{{ message.message }}
{{ button.text }}

babykriebels kwijt??!

Na 8 maanden, krijg je een pasgeboren baby op schoot, mensen vragen of we/ik al babykriebels krijgen. Totaal niet dus.. en dat vind ik raar

Afbeelding blog 'babykriebels kwijt??!'

Allereerst in het kort iets over mij. Misschien vertel ik mijn verhaal nog wel eens in het lang. Nu nog even niet...

Mijn bevalling duurde 82 uur, vanaf het punt dat de vliezen braken tot het punt dat ons meisje met een keizersnede werd gehaald. Of beter, alsnog werd gehaald, want voor die tijd waren we 25 uur aan weeën verder en 1 uur persweeën.

Onze kleine meid lag daarna een week aan een infuus met antibiotica omdat ze een infectie opliep.

In het kort, het was dus een vrij heftig verhaal.

Maar nu is alles goed, ons meisje groeit als kool eet heerlijk (of totaal niet) van haar hapjes en ze doet het gewoon heel goed.

Soms vragen mensen, na mijn verhaal te hebben gehoord of ik het al verwerkt heb. Meestal denk ik van wel, soms weet ik gewoon dat het zo ver nog lang niet is.

Maar kan iemand me vertellen hoe je een heftige bevalling verwerkt?

Want ook al verwerk je het, ik denk dat iedere vrouw met nare ervaringen rondom haar 1e bevalling, altijd meer op blijft zien tegen een volgende bevalling? Hoe graag we dat kindje dan ook willen?

Misschien komt het daar door, of misschien komt het doordat het gewoon onze tijd nog niet is? Ik weet het niet..

Maar ik ben ze kwijt, echt helemaal kwijt.

Babykriebels.. waar zijt gij?

Vroeger werd ik al 'broeds' als ik naar een kuikentje keek, of alles wat jong en klein was.

Laat staan baby's of zwangere buiken. Zelfs als ik een jong kind op mijn schoot kreeg voelde ik het kriebelen.

Ja echt letterlijk kriebelen, dat wilde ik ook.

En nu na 3 zwangere buiken in mijn directe omgeving te hebben gehad, waarvan ik ook al 2 keer een pasgeboren baby in mijn armen heb gekregen, ik voel het niet. Echