar aangezien we daar totaal niet op hadden gerekend had ik, neatfreak die ik ben, het hele kraampakket netjes opgeruimd in de kinderkamer. Dus terwijl ik naast het bed weeën stond weg te puffen, werd er om mij heen haastig alles bij elkaar gezocht om het bed bevallingsklaar te maken. De kraamzorg werd gebeld, de matjes werden gezocht, het zeiltje om op te bevallen was niet te vinden. (Ik had natuurlijk bijna alles in de onderste la van de ladekast gelegd behalve dat...) Dus er werd in allerijl van zolder een dekzeil gehaald wat je gebruikt om je meubels onder te doen als je gaat verven oid. Aangezien we nog niet zo lang geleden waren verhuisd en nog steeds bezig waren met dingen klussen in huis hadden we die nog wel liggen. (werkt trouwens dus ook prima om op te bevallen)
Huppakee, die onder het laken en eindelijk mocht ik weer op bed gaan liggen. De persweeën kwamen wel en wat voelden die fijn ten op zichten van de weeën die ik daarvoor had. Hier kon ik wat mee. Zorg dat de kleine naar beneden gaat, zorg dat ze richting de uitgang gaat. Zoals op de pufcursus geleerd, Kom maar van die glijbaan af. Ja hoor. Ik ging het proberen. De kraamzorg arriveerde na een uur aangezien dat de dichtstbijzijnde was op dat moment. Schijnbaar was het druk met bevallende mensen. :p
Om 1:15 mocht ik beginnen met echt persen, maar echt opschieten deed het niet echt. Op een gegeven moment riep mijn man dat hij de haartjes kon zien. Dat we er echt bijna waren. Ik had geen idee hoe lang ik al bezig was. Alleen dat ik kapot was en dat ik hoopte dat onze uk er toch snel uit zou komen. Dat laatste stuk persen viel mij echt tegen. Ik heb in de laatste minuten gescholden op zo'n beetje iedereen in de kamer. Mijn man die vet lief probeerde te zijn en aanmoedigend zei dat ik er echt bijna was, dat ik nog even door moest persen heb ik naar zijn hoofd geslingerd dat hij maar eens een meloen moest proberen uit te poepen. Tegen de verloskundige heb ik op een gegeven moment gezegd dat ze het maar terug moest stoppen daar ik het echt niet meer kon. Maar toen, uiteindelijk om 2:47, na 1,5 uur persen, kwam daar dan ons wondertje ter wereld. Nog helemaal wit van het vet lag er ineens een meisje op mijn borst. Zo mooi, zo klein, zo af, zo bijzonder. Heb ik dit nou net uitgepoept? Hebben wij dit echt gemaakt? Wow. Niet te geloven. Een meisje! Wat gaaf. Dan was mijn eerste gevoel toch goed geweest. Zoveel mensen die zeiden dat het een jongetje zou worden, en toen bleek het toch een meisje te zijn. Echt heel gaaf.
En dan denk je dat het voorbij is. Maar dat is dus niet zo.. Die placenta moet er nog uit. En daar waren dus ook weer die nare weeën terug. De verloskundige ging ook nog even op mijn buik drukken om te zorgen dat het eruit kwam. 10 minuten na de geboorte van onze dochter was die er ook uit.
Maar toen ging het mis.... Ik scheen toch een beste ruptuur te hebben. En door de flinke aambeien die ik had (die had ik in de laatste week van de zwangerschap heerlijk gekregen) durfde de verloskundige niet te hechten. Zij raadde ons aan naar het ziekenhuis te gaan om daar gehecht te worden.
De naweeën deden nog best veel pijn en mijn man wilde mij wat paracetamol geven. Daarvoor wilde ik wel even overeind. Alleen toen werd het zwart voor mijn ogen. Ik hoorde iedereen nog wel maar ik zag helemaal niets meer. Best wel eng. Maar je denkt op dat moment dat je gewoon even te snel omhoog bent gekomen.
Ook verloor ik bij de naweeën nogal wat bloed. Telkens kwam er een plasje uit. De verloskundige vroeg of ik met mijn man in zijn auto naar het ziekenhuis wilde voor de hechtingen, of dat ze beter een ambulance kon bellen. Dat zou dan alleen wel mijn eigen risico kostten. Mijn man heeft vrij snel besloten dat die ambulance maar lekker moest komen. Zo ging ik nooit in de auto komen en een half uur naar het ziekenhuis redden. Die ambulance werd dus gebeld.
Ondertussen heb ik ons kleine meisje aan de borst gehad voor wat voeding en is ze ook gecheckt door de verloskundige. Alles zit erop en eraan. En toen werd ze gewogen. Mijn man en ik waren stomverbaasd. De hele zwangerschap, bij alle controles werd ons verteld, hou rekening met een flinke 8 ponder en nu woog ze zo'n 3800 gram! Wat een verschil! Toen mijn man en de kraamzorg onze meid aan het aankleedden waren arriveerde de ambulance. Oh help.. Nu moet ik weer overeind en moet ik naar beneden. Ondertussen gooide de verloskundige ook nog per ongeluk haar glas stuk dus lagen er ook nog overal glassplinters op de vloer. Alles tegelijk natuurlijk. Nou we gaan het proberen. Omhoog komen dat lukte nu wel. En dan om het bed heen lopen. Dat lukte ook maar toen werd het weer zwart...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je