{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ik wens je #3

Het vervolg op 'ik wens je en ik wens je #2'. Mijn traject om zwanger te worden

Afbeelding blog 'Ik wens je #3'



 Ik vertelde in deel 1 van deze 'Ik wens je..' reeks dat er een taboe lijkt te zijn op dit onderwerp. We gaan er stiekem toch allemaal een beetje vanuit dat het 'gewoon' moet lukken. Des te pijnlijker als niets minder waar lijkt. In het prille begin van mijn zwangerschap van mijn 1e kindje N. heb ik me direct aangemeld bij Moeders voor Moeders. Ik ga niet helemaal uitleggen wat zij precies doen, dat kun je hier lezen: https://www.moedersvoormoeders.nl/ .  Bizar, om in de loop van dit traject te beseffen dat ik dit keer misschien aan de andere kant van de lijn sta. Het vertellen aan mensen kostte me meer moeite in mijn hoofd dan het daadwerkelijke uitspreken ervan. Onze lieve familie en vrienden reageerden ontzettend lief en ik kan niet met woorden duidelijk maken hoe goed dat ons doet. Want iedere keer een teleurstelling bij een test, weer een gesprek met de dokter, onze toekomst idealen bijstellen.. dat doet zeer. In mijn hoofd speelt zich ook een strijd af, ik vraag me af waarom. Ik heb niet het idee dat mijn leven vlekkeloos en zonder zorgen is verlopen en ik wil mezelf zeker niet in de categorie zielig schalen, maar ik vind zelf dat ik genoeg op mijn bordje heb gehad. Anderzijds is de reactie van onze naasten zo lief en steunend dat ik het misschien wat meer vanuit die belichting moet zien. Dankbaar zijn voor wat ik wel heb..

1 september.
'Mevrouw?' Ik loop achter de verpleegkundige aan en neem plaats op een stoel. Naast me neemt mijn lief plaats. Er volgt een hele lange vragenlijst waarbij ik zowel moet lachen als moet slikken. 'Hoe vaak heeft u gemeenschap' Ja dat wil jij wel weten hé!  Hoe oud was uw moeder toen ze in de overgang kwam..  Mijn moeder overleed 9 jaar geleden, zullen we het ergens anders over hebben?  Maar in plaats daarvan geef ik netjes, en een tikkeltje beschaamd antwoord op de vragen. Deze mevrouw, een nurse practitioner, kijkt bar streng uit haar ogen vanachter haar bril die, hoe kan het ook anders, op het puntje van haar neus balanceert. Poe hé, in haar vak kan niet gelachen worden. Als ze mijn antwoorden in haar computer heeft gezet krijgt manlief zijn kruisverhoor -lekker woordgrapje ook- wat eindigt in een plastic bakje voor zijn neus. Het kwakbakje zeg maar. Het zal vast de juiste plek er niet voor zijn maar stiekem moet ik lachen. Oké, de zenuwen spelen ook een grote rol maar het is best een beetje grappig om hem daar zo beduusd te zien zitten met zijn kwakbak. Bekt ook lekker trouwens.  Het lachen vergaat snel want we gaan over op 'hoe nu verder'. Mijn komende cyclus word ik 3 keer bloed geprikt en dit moet binnen bepaalde dagen van je cyclus plaats gaan vinden en aangezien mijn cyclus de laatste maanden flink de tijd ervoor neemt is dit niet heel makkelijk te bepalen. Daarnaast word je proces automatisch wat langer, omdat ik nu eenmaal die 47 tot 50 dagen moet afwachten voor ik weer rond ben. Ik krijg een brief met richtlijn mee en ze verteld dat er na het onderzoek bij de gynaecoloog een uitslag volgt. Cyclustechnisch gezien lekker galgje woord  zal ik dus rond oktober/november meer weten. Mocht het nodig zijn volgt er nog een baarmoederfoto. Dit houd in dat er contrastvloeistof word ingespoten en ze je baarmoedermond vacuüm met een cupje vastzuigen. De vloeistof gaat de eileiders in om te kijken of alles daar een goede doorgang heeft. Dit onderzoek word ervaren als niet prettig. Je meent het..  Ik probeer positief te blijven en benoem dat het zwanger worden van N. wel heel snel ging, dat is toch hoopgevend? Maar al mijn hoop knalt uit elkaar als ze zegt: 'Besef je, dat de zwangerschap van je dochter een toevalstreffer geweest kan zijn'. Bam, die woorden scheuren een stukje van mijn hart open. Een toevalstreffer? Alsof het toeval is dat N. er is. Maar ik begrijp haar woorden.. ik begrijp wat ze me duidelijk wilt maken. Soms lijkt het beter om onwetend te zijn, niet te weten wat er allemaal mis kan zijn.. maar gewoon leven op een automatische piloot.
Op de terugweg kan ik het niet laten nog wat grapjes te maken over de kwakbak maar thuis aangekomen overvalt het me. Shit, shit, shit.. dit is echt niet tof! Mijn hoofd knalt inmiddels uit elkaar van de informatie en ik besluit deze te legen in de concepten van mijn blog. Prima plekkie, daar parkeer ik het even. Het zonnetje komt langzaam door en terwijl ik dit typ komt er weer een beetje rust over me heen. Niet alles wat je wilt word je zomaar toegeworpen maar tegenslagen zijn er om te overwinnen.

Ik voel het zò niet. Waar ik de maanden ervoor steeds nerveuzer werd tot mijn testdag kwam heb ik dat nu helemaal niet. Ik ben niet zwanger, punt. Tenminste zo voelt het. Mijn testdag duurt nog even want mijn kippenhok besloot dat mijn menstruatie de afgelopen maanden wat extra weekjes op moest schuiven. Over een week of 2 zal ik het definitief weten maar momenteel kan die dag me even gestolen worden. Ook al wil ik er niet teveel mee bezig zijn, ik ben het wel. Ik sta zeg maar niet bepaald te springen bij het idee dat mocht ik weer niet zwanger zijn om het onderzoekscircuit in te gaan, maar Dday komt wat dat betreft toch steeds wat dichterbij. Over een paar dagen word N. 2. En toen wij naar elkaar de wens uitspraken voor een 2e kindje hoopte ik op N. haar verjaardag zwanger te zijn. Ik besef me steeds meer dat dat scenario het niet gaat worden. Oke, pas op de plaats . Je hebt al een prachtig mooi meisje!  Ik haal even diep adem. Dit besef ik me namelijk mietersgoed. Feit blijft dat we heel graag nog zo'n prachtig kindje zouden willen. En ondanks dat ik heel goed weet dat er een hoop mensen zijn die dit geluk nooit mogen ervaren en dat ik zielsgelukkig ben met een gezond, lief kind.. de wens voor een 2e kindje is zò groot.

-You have to believe..

Sidenote; ten tijde van dit typen, voorjaar/zomer 2017 wist ik nog niets. Inmiddels mag ik me gelukkig prijzen al 34 weken in verwachting te zijn van ons 2e kindje. Desalniettemin besloot ik mijn verhaal wel te delen hier.Het beschrijft hoe ik me voelde en wat er door me heen ging.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je