{{ message.message }}
{{ button.text }}

De crematie van onze Liam..

Afbeelding blog 'De crematie van onze Liam..'

Op vrijdag 12 januari 2018 ben ik bevallen van onze zoon Liam. Voor de onderzoeken moest hij nog in het ziekenhuis blijven.. Gelukkig waren we toen we thuis kwamen niet alleen, onze ouders zaten al op ons te wachten.. We hebben veel gehuild en nagepraat over deze toch wel bijzondere dag. Ik was erg moe van de bevalling en ben niet te laat met een warme kruik gaan slapen. Tot mijn verbazing heb ik heel goed geslapen die nacht! Er zijn niet veel moeders die dat kunnen zeggen de eerste nacht na hun bevalling.. ik wou dat Liam ons uit onze slaap had gehouden...

Zaterdagochtend kwam de uitvaartverzorgster bij ons langs, ze had het mandje bij waarin we Liam zouden cremeren. We hebben bewust voor een mandje gekozen omdat een kistje zo hard is. Dit mandje leek een beetje op een wiegje. Ze vroeg ons of we de tekst voor op het geboortekaartje hadden uitgezocht en of het een roze of een blauw kaartje mocht worden. Het kaartje wat we hadden uitgezocht kon in beide kleuren. Trots zeiden we dat het een blauw kaartje mocht worden met de naam Liam erop! Voordat ze wegging wees ze mij er nog op dat het misschien verstandig was om lekker mijn bed in te gaan omdat ik kraamvrouw was.. Zo voelde ik mij totaal niet! Ik had nogsteeds heftige naweeën maar verder voelde ik me echt geen kraamvrouw! Ja, ik was bevallen.. Nee, ik had geen kindje om voor te zorgen.. Wat voelde ik mij onvolledig.. Het is zo raar om te zijn bevallen maar geen kindje bij je te hebben.. Het voelde voor mij heel onnatuurlijk, ik voelde me leeg.. Mijn buik was leeg...

Iedere dag belde de verloskundige hoe het ging, we hadden afgesproken dat ze alleen langs zou komen wanneer wij het wilde en dat ik alleen de telefoon op hoefde te nemen als het mij uitkwam. Als pas bevallen vrouw had ik toch die nazorg nodig al vond ik zelf van niet... Gelukkig verliep mijn herstel voorspoedig  dus al snel namen we afscheid en ze hoopte ons snel weer te zien met een gezond kindje!

Op maandagochtend zijn mijn man en ik samen naar het gemeentehuis geweest.. Dit is iets wat mijn man eigenlijk “alleen” zou moeten doen maar ik wilde echt niet alleen thuis blijven dus ging ik mee om onze zoon aan te geven en bij te laten schrijven in ons trouwboekje. Wat was mijn man trots toen hij het gemeentehuis uitliep met de officiele papieren, dat hij zijn eerste kindje had aangegeven! Want dat zal Liam altijd zijn/blijven; ons eerste kindje!

Aan het eind van de middag werden we gebeld door het ziekenhuis. Liam zijn lichaam was vrijgegeven, de onderzoeken waren afgerond. We spraken af dat we hem zelf op zouden halen bij het mortuarium. De vrouw die ik aan de telefoon had zei dat ze hem zou aankleden en dat we hem dan zelf in het mandje mochten leggen. Ik zei dat wij heel erg twijfelde of wij Liam nog wel “wilde” zien. Tuurlijk wilde we hem zien, knuffelen en vasthouden! Maar omdat al snel na de geboorte zijn huidje begon los te laten waren we bang dat hij er heel slecht uit zou zien en we wilde graag het beeld voor ons houden van hoe hij was na de geboorte. Ze zei ons dat we heel blij zouden zijn over hoe hij eruit ziet. We spraken af om hem op dinsdagochtend op te halen...

