{{ message.message }}
{{ button.text }}

Gynaecoloog: ‘ik zie nu geen leven in de buik’

Mijn horrorzwangerschap deel 2

Afbeelding blog 'Gynaecoloog: ‘ik zie nu geen leven in de buik’ ' Achtergrond blur afbeelding

ᴏᴘɢᴇʙʀᴀɴᴅᴇ ᴋᴀᴀʀs

Ik begreep niets van de woorden ‘geniet van je zwangerschap’. Ik vond het vreselijk op deze manier, echt ik probeerde echt nog te genieten van het getrappel en andere kleine dingen maar door alle angst en ziekenhuisopnames was de lol er wel af. Ik voelde mijzelf steeds meer afglijden. Ik begon slecht te slapen of soms zelfs nachten niet, ik had geen seconde rust in mijn lijf en hoofd en we leefden echt van dag tot dag. Soms was ik blij als ik op een dag zelf in bad kon en dan beneden wat tv kon kijken. Ik kwam amper nog buiten de deur en als dit wel zo was dan heel dicht bij huis. Ik leefde in een soort bubbel van overleven, er bleef niets meer van mij over ik was een soort schim. De verloskundige besloot mij op te laten nemen met sedatie zodat ik in ieder geval een paar uur kon slapen, hooguit een paar keer zei ze. Ik was als de dood dat die troep die ze inspoten zou zorgen voor afwijkingen bij Manoa maar dit moest ik uit mijn hoofd zetten. De toestand waar ik in verkeerde zou slechter zijn dan medicatie.

ᴋʟᴀᴘ ᴠᴀɴ ᴅᴇ ᴛʀᴀᴘ

Week 28 brak aan en het leek iets beter te gaan. De nachtjes slapen in het ziekenhuis gaven mij een paar dagen energie om wat te kunnen doen. Ik scharrelde dan ook rustig door het huis en deed wasjes en wat kleine huishoudelijke dingen. Op 21 september wilde ik wat doekjes die op de trap lagen pakken en terwijl ik een draai maakte gleed mijn voet weg. Ik viel van de bijna bovenste treden helemaal naar beneden van de trap. Ik ving de klap op met mijn heup en bekken. Het ging zo snel dat ik niet meer wist of mijn buik ook geraakt was. Bas stormde naar beneden en zag meteen dat het niet goed was. Het enige wat ik kon zeggen ‘ik voel de baby niet meer’ en dit bleef ik maar herhalen. Ik kon amper nog bewegen ik had zo veel pijn dat ik flauwviel. Bas belde direct 112 en binnen mum van tijd stond de ambulance voor de deur.

Daar lag ik dan in onze smalle gang en ze probeerden mij met 4 ambulance broeders op een brancard te krijgen zonder al te veel pijn. Ik kreeg meteen veel pijnstillers via het infuus waardoor ik zo stoned als een garnaal in de ambulance belandde. Met een rotgang reden we naar het ziekenhuis en Bas met zijn auto er achteraan. Ik bleef de hele weg maar herhalen dat ik de baby niet voelde en ze konden er ook niet veel over zeggen. Ze kon geschrokken zijn of er kon iets met haar aan de hand zijn. Ik kwam bij het ziekenhuis aan en ze reden mij naar een trauma kamer. Een heel team van specialisten stond naast mijn bed en de gynaecoloog besloot eerst een echo te maken. Het bleef stil op de echo en de tranen bleven maar stromen bij mij, ze zei letterlijk ‘ik zie nu geen leven in de buik’.. dit mag echt niet waar zijn! Laat dit een hele nare droom zijn. 

ᴢᴇ ʟᴇᴇғғ!

Na heel veel minuten kwam er eindelijk een minuscule beweging, oh my God wat een opluchting! Ook het hartje konden we zachtjes horen kloppen dit geluid is al super mooi om te horen tijdens je zwangerschap maar nu was ie nog 10x zo mooi. Ze leeft! Bleef ik maar roepen en ook de gynaecoloog knikte voorzichtig. Grote kans dat Manoa door de val geschrokken was en daardoor volledig stil lag in mijn buik. Ze gingen vanaf dat moment elk uur een echo maken en een ctg om te kijken of het inderdaad de schrik was. En dit bleek achteraf godzijdank ook! Wat hebben wij een angst beleefd. Ze gingen daarna met mij in overleg over of ik het goed vond om röntgenfoto’s te maken van mijn heup en bekken. Liever niet zei ik maar de artsen drongen er op aan dat het beter was van wel want als het om een breuk zou gaan kreeg ik een andere behandeling. Nouja wat moet dat moet dan maar.. de kans dat de baby schade zou oplopen was erg klein zeiden ze. Gelukkig niets gebroken maar mijn bekken was wel volledig instabiel en hier zou ik dan ook nog behoorlijk veel last van blijven houden voorlopig. Een nachtje ter observatie in het ziekenhuis was een feit en zo stijf als een hark verlieten we de volgende dag het ziekenhuis. Wat was dit schrikken zeg, ik weet nog goed dat de verloskundige tijdens een voorlichting zei dat veel vrouwen van de trap vallen tijdens de zwangerschap alsof de coördinatie dan minder is of het evenwicht uit balans. Ik moest er toen een beetje om lachen, je kan toch gewoon uitkijken waar en hoe je loopt dacht ik. Karma dus.

