{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ja. Ik vind zwanger zijn vreselijk.

maar ik ben vast niet de enige...toch?

Afbeelding blog 'Ja. Ik vind zwanger zijn vreselijk.'

Ja. Ik vind zwanger zijn vreselijk en niet vanwege de kwaaltjes. Er zijn namelijk wel meer vrouwen die zwanger zijn achteraf zien als een vervelende periode vanwege de vele kwaaltjes. Ik kan me heel goed voorstellen dat de glans van je zwangerschap verdwijnt wanneer je wekenlang intens misselijk bent. Dat is bij mij nu juist het probleem. Fysiek mag ik niet klagen. Ik heb zelfs niet echt iets om te klagen. Het enige waarover ik zou kunnen klagen, zijn mijn benen, maar dat is niet iets waar ik elke keer tegenaan loop. Ik weet hoe ik er nu het beste mee om kan gaan en dus zijn die onrustige benen van mij ‘s nachts een stuk rustiger. Nee dames, ik mag serieus niet klagen.

Net na de 20 weken echo hadden we weer een controle bij de verloskundige. Voorafgaand, in de wachtkamer, vroeg ik mijn man nog of ik wel iets moest zeggen over mijn mentale gesteldheid, want zo had ik de negatieve gedachtes rondom de zwangerschap maar genoemd. Toch zei ik niets, gedurende de afspraak ging ik alleen maar verkondigen hoe goed het wel niet ging. Plots sprak ik mezelf toe, Laura, je moet het nu echt wel gaan zeggen, dit kan zo niet langer. Aan het einde van het gesprek, mijn man stond zelfs al op, begon ik er toch over. Een beetje met zo’n schaapachtige lach en de zin “maar dat zal vast wel door de hormonen komen, toch?”. Ze keek me aan en ik zag in haar gezicht een soort van opluchting. Mijn verloskundige was zo blij dat ik het hier (na dik twintig weken) over ging hebben met haar. Ze nam er ook alle tijd voor en ik voelde me niet opgejaagd. Ik had me zo moeten voelen, want toen we wegliepen stonden drie stellen te wachten en het vierde kwam eraan, terwijl er maar plaats is voor twee stellen in de wachtruimte, oeps. Ze vertelde me dat het oké was om me zo te voelen en dat inderdaad niet iedereen het leuk vind om zwanger te zijn. Ik ben dus vast niet de enige dat weet ik wel. Bij thuiskomst voelde ik me zo opgelucht dat ik het gevoel met iemand had gedeeld naast mijn man.

Ik merk dat er veel onbegrip is en dat ik het er niet over kan hebben met andere vrouwen. Als ik ook maar iets zeg over het feit dat ik het soms niet leuk vind dat de kleine begint te schoppen, kijken ze me vol verbazing en vreemd aan. Niemand die het gevoel lijkt te herkennen. “Laura, dat is toch het mooiste wat er is, dat je dat nieuwe leven in je voelt”. Nou nee. Niet voor mij althans.

Eerlijk gezegd vind ik het zelfs awkward en word ik er ronduit ongemakkelijk van als ze begint te schoppen. Mijn man die dan zijn hand ‘s avonds op mijn buik legt en zegt “lieve meid, papa is hier, ben je wakker”. Zo schattig klinkt het en ik laat het met alle liefde over me heen komen, omdat ik hem dat gun, maar ik vind het maar niks. Het ergste van dit alles vind ik dat ik door het onbegrip het gevoel krijg een slechte moeder te worden. Dat ik nu al een slechte start maak en daarom niet een goede band kan opbouwen.
Maar dames, laat me nog een ding duidelijk maken. Onze kleine meid is zo geliefd en welkom, maar die negen maanden duren mij echt te lang. Als ik haar had kunnen kopen i.p.v. zwanger te hoeven zijn, had ik dat zeker gedaan. Geen grap.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je