{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een nieuwe dag breekt aan #11

36 weken zwanger, groei/liggingsecho en start verlof

Afbeelding blog 'Een nieuwe dag breekt aan #11'

De weken vliegen voorbij en het zal niet lang meer duren voor ons kleintje er is. Ergens zie ik er echt naar uit, maar ook zie ik er wel tegenop. De laatste tijd ben ik best moe en slaap ik ook niet zo best, vooral heel licht. Met als gevolg dat ik van het minste of geringste wakker word (lees: blaffende hond, snurkende partner). Dit zorgt dat ik ook wat meer gespannen ben en licht prikkelbaar. En dat zal natuurlijk nog meer worden als ons kleintje er is en dat is wat ik niet wil.

Deze week is mijn verlof dan eindelijk begonnen. Ergens ben ik hartstikke trots op mezelf dat ik het zo lang heb volgehouden (tot 36 weken) maar aan de andere kant weet ik niet of ik dat nog een tweede keer zo doe, want de laatste dagen vielen me toch wel heel zwaar. Ook nu de eerste week verlof er nagenoeg op zit, heb ik nog niet veel mijn rust gepakt. Ik probeer het wel, alleen wil ook alles goed geregeld hebben voor ons kleintje. Dus heb ik dekentjes en kleertjes etc. gewassen.

Gelukkig kan ik nu zeggen dat ik op een was na klaar ben, maar of dit helemaal goed is geweest weet ik niet. Afgelopen vrijdag heb ik namelijk een controle gehad met groei/liggingsecho en kwam hieruit dat ons kindje een afbuigende groei heeft… Ook heb ik weinig vruchtwater. Nu was de lage hoeveelheid vruchtwater oud nieuws, daar dit bij de vorige echo ook was. Alleen deze combinatie, met een verwijzing naar de gynaecoloog, maken me toch ongerust.

Op een of andere manier valt het nu allemaal op zijn plek, omdat ik praktisch mijn hele zwangerschap al een onderbuik gevoel heb over de voortgang van de zwangerschap. Alsof er vroeg of laat toch iets op zou doen dat er iets niet goed zou zitten… zucht. Eerst die bloedingen, toen dat ze zagen dat de placenta laag lag en nu dit…. Zucht. Gelukkig voel ik mijn kindje nog regelmatig bewegen, alleen dan denk ik wel van waarom werd er in het begin allemaal op gereageerd dat er niets aan de hand was en nu ineens dat ik toch verwezen wordt naar een gynaecoloog? Dat zit me gewoon weg niet lekker. Ik hoop zo dat het allemaal meevalt en dat het allemaal goed komt, want ik kan het op dit moment echt even niet gebruiken.

Ik merk echt dat ik in de knoop zit met mezelf. Ik denk door de hormonen en toch de spanningen voor de naderende geboorte en de veranderingen die hierbij horen. En mijn angst om ons kindje kwijt te raken. Graag lees ik het terug als iemand ook iets soortgelijks heeft meegemaakt tijdens de zwangerschap rondom de groei van het kindje. Alles om weer een beetje rust in mijn hoofd te krijgen is op dit moment echt welkom.
Jullie horen van mij zodra ik meer weet.
Liefs, Butterfly92

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je