{{ message.message }}
{{ button.text }}

De weg naar de bevalling deel 1 #30

Een weg vol afzien, nog meer pijn en heel veel onzekerheden, het is een tijdje geleden dat ik het geschreven en ik zal nu jullie up te date brengen met hoe de rest is gelopen tot nu toe.

Afbeelding blog 'De weg naar de bevalling deel 1 #30' Achtergrond blur afbeelding

Vandaag beweegt de kleine minder, heb ik veel harde buiken en heb ik de verloskundige gebeld.
Ik moet langskomen voor een ctg in het ziekenhuis, even kijken wat er precies gebeurd en of ik nou aan t bevallen ben aangezien ik de hele tijd buikpijn heb en harde buiken.
Mijn vrouw gaat gelukkig met mij mee, en de kleine jongen ook.
Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis, krijg ik al gelijk de melding dat het druk is, en dat het wel even kan duren.
Daar zit je dan op de keiharde stoel, met harde buiken en een krampende pijn superfijn NOT.
Na zeker een half uur wachten zijn we eindelijk aan de beurt, we worden gebracht naar een klein warm kamertje en aan het ctg gelegd.
Er komt nog een koppel binnen waarvan de vrouw aan de ctg word gelegd en het word alsmaar warmer, je zou toch denken dat in het zh waar overal airco is het hier ook zou zijn maar nee dus.
Wanneer het ctg klaar is blijkt de baby genoeg te bewegen en het nog goed te hebben in mijn buik.
We mogen door voor een gesprek met een verloskundige, omdat ze wel doorhebben dat ik het echt niet meer trek.
Uiteindelijk na veel aandringen en gedoe, word er een datum geprikt om mij te primen en in te leiden.
Maar dit is nog meer dan een week weg, en ik zie het echt niet zitten maar goed naar mij word niet goed genoeg geluisterd en ze willen echt niet inleiden voor de 41 weken.
Ook word er weer aangeboden om een nachtje in het zh te slapen, en ik besluit samen met mijn vrouw dat dit misschien wel een idee is om te proberen want slecht slapen doe ik al weken als t niet maanden is.
Dus we gaan naar huis met z'n allen om wat te eten en spullen op te halen en mij in de avond weer te melden om daar een nachtje te slapen.
Ik meld mij zoals afgesproken om half 9 in de avond en er is weer niks gecommuniceerd maar goed, uiteindelijk krijg ik een kamertje.
Het is de kleinste kamer die ze hebben, recht boven de huisartsenpost waar alle ambulances en autos rijden.
En ik zie de bui al hangen, maar goed open blik erin.
Mijn vrouw blijft bij mij, thank god want ik krijg een injectie met een slaapmiddel en pijnstiller en laat ik nou net bang voor naalden zijn.
Uiteindelijk zit de injectie erin, die in mn bil had moeten zitten maar in mn heup geprikt is, en gaat m'n vrouw naar huis met onze zoon.
Jeetje wat is het zwaar om als je je zo rot voelt en pijn hebt ineens helemaal alleen te zijn in het zh op een klein kamertje.
Ik probeer het los te laten en wat te gaan slapen, maar helaas zie ik elk uur op de klok, en ben ik alleen maar heel erg duizelig van die prik.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je