{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ik ben geen geboren moeder.

Afbeelding blog 'Ik ben geen geboren moeder.' Achtergrond blur afbeelding

Nu ik dan toch de drempel over ben met het posten van een blog dacht ik dan kan er nog wel eentje achteraan!

Om maar eens bij het begin te beginnen; ik ben geen geboren moeder.
Die moeder-oerkrachten en gevoelens waarvan ik dacht dat alle moeders dat sowieso wel zullen hebben.. Die had ik dus niet. Ondanks dat ik wel altijd van jongs af aan riep dat ik later graag kinderen wilde. Toch had ik het ook toen al wel kunnen weten, want in plaats van met poppen spelen bouwde ik hutten en klom ik in bomen :).

Toen ik dan eindelijk zwanger was van de eerste merkte ik al dat het me eigenlijk niet gemakkelijk afging. Ik vond het vaak best zwaar en vooral oncomfortabel en onhandig en dan had ik eigenlijk maar een heel klein buikje, dus wat dat betreft niet veel te klagen. Maar het zat me in de weg. Ik bleef het ook maar een gek idee vinden dat er een levend mensje in mijn buik groeide, ín mijn buik! Dat is toch bizar? Je leert je hele leven dat je baas in eigen buik bent en je lichaam van jou is en dan ineens moet je je lichaam delen met iemand anders. En die is niet bescheiden aanwezig ook, nee die schopt de hele dag, maakt je misselijk, geeft je rugpijn en als kers op de taart; je moet het er via je 'onderkantje' weer uit persen! Nou klinkt dit allemaal wel heel afstandelijk, ik vond het tegelijkertijd ook heel bijzonder hoor en was heel gelukkig dat ik het allemaal mee mocht maken, dat het me gegeven was een kind te krijgen. Wat een wonder.
Maar dat gevoel van "ik ben geen geboren moeder" werd tijdens de bevalling nog meer versterkt. Jeetje mina wat zijn weeën naar! Ik kon me totaal niet overgeven aan die pijn, mijn lichaam ontspannen en de weeën hun werk laten doen, hoe dan?? Ik verkrampte van top tot teen en met mijn kaken op elkaar tot de wee weer zakte. Het schoot uiteraard niet op daardoor, ik zat de ontsluiting enorm tegen te werken. En toen eindigde het ook nog met een vacuümextractie (en knip). Onze zoon had een moeilijke start, die werd gelijk bij me weggehaald en aan extra zuurstof gelegd. Lig je dan met een lege buik en lege armen. Mijn eerste borstvoedingservaring was met het kolfapparaat (ook niet heel bevorderlijk voor mijn oer-moeder gevoel). Maar ook later toen ik mijn zoon wel aan kon proberen te leggen merkte ik dat ik het eigenlijk maar gedoe vond, ik vond het onprettig en vaak ook pijnlijk. Al gauw werd het tepelhoedje erbij gehaald, wat het nog onhandiger maakte en ik moest bijkolven want mijn zoon kreeg het drinken niet goed voor elkaar. Na twee weken klooien en uren per dag bezig zijn met voeden, kolven, flesje, voeden, kolven, flesje was ik er helemaal klaar mee. Hier werd ik niet gelukkig van! Ik ben gewoon geen geboren moeder, verklaarde ik weer aan mezelf.
Het moeite hebben met drinken van mijn zoon ging nog wel een paar maanden door, ook toen ik stopte met borstvoeding en over was gegaan op het flesje. Nog steeds was ik zo'n 10 uren per dag bezig met voeden, met weinig resultaat. Ik voelde me een gevangene van onze bank, kwam er nauwelijks vanaf. En ik besefte me dat ik het allemaal eigenlijk niet zo leuk vond, dit had ik me allemaal zo anders voorgesteld. Niet alleen de praktische gang van zaken, maar ook en misschien vooral mijn gevoel erbij. Ik voelde me onzeker, was moe en lamlendig, mijn wereldje was ineens zo klein, ik werd steeds somberder en had de gedachte dat een andere lieve vrouw net zo goed voor mijn zoon kon zorgen, dat het niet uitmaakte of ik het was of iemand anders. En dan leek het me beter als het iemand zou zijn die het allemaal wel heel leuk vindt en goed kan. Kortom, een postnatale depressie.. Dit heeft best een tijd geduurd, maar na een maand of 10 voelde ik verandering bij mezelf. Eigenlijk was ik best goed bezig, eigenlijk was ik best een goede moeder, eigenlijk begon ik het best leuk te vinden! Wat een prachtig kind heb ik! (dat laatste heb ik nooit aan getwijfeld trouwens).

Heb er dus wel even over gedaan om me een 'echte' moeder te voelen! Heb heel wat verwachtingen bij moeten stellen en heel wat moeten leren accepteren van mezelf en het moeder-zijn.
Na een jaar begon het toch weer te kriebelen en ben ik zwanger geraakt van onze tweede. Ondanks dat deze zwangerschap, bevalling en kraamtijd feitelijk bijna hetzelfde verliep als bij de eerste heb ik het allemaal wel heel anders ervaren. Nu was ik er meer klaar voor, had de grootste veranderingen al doorgemaakt, kon er zelfs wel van genieten zo nu en dan. Niet dat ik me toen wel een geboren oermoeder voelde hoor, maar ik voelde wel dat ik het kan! Mijn manier is ook goed. Je groeit er wel in, ook als het je allemaal niet zo vanzelfsprekend en gemakkelijk af lijkt te gaan.

Het enige waar ik me nog steeds wel eens naar over voel is dat mijn zoon dat allemaal mee heeft moeten maken met zijn moeder die nog geen moeder was, hij heeft het me van begin af aan moeten leren.. Soms zit ik wel eens bij zijn bed als hij slaapt en dan bedank ik hem daar weer voor. Hij heeft mij moeder leren zijn en ik hoop dat hij het me vergeeft dat het even duurde voor ik het onder de knie had.


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je