{{ message.message }}
{{ button.text }}

De 20-weken echo van Ties, mijn kleine engel☆♡

Afbeelding blog 'De 20-weken echo van Ties, mijn kleine engel☆♡' Achtergrond blur afbeelding

Vol goede moed waren wij op weg naar het UMCG voor de 20-wekenecho natuurlijk was het spannend maar tja de artsen waren er bijna zo zeker van dat ons kindje geen chromosoomafwijking zou hebben dat ik mij probeerde geen zorgen te maken.. We meldden ons aan en namen plaats in de wachtruimte, wat voor geslacht zou het zijn? We hadden geen voorkeur als hij of zij maar gezond zou zijn, zo cliché maar zo waar! We werden binnengeroepen en ik mocht direct plaatsnemen. Daar ging ze… alle ledematen werden gemeten en bekeken.. alles zag er uit zoals het zou moeten zijn, fijn. Vervolgens werden de organen bekeken.. Er waren helaas nog steeds witte darmen te zien, echodensedarmen worden ze genoemd. Het kan iets zijn, het kan ook niets zijn en die kans was nog steeds vele malen groter. Verder met de andere organen, ook dit leek verder prima zoals het voor dit termijn hoort te zijn. We kwamen aan bij het hart, het laatste orgaan wat bekeken moest worden. Ah hier hoef ik mij geen zorgen over te maken toch? Ik had immers dit al eens laten bekijken met een goede beoordeling.  Het hart was helaas slecht te beoordelen omdat ons kleine mannetje er niet zo goed voorlag zoals gehoopt.. Lopen, wiebelen, opstaan en een toiletbezoek volgden. De minuten verstreken.. Er werd een 2e echoscopist bijgehaald.. samen bekeken ze het hart maar ook werd er nog even onderling besproken wat het geslacht van ons baby’tje zou zijn… En bedankt…. Weg verassing maar ach dit was het belangrijkste niet.. we konden er samen ook wel om lachen.. Een jongentje! Ik was zo blij, maar hoe zat het nou met het hart? Ze konden het maar slecht beoordelen er lag teveel schaduw voor.. Ik zou later nog eens terug moeten komen maar ze konden ons vertellen dat het in grote lijnen er goed uit zag en dat wij ons geen zorgen hoefden te maken ze zagen niets ‘ernstigs’… Gewoon nog even voor de zekerheid een week later moest ik terug komen… En daar op dat stukje ging het mis! En de echoscopist had nog zo gezegd: ‘het is niets ernstigs’.. Een week later kwam er naar voren dat ons zoontje geboren zou gaan worden met een hartafwijking, namelijk een transpositie van de grote vaten. Een relatief goed te oplossen probleem zonder ernstige gevolgen.. Goed verenigbaar met het leven maar toch.. Een hartafwijking, dit hadden wij zo niet zien aankomen! Mijn wereld stortte in.. en daar kwam dan toch mijn vraag die ik liever niet wou stellen maar ik was opzoek naar enige duidelijkheid.. Zou het dan toch bij een chromosoomafwijking kunnen horen? ……..

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je