{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een roze wolk die niet zo roze is..

Afbeelding blog 'Een roze wolk die niet zo roze is..'

Spannend, even slikken, tranen weg vegen en door schrijven, schrijven zodat al die beangstige gedachtes even wegdrijven.

Ongeveer een week voor ik 19 jaar werd kreeg ik het nieuws dat ik waarschijnlijk nooit een mama zou worden, dat de kans zeer klein zou zijn. Mijn wereld stortte op dat moment even in, mijn grootste wens sinds kleins af aan was om ooit zelf kindjes te krijgen.

Onderzoeken gingen van start, angst en lichte depressie bouwde op.

Blijkbaar zou ik een antistof aanmaken wat deze droom verwoestte, dit zou ik geerfd hebben van mijn vader.

Bloed en urine onderzoek ieder half jaar zou uitwijzen hoe dit stofje zich zou ontwikkelen.

Dit deed ik dan ook, met ergens nog hoop dat mijn wens toch nog ooit uit zou komen.

Samen met mijn vriend wilden wij de stap gaan nemen om dan nu toch echt ons gezinnetje uit te bereiden en wilden dus ook maar al te graag weten wat onze opties zijn. Zelf proberen zwanger te worden, draagmoeder, adoptie...

We mochten al vrij snel bij een goede gynaecoloog op gesprek die ons voorzichtig dat kleine beetje licht gaf dat er ook heus een kans bestaat dat we toch een gezond kindje kunnen krijgen.

Hier zaten wel mogelijke risico’s aan verbonden:

- 20% meer kans op een miskraam dan een gemiddelde zwangere vrouw.

- Het ongeboren kindje kan een hart blokkade krijgen tussen de 21 en de 24 weken.

- Het ongeboren kindje kan zuurstof te kort krijgen waardoor het een afwijking zal hebben.

- Grote kans op veel bloed verlies en dus overlijden van mijzelf.

Ik kwam in aanmerking voor een vasculaire screening waar naderhand uit zou komen of het verstandig was om zwanger te worden of niet.

Heel lang hebben we nagedacht maar ergens had ik zo iets van als deze artsen mij zouden zeggen dat het niet slim is om zwanger te worden, zou ik het toch willen proberen want wat als het nu wel goed gaat? Wat als ik bij dat kleine percentage hoor waarbij het uiteindelijk toch goed gaat?

Mijn vriend stond hier voor de volle 100% achter en heeft voor mij dit onderzoek afgezegd, ik was zelf bang dat ze mij toch zouden overhalen dit onderzoek te laten uitvoeren.

Samen kozen we er voor om dit grote avontuur aan te gaan wat de uitkomst ook zal mogen zijn, nu zijn we nog jong en kunnen we nog lang proberen en mocht het echt niet lukken hebben we genoeg tijd voor andere opties.

Gestopt met de pil en na 1,5 maand was het raak, we zijn zwanger!

Tranen van geluk en spanning vielen over onze wangen, want nu begint het pas echt!

Nu we 13 weken zwanger zijn ben ik nonstop aan het overgeven, het kleintje groeit niet zo goed en ik val ook alleen maar af.

Misschien komt het ook van de stress en zorgen die we mee dragen want zou het wel goed komen? Zou het kindje gezond zijn? En wat als ik mijn man en kind straks moet achterlaten? Dat speelt dagelijks door mijn hoofd.

Ook al zegt de gynaecoloog dat ik mij daar nu geen zorgen om moet maken, ik blijf het wel doen. Ik merk dat ik daardoor ook niet 100% kan genieten van deze zwangerschap.

Iedere dag wrijf ik over mijn buik en vraag ik of hij/zij alsjeblieft goed wilt groeien tot een mooi gezond kindje, met in mijn achterhoofd zorgen en verdriet.

Ik vind dit ook heel moeilijk om dit te delen met famillie en vrienden, uberhaupt met de buiten wereld. Omdat ik merk dat iedereen er van uit gaat dat alles goed zal gaan.. Dat een miskraam en overige risico’s een beetje taboe zijn, iets waar liever niemand over praat.

Dus als ik er iets over wil zeggen dat ben ik daar vrij nuchter in terwijl angst mij van binnen op eet. Ze zeggen dan ook steeds, dat ze het knap vinden dat ik er zo rustig onder ben maar ze moesten eens weten...

Onze roze wolk is helaas niet zo roze..

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je