{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een verwarrende zwangerschap -Liefde, geluk, onzekerheid, vermoeidheid... Het ligt allemaal zo dicht bij elkaar (deel 4)

De laatste loodjes

Afbeelding blog 'Een verwarrende zwangerschap -Liefde, geluk, onzekerheid, vermoeidheid... Het ligt allemaal zo dicht bij elkaar (deel 4)'

In mijn vorige posts over de zwangerschap was te lezen hoe ik een aantal negatieve testen had in dezelfde maand dat ik de positieve test in handen had, ik tijdens de 20 weken echo te horen kreeg dat ik een placenta bilobata had en hoe mijn geboorteplan eruit zag.
In deze post laat ik weten hoe de laatste weken zijn verlopen.

In week 36 werd mijn geboorteplan besproken met de verloskundige. Er waren een aantal aandachtspunten i.v.m. placenta. Ik had de grote wens om thuis te bevallen, deze wens had ik ook bij mijn eerste zwangerschap maar toen kon dat jammer genoeg niet omdat ik ingeleid werd i.v.m. een verhoogde bloeddruk. Ik heb/had het idee dat ik mijn laatste zwangerschap zou zijn, dus wilde heel graag thuis bevallen, lekker in mijn eigen omgeving. Ook na de ervaring van vorige keer in het ziekenhuis (vertel ik later meer over, want ik kwam er bij deze bevalling achter wat ik toen gemist heb).

De verloskundige wilde graag aan mijn wens voldoen, mocht het medisch mogelijk zijn. Wel werd mijn casus voor de zekerheid nog besporken met de Gynaecologen in het plaatselijke ziekenhuis. Zodat mijn casus bij hen bekend was, mocht het nodig zijn.

Er waren een aantal punten opgesteld waar ik mee akkoord moest gaan, i.v.m. mijn placenta bilobata.
- Er zou een waaknaald geplaatst worden tijdens de bevalling (mocht het nodig zijn konden ze na de geboorte gelijk infuus aanbrengen)
- Voor de geboorte zou er een katheter geplaatst worden (om er voor te zorgen dat mijn blaas niet in de weg zou zitten bij de geboorte van de placenta)
- Gelijk na de geboorte zou er een oxytocine injectie toegediend te worden, om zo te zorgen dat de baarmoeder samen zou trekken.
- Mocht de placenta niet binnen 20 minuten geboren zijn, zou de ambulance gebeld worden
- Ten alle tijden wordt er niet aan de navelstreng getrokken, om de kans op scheuren erg groot zijn zijn.

Hier ben ik zeker mee akkoord gegaan, en vond het vooral belangrijk dat de verloskundige hier achter stonden en als ze het niet vertrouwde zou ik zeker hun professionaliteit opvolgen. Mijn man stond hier ook volledig achter.

Zo kon ik mijn gaan concentreren op de laatste weken. Van mijn eerste zwangerschap wist ik nog goed dat ik het vanaf week 37 verschrikkelijk vond om te wachten. Want ja het kon elk moment gebeuren maar het kon ook zo nog maar 5 weken duren. Gelukkig voelde ik mij deze weken erg goed en ben lekker in de week geweest in huis en met mijn zoon.
Zo braken er allerlei mijlpalen aan zoals de termijn waar mijn zoon geboren waren (39 weken en 2 dagen), de uitgerekende datum, koningsdag etc etc.

Woensdag 25 april 2018 (41 weken zwanger)
Weer een afspraak bij de verloskundige en zou hopelijk gestript worden. De afspraak verliep prima, de kleine meid maakte het goed en ik ook. Alleen toen kwam het moment van strippen, dit kon niet. De baarmoeder was niet verweekt en nog totaal geen ontsluiting. Wat een domper was dat, heel de dag kon ik alleen maar huilen omdat ze het hadden over inleiden de week erna. Ik dacht dat ik met alles rekening had gehouden, maar niet met een inleiding i.v.m. 2 weken overtijd zijn.