Daar gingen we dan met het mandje naar het mortuarium. We waren erg zenuwachtig over hoe het zou verlopen.. Bij aankomst werden we vriendelijk ontvangen. Nadat we het mandje hadden opengezet en mee wilde geven aan de vrouw die Liam voor ons zou gaan halen zei ze: maar ik neem het mandje niet mee, ik ga Liam halen en dan mogen jullie hem er zelf in leggen. Ik wist even niks te zeggen.. Ik was zo bang over hoe hij eruit zou zien. Ik liet een foto zien van hoe hij was na zijn geboorte, waarop ze zei: ik weet zeker dat jullie blij zullen zijn als jullie hem zien, hij ziet er zo goed uit! Ze had ons overtuigd, we durfde het aan! Tijd om er verder over na te denken hadden we niet want daar kwam ze al aan met onze Liam in een handdoek gewikkeld. Van blauw met wit gipsverband had ze een broekje en een hempje gemaakt, het leek net of Liam een rompertje aan had! Tranen rolde over onze wangen toen we ons mannetje zo zagen! Wat had deze vrouw haar best gedaan om onze zoon er zo mooi mogelijk uit te laten zien! Mijn man pakte Liam over en samen legde we hem in het mandje.. We dekte hem toe alsof hij in zijn wiegje lag te slapen, het was een bijzonder moment. Liam mocht mee naar huis! Vrienden en familie die wilde mochten komen kijken, wat waren we trots om Liam te laten zien!

Helaas hebben we Liam ’s avonds naar het crematorium moeten brengen. We konden zijn lichaam thuis niet goed gekoeld houden, dus we waren het er over eens dat het beter zou zijn dat hij daar in de koeling ging. Voor deze dag hadden we een koelelement voor in een koelbox in het wiegje/mandje gelegd. De uitvaartverzorgster wilde een tijd met ons afspreken om Liam op te komen halen, waarop mijn man zei: je denkt toch niet dat ik mijn kind aan jullie meegeef en hem uitzwaai bij het keukenraam? We brengen hem zelf!
Bij het crematorium werden we erg vriendelijk ontvangen. Er werd ons een kamer aangeboden waar we in alle rust samen afscheid konden nemen van ons mannetje. We waren ons er erg van bewust dat dit de laatste keer zou kunnen zijn dat we Liam konden zien. Vrijdag was nog even weg en een babylichaampje kan vaak niet een week aantoonbaar blijven. De vrouw die Liam van ons overnam zei dat ze er vrijdag ook was en dat ze voordat wij zouden komen zal kijken of hij heel erg veranderd was.. We hoopte dat we Liam nog konden zien!

De rest van de week is snel gegaan, we hebben veel familie en vrienden over de vloer gehad en ontzettend veel lieve kaartjes gekregen van mensen waarvan we het niet verwachtte, wat was dit bijzonder!

Vrijdag 19 januari, de crematie..
Omdat Liam heel klein was en het crematorium het ons heel erg gunde dat we as van Liam zouden hebben, mocht Liam als eerste van de dag worden gecremeerd. (dan was de oven nog niet zo heet) We hebben de crematie heel klein gehouden. Alleen onze ouders, opa, oma’s, broer en zus zijn erbij geweest. Toen we aankwamen bij het crematorium mochten mijn man en ik als eerst binnen komen. Liam was bijna niet veranderd vergeleken met dinsdag toen hij thuis was, dus we mochten hem nog zien! Wat waren we hier blij mee! We besloten bij het afscheid het mandje nog open te laten zodat iedereen die wilde, nog kon kijken. We kregen een familiekamer waar Liam met een hemeltje boven hem en tussen kaarsjes en bloemen op een tafel stond. Wat was dit mooi gedaan! Het was net of hij in een wiegje lag, zo mooi! Al snel kwam het moment dat we het mandje moesten sluiten en dat we Liam naar de crematieruimte moesten brengen. Dit was het aller moeilijkste moment van de hele week! Dit was de laatste keer dat we hem hebben gezien.... Samen sloten we het mandje en samen hebben we hem naar de crematieruimte gedragen. Wie wilde mocht met ons meelopen, dat was fijn! Bij de crematie zelf mochten we ook blijven maar dit hebben we niet gedaan. Dat leek ons te zwaar. Het was goed zo... Na de crematie is iedereen nog mee naar ons huis gegaan en hebben we nog lekker een broodje gegeten. Vanaf nu moesten we echt verder zonder Liam. Het enige waar we nog naar uitkeken was het moment dat we de as mochten ophalen en een mooi plekje konden maken voor Liam bij ons in huis. We hebben Liam in een mooie vlinder urn in huis staan! Van vrienden heb ik het mooiste cadeau wat ik had kunnen krijgen gekregen: een asketting! Nu draag ik Liam altijd dicht bij me!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je