{{ message.message }}
{{ button.text }}

Deel 4 Samen, maar toch zo alleen

Afbeelding blog 'Deel 4 Samen, maar toch zo alleen' Achtergrond blur afbeelding

In mijn vorige blog heb ik jullie verteld hoe mijn zwangerschap een wending nam die ik niet aan zag komen. Waarom is mijn kindje zo ontzettend klein? Welke reden kan daar anders voor zijn dan dat er iets mis is? Om die reden is mijn vorige post geëindigd op de "echo tafel" tijdens de GUO.

Ik hoor nog wat stemmen op de achtergrond en vecht tegen de drang om over te geven. We zijn klaar en ik krijg een handdoek om de echo gel van mijn buik af te vegen. "Ik zie geen afwijkingen, behalve de groei oogt alles gezond en normaal. We gaan nu via een bloed en urineonderzoek verder zoeken. Maar het kan ook zijn dat ze even een dipje neemt in de groei en straks nog wel iets bijtrekt. Dat dit kindje gewoon niet zo groot wil zijn." Ze wordt weer iets groter gemeten en valt nu in de p6 lijn. Voor jullie idee: alles onder p10 is zorgelijk, onder p3 super zorgelijk.

We mogen naar huis. We blijven wel onder controle en moeten elke week 1 of 2x terug komen en krijgen elke 10 dagen een groei echo. En tussendoor komen we voor controles. Met name om naar de placenta te blijven kijken. En ik moet goed blijven opletten dat ik haar voel. Ik merk dat ik toch ook wel opgelucht ben. Ook omdat ik weer wat hoop zie in de ogen van mijn man. Mijn rots in de branding had het de afgelopen dagen ook moeilijk om positief te blijven, en als hij gaat wankelen dan val ik ook om. Ik houd een schriftje bij waar ik in opschrijf wanneer ze beweegt, en als ik denk dat ze te lang niet is geweest dan "roep ik haar op". Door mijn hand op mijn buik te leggen en heel zachtjes te drukken komt ze altijd tegen mijn hand trappen. Het liefst als ik op mijn zij lig.

De eerste reguliere controle is weer 5 dagen later. Ik krijg hier ook de uitslag van de urine en bloedtest. Deze zijn goed. Ook is de doorbloeding van de placenta nog goed genoeg. We spreken met de gynaecoloog af dat we gaan proberen op deze voet door te gaan tot 37 weken. Mogelijk, als ze nog wat bijtrekt mogen we iets over de 37 heen, maar dat wordt dan kijken van dag tot dag.

Met de volgende groeiecho ben ik 33+2. Ik heb er een goed gevoel bij. Volgens mij is mijn buik ook echt gegroeid! Het zou zo fijn zijn als ze opnieuw in p6 valt of misschien zelfs groter is! Afbuigen mag in ieder geval niet.

De controle en echo is geweest, ze is nog steeds een p6. Geen verdere actie voor nu vereist. Dat is al een feestje op zichzelf voor ons!

We kabbelen rustig door en ik merk dat ik het lastig krijg met dat ik de hele tijd moet opletten of ze voldoende en krachtig genoeg beweegt. Ik kan niemand vragen even met me mee te voelen. De beslissing of ze wel of niet genoeg beweegt ligt volledig bij mij. Ik voel me daar verschrikkelijk machteloos over. We weten tot op heden niet waarom ze zo klein is en ik voel me heel erg of ik er alleen voor sta. Terwijl ik voldoende steun krijg van iedereen om me heen. Met 35+1 breekt het me op. Ik denk dat ik haar al de hele nacht niet heb gevoeld en heb flinke buikpijn en kan haar ook niet goed oproepen. Ik bel het ziekenhuis en mag direct komen.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je