In de dagen erna was Google mijn grote vriend, en het onderwerp bevalling opgang brengen wat topic in mijn telefoon.... Ik heb denk werkelijk alles geprobeerd, van seks, ananassen, bitter lemon, driemaal voetreflex massage tot veel bewegen... Maar niet hielp zo bleek op vrijdag.

Vrijdag 27 april 2018 (41 weken en 2 dagen zwanger)
Op koningsdag kwam de verloskundige bij mij thuis langs om te kijken of het strippen mogelijk was. Dit was niet zo, natuurlijk weer tranen. De inleiding kwam toch steeds dichterbij....
De verloskundige was net weg, ik lag even te rusten maar kon niet in slaap vallen. Ik bleef malen, waarom is het inleiden nou zo erg?!? Ik wilde natuurlijk graag thuis bevallen, maar heb vorige keer ook zo gemist dat ik een vertrouwd iemand had bij de bevalling. En het wachten tot woensdag dat ik ingeleid zou worden, waarom mijzelf zo 'kwellen' met wachten. Want ja dat wachten was ik onderhand wel zat.
Ik heb de verloskundige gebeld met de vraag of het mogelijk was dat zij wel aanwezig zouden zijn in het ziekenhuis als ik ingeleid zou worden, wat een opluchting toen ik te horen kreeg dat dit mogelijk was, als er geen andere bevalling zou zijn.
En ze zou kijken of het op de maandag mogelijk was. Dit zou wel betekenen dat ik de volgende dag in het ziekenhuis langs moest voor een CTG en echo.

Toen ik de telefoon op hing, voelde ik zoveel opluchting en verlichting... Wat was ik blij toch even gebeld te hebben.

Ja natuurlijk probeer het maar... zei ik zonder enige vorm van schaamte...

Zaterdag 28 april 2018 (41 weken en 3 dagen zwanger)
Mijn bezoekje in het ziekenhuis. Ik wilde alleen gaan, maar dit mocht niet van mijn ouders.. Ik dacht alleen maar, ach ja is alleen maar een formaliteit. Gelukkig bleek dit ook zo. CTG was uitstekend en op de echo bleek ook dat er genoeg vruchtwater nog aanwezig was. De kleine meid had het gewoon te goed in mijn buik.
De inleiding voor maandag werd gepland ik moest op 5.45uur bellen, om te vragen of het mogelijk is dat ik kom voor de inleiding.

De klinisch verloskundige vroeg nog of ze mocht proberen te strippen. Ik kon alleen maar zeggen: "ja natuurlijk probeer het maar..." zonder enige vorm van schaamte.
En wat ik niet voor mogelijk had gehouden werd wel werkelijk, het strippen was mogelijk. Nu maar afwachten... maar jammer genoeg gebeurde er niets.

Afbeelding blog 'Een verwarrende zwangerschap -Liefde, geluk, onzekerheid, vermoeidheid... Het ligt allemaal zo dicht bij elkaar (deel 4)'

Zondag 29 april 2018 (41 weken en 4 dagen zwanger)
In de ochtend nog even lekker naar de kinderboerderij geweest met z'n drietjes en nog even op bezoek bij 'oude oma'. Tijdens dat bezoek werd ik gebeld door de verloskundige met de vraag hoe het ging en of het anders voelde na het strippen van gisteren. Ik had wel wat gevoeld, maar durfde nergens meer in te geloven dat het nog zelf op gang zou komen.
Ze wilde me toch nog even zien, en kijken of zij mij nogmaals kon strippen.
We zijn naar de praktijk gereden, en het strippen was heel goed mogelijk. Zo'n 4cm ontsluiting, dus er was weer een beetje hoop terug.
Op weg naar huis merkte ik dat het wel een beetje rommelde, dit was het begin van mijn bevalling...

In de volgende blog kunnen jullie mijn bevallingsverhaal lezen en hoe kritiek het einde hiervan was...

Liefs

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je