Wat een enorme pijn heb ik gehad en ik werd met de dag stijver. Nachten lag ik wakker en ik kon nu alleen nog op 1 zij liggen in bed. Op mijn rug liggen deed ook pijn dus alleen op mijn linkerzijde was het redelijk te doen. Ik had 2 enorme plakkaten op mijn heup en bovenbeen van ongeveer een diameter van 40 cm, elke dag kwamen er nieuwe kleuren bij. Het was geen pretje kan ik je vertellen.

ᴛɪᴊᴅ ᴠᴏᴏʀ ᴇᴇɴ ғᴇᴇsᴛᴊᴇ

Op 6 oktober werd ik verrast met een hele leuke babyshower! Mijn beste vriendinnetje had samen met mijn familie al mijn lieve vrienden bij elkaar geroepen om mij die dag te verassen. En dat lukte! Ik lag die dag lekker te niksen op de bank tot Bas vroeg of ik zin had om bij mijn ouders even koffie te gaan drinken. Nou nee want ik lag prima maar hij bleef aandringen. Dat was verdacht. Toen hij zei dat ik maar iets leuks aan moest doen wist ik dat het niet zou gaan om gewoon koffie drinken en vol nieuwsgierigheid liepen we naar mijn ouders huis. De hele woonkamer was versierd en er stonden allemaal roze hapjes op tafel. Ik was compleet overdonderd en er waren toen een paar vrienden aanwezig. Ik bleef maar roepen ‘huuu is dit voor mij?!’ En elke zoveel minuten kwamen er weer mensen aan de deur, binnen een mum van tijd zat het hele huis vol en werd ik overspoeld met cadeaus. Je kan het wel raden ik zat met een dikke vette smile op m’n gezicht en die ging er niet meer af!

ᴇɴ ɴᴏɢ ᴍᴇᴇʀ ᴄᴏᴍᴘʟɪᴄᴀᴛɪᴇs

Ik had sinds de val van de trap enorme last van een constant zeurende pijn aan de onderkant van mijn ribben richting mijn bovenbuik. Ik hoopte dat het weg zou trekken maar helaas. Door de groei van mijn buik werd het alleen maar erger en ik besloot naar de huisarts te gaan. Hij legde de vinger meteen op de zere plek; een beknelde (buik) zenuw. Hij stuurde mij door naar de pijnpoli en daar werd de zenuw plat gespoten. Dit gaf een kleine 2 weken verlichting en dan begon het weer op te spelen. Ik heb dit tot 2 weken voor de bevalling moeten laten inspuiten, echt een feestje als ze met een enorme naald in je bovenbuik gaan porren. Not.

sᴛɪʟᴛᴇ ᴠᴏᴏʀ ᴅᴇ sᴛᴏʀᴍ

Het was tot een week of 30 aardig rustig omtrent de vroegtijdige weeën en ik grapte dat mijn lichaam zo’n harde klap had gehad door de val dat ie vast gereset was. Voor ik het wist begon dat ook weer en mijn energie lontje was meteen weer opgebrand. Het ging slecht met me zowel mentaal als fysiek. Ik denk dat ik niet ver van een depressie af zat en ik genoot ook totaal niet meer de zwangerschap. De ritjes naar het ziekenhuis werden normaal voor ons en uren aan de ctg liggen ook. Ik was na de val in het ziekenhuis overgenomen door het ziekenhuis en liep dus niet meer bij de verloskundige. De gynaecoloog zag mij ook achteruit gaan en besloot mij aan het begin van elke week op te nemen voor een nachtje sedatie, doodeng vond ik het voor Manoa maar zij liet elke keer weer een prachtige ctg zien waardoor ik het wat meer los kon laten. Ik wist het gewoon niet meer ik leverde mij dan ook compleet over aan de gynaecoloog. Na een nachtje slapen in het ziekenhuis voelde ik mij weer 2 dagen oke maar de 3e dag belandde ik vaak weer met weeën op de verloskamers. De ontsluiting zette alleen niet door maar dat er lichaam zich op een bevalling aan het voorbereiden was was duidelijk.

Toen ik met 37+3 weken voor de zoveelste keer op een avond op de verloskamers lag brak ik. Bas en mijn moeder ook en we smeekte of ik alsjeblieft ingeleid kon worden. Iedereen was op en ik had telkens een enorm hoge bloeddruk en hartslag. Ook Manoa begon er onder te leiden en gaf onrustige ctg’s af. Ik was 30 kilo aangekomen en mijn lichaam zat vol vocht. Ze vermoedde zwangerschapsvergiftiging. Die avond was er een gynaecoloog die ik nooit eerder had gezien en dat was maar goed ook.. wat een kil mens. Ik moest maar even op mijn tanden bijten want eerder dan 38 weken precies zouden ze niet gaan inleiden en stuurde ons al huilend met onze ziel onder de arm naar huis. De laatste dagen leken wel weken en ik kon niks meer. Die gynaecoloog had achteraf een grote fout begaan, ik bleek inderdaad zwangerschapsvergiftiging te hebben. De laatste dagen bracht ik meer in het ziekenhuis door dan thuis en ik was dan ook bijna euforisch toen de dag van de inleiding aanbrak.

In mijn volgende blog deel ik mijn bevallingsverhaal en kraamperiode! 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je