{{ message.message }}
{{ button.text }}

I need to rest...

Na 3 dagen van constante pijn, kon ik echt niks meer verdragen, huilend heb ik de verloskundige opgebeld,

Afbeelding blog 'I need to rest...'


Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb, de laatste keer schreef ik over het overlijden van mijn vader. Over de emoties en de mooie tijd die wij nog hebben gehad.  Nu bijna 2 maanden later pakt iedereen hun leven weer op en staat het voor het gezin soms nog akelig stil. Mijn zusje, de vrouw van mijn vader, mijn vriend en de rest van mijn familie, iedereen rouwt anders, iedereen doet het op zijn eigen manier.
De laatste weken zijn zwaar geweest voor mij, en mensen praten tegen mij over de ‘laatste lootjes’. Mijn klachten worden weg gewimpeld met ga maar is Optijd na bed en het komt vast door de warmte. Terwijl ik rond liep met steken, harde buiken en weeën die kwamen en gingen. Het koste mij enorm veel energie om uit bed te komen, en het huishouden op orde te houden, laat staan mijn eigen gedachtes en emoties onder ogen kunnen komen. Ik ging maar door. Er was dan voor mij ook geen andere optie, dacht ik ten minste.

Na 3 dagen van constante pijn, kon ik echt niks meer verdragen, huilend heb ik de verloskundige opgebeld, de steken en weeën kwamen zo snel na elkaar, ik kreeg het steeds warm en benauwd en wist echt niet meer wat ik moest doen. Gelukkig kwam de verloskundige, nadat ik 1uur moest timen langs, zij zag gelukkig dat het serieus was en belde de gyn. In het ziekenhuis. Ik mocht langs komen. Eenmaal in het ziekenhuis hebben ze hartfilmpjes gemaakt en verschillende echo’s om te kijken hoe mijn baarmoeder er uitzag en of ik al ontsluiting had. Mijn baarmoeder was niks mis mee, en ik had geen enkel teken van ontsluiting. Dat is natuurlijk goed nieuws maar ik dacht alleen maar en waarom de pijn?

Het hart filmpje werden hart filmpjes, de hartslag van de baby was hoog en hierdoor ging steeds de alarmen af, ik en de baby werden in de gaten gehouden en er werd gezegd dat de hartslag nog wel wat zou moeten verlagen. Het hoogste wat ik gezien heb is 210 daarna heb ik niet veel meer op de monitor gekeken alleen als er weer eens een zuster binnen liep. Na dat de echo’s goed waren en ze geen echt duidelijke weeën konden meten moest ik nog een half uur blijven voor een extra hartfilmpje omdat de hartslag van de kleine hoog maar stabiel bleef werd er besloten dat ik naar huis mocht. Er werd mij mee gegeven dat ik echt helemaal niks meer mag doen. Rustig aan doen. Mijn verloskundige gaat de hartslag van de baby en mijn bloeddruk enz. enz. goed in de gaten houden. En ook van haar mag ik niets anders meer doen dan zitten, liggen en wat rond lopen.  De steken, harde buiken en weeën werden gegooid op voorweeen en indalingsweeen. Ook ligt de baby nu helemaal vast.

Nou dit worden nog een aantal langen weken…
De pijn is weinig aan te doen helaas, alles wat je eventueel zou kunnen doen geprobeerd, helaas werkt dit weinig. Nog een paar weken door zetten en hopen dat alles stabiel blijft, en dan hebben wij onze kleine man dicht bij ons. 

ik moet zeggen dat ik het nu al lastig vind om dingen niet op te pakken, even de vaatwasser uitruimen, of de shirts van mijn vriend te wassen als hij weer thuis komt, of even te dweilen na dat de hond buiten door de waterplassen loopt, nu moet ik ook al wil ik het wel alles laten liggen en wachten tot mijn vriend uit zijn werkt komt. dan moet hij na een lange week alles in het huishouden ook nog gaan doen. hoezo ga je je daar niet schuldig over voelen... maar we gaan zien hoe dit gaat lopen, ik weet dat ik hoe dan ook voor de kleine enorm rustig aan moet gaan doen.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je