{{ message.message }}
{{ button.text }}

Er was een kloppend hartje te zien.

Deel 2

Afbeelding blog 'Er was een kloppend hartje te zien.' Achtergrond blur afbeelding

Elke dag vond ik het spannender en spannender worden. Ik was zo angstig geworden door de eerdere miskramen. Hierdoor kon ik totaal niet genieten van het idee dat ik zwanger was. Ik probeerde me dan ook niet te “hechten” met het idee, mocht het mis gaan. Met de gedachte dan zal de klap minder hard zijn als de vorige, heel naïef natuurlijk. Nu achteraf vind ik het heel erg dat ik die gedachtes had op dat moment. Ik voel me hierover soms nog steeds zo ontzetten schuldig.

Gelukkig had ik een lieve vriendin die mij goed begreep en waar ik alles aan kwijt kon. Zij zetten mij keer op keer met beide benen op de grond. We zaten samen in het fertiliteit traject ieder op een andere manier. Maar toch, het is zo fijn dingen te kunnen delen met iemand die je echt begrijpt en weet wat je de afgelopen jaren hebt doorstaan. Ik wil dan ook iedereen op het hart drukken die in zo’n zelfde situatie zit. Zoek iemand waar mee je kunt praten en die je “echt” begrijpt, hier op mama plaats of op een besloten groepen (anoniem). Je hoeft je niet te schamen, je bent niet alleen, ook al voelt dat soms wel zo.

De weken waren voorbij gekropen.. Eindelijk was daar het moment dat we de echo kregen. Met een brok in ons keel liepen we de kamer binnen, zal het dit keer wel goed zijn? De gynaecoloog vroeg hoe het met ons ging. We vonden het zo ontzettend spannend dat beide meteen vol schoten bij de vraag. Laten we gauw kijken zei de gynaecoloog.

Omdat het nog zo vroeg in de zwangerschap was, kreeg ik een inwendige echo. We houden elkaars hand stevig vast, bang op wat komen gaat. Dan opeens is het daar, de gynaecoloog zegt kijk hier is jullie baby, alles ziet er goed uit. Zelf het hartje klopt al, ze vraagt of we het willen horen. Echt we hebben zo gehuild samen, we waren zo ontzettend blij en dankbaar dat het goed was. De gynaecoloog feliciteerde ons, ze gaf aan dat we over 2 weken terug mochten komen voor nog een echo. Als alles er dan nog net zo uit zag, mochten we een verloskundige praktijk gaan zoeken. Door het goede nieuws kon ik mijn angst een klein beetje loslaten.

Diezelfde dag hadden we in de avond met vrienden afgesproken. Het was laat geworden en bij thuiskomst wilde ik gelijk mijn bed. Ik was erg moe, op het moment dat ik mij ging omkleden, ging ik nog even gauw naar de wc. Hier kwam ik tot de ontdekking dat ik gebloed had, ik kreeg meteen paniek. Ik schreeuwde naar beneden dat ik veel bloed had verloren, zelf de wc zat onder het bloed. Er ging van alles door ons heen, we wisten van ellende niet wat we moesten doen. Het was al laat in de avond, waardoor we de afdeling in het ziekenhuis ook niet kon bellen om te vragen hoe of wat. Die nacht heb ik geen oog dicht gedaan, mijn hoofd maakte overuren. Ik heb heel Google afgezocht op bloedverlies en zwangerschap, wat ik beter niet had kunnen doen met al die horrorverhalen die voorbijkwamen.

De nacht kroop voorbij, om 8:30 heb ik meteen het ziekenhuis gebeld en mijn verhaal gedaan. Gelukkig had ik een lieve assistente aan de telefoon en mocht ik die zelfde dag nog langs komen. Alles zag er goed uit op de echo en ik hoefde mij echt geen zorgen te maken. Bloedverlies in het begin van een zwangerschap komt vaak voor zei de gynaecoloog. Dit heeft te maken doordat de baarmoeder gevoeliger is en er meer bloed doorheen stroomt.

Poef wat was dit spannend zeg. Er viel na al die jaren eindelijk een last van onze schouders. Eindelijk konden wij onze ouders vertellen dat ze opa en oma werden. Bij de laatste echo in het ziekenhuis werden we doorverwezen naar een verloskundige praktijk, deze nam vanaf toen alle afspraken over.

Het was wel even wennen om niet meer wekelijks naar het ziekenhuis te hoeven maar gewoon een keer in de zoveel tijd naar de verloskundige. Het enige nadeel wel was dat door de Corona, ze bij de verloskundige praktijk strenge regels hanteerden. Partners mochten helaas niet mee, zelf niet bij de termijn echo. Ik vond dit zo onmenselijk, hoe kun je zoiets bedenken. Gelukkig hebben we de baby samen in het ziekenhuis kunnen bewonderen en was dit niet de eerste keer maar toch.

Toen de termijn echo achter de rug was en de 12 weken aangebroken waren. Durfde we het langzaamaan aan met iedereen te delen.

Ondanks alles bleef ik me onzeker voelen, ik durfde nog steeds niet echt te “genieten” en me te hechten aan het leven in mijn buik. De angst zat er zo diep in door mijn miskramen dat ik zo bang was om dit kindje ook te verliezen. Rond 16 weken begon ik haar voor het eerst te voelen. Dit gaf mij stukje bij beetje wat meer vertrouwen. Pas na de 20 weken echo, kon ik de angst steeds wat meer loslaten. Ik voelde haar regelmatig bewegen en alles was goed met ons kindje. Als er nu iets misgaat, moet er wel heel iets geks gebeuren.

Door dat ik PCOS heb moest ik rond de 24 weken bloedlaten prikken op zwangerschap diabetes. Helaas werd vanaf hier de rust die ik eindelijk een beetje begon te voelen verstoord.. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je