{{ message.message }}
{{ button.text }}

Hoe een zwangerschap niet voor iedereen vanzelfsprekend is

Hoe het allemaal begon in 2018

Afbeelding blog 'Hoe een zwangerschap niet voor iedereen vanzelfsprekend is' Achtergrond blur afbeelding

Een zwangerschap is lang niet voor iedereen vanzelfsprekend. De weg die wij hebben afgelegd tot deze moment, kostte ons veel verdriet, tranen en onmacht. 

Laat ons beginnen bij het begin. Wij besliste al enige tijd dat we beiden een kinderwens hadden, wij woonde al een tijdje samen en dus was er plaats in onze relatie voor iets nieuw. Iets waar wij beiden enorm naar uitkeken. Nu eens je start aan dit avontuur, weet je natuurlijk nooit hoe je weg gaat verlopen. 

Een routine controle bij de gyneacoloog wees uit dat alles er goed uit zag en wij zonder zorgen een kindje konden 'krijgen'. Nu ja, mijn cyclus die kreeg zijn eigen leven na een goede 3 maand na het stoppen van de anticonceptie. Frusterend hoe je 15 dagen overtijd gaat en telkens denkt, JA ik ben zwanger. De cyclussen werden langer en langer, tot ik een cyclus had van 75 dagen en toen besliste ik om toch nog maar eens contact op te nemen met de gyneacoloog. Nu ja,  wij waren op zich nog 'maar' 6 maand aan het proberen, maar ik had gewoon geen cyclus en volgens mij ook geen eisprong. Die bevestiging kregen wij ook na ons bezoek. Ik lijd aan PCOS, lang verhaal om dit uit te leggen, maar kort door te bocht, mijn lichaam laat onvoldoende de follikels doorgroeien tot goede eisprong. Verdict: hormonen bijnemen en zien wat dat doet. 

Al snel bleek dat deze hormonen zijn werk niet deden, we moesten contact opnemen met de fertiliteitskliniek en gingen overstappen op het inspuiten van hormonen. Bij ons eerste bezoek (zonder Jimmy) bleek ik NA 6 MAAND eindelijk nog eens een eisprong te hebben, GO FOR IT, was de boodschap die de arts mij mee gaf. Ik vertelde thuis niets, want ja beide met stress had waarschijnlijk een averechts effect. Nu maar duimen.

Stiekem testte ik al iets vlugger dan gepland en ja ik was zwanger. Mijn geluk kon niet op. Ik knutselde iets in elkaar voor Jimmy en samen zaten wij op een prachtige roze wolk. Althans dat dachten we toch. Dat ik 2 weken later al bloed verloor en we eigenlijk al wisten dat dit niet goed ging aflopen dat had niemand zien aankomen, want hoe gelukkig we waren vertelde het nieuws aan iedereen, dat geluk konden we dus nu ook weer afbreken. Want zonder het eigenlijk goed en wel te beseffen stopte de eerste zwangerschap vrij vroeg. Dat deed pijn, enorm veel pijn. 

Onze wens bleef nog steeds onvervuld, maar we gaven niet op. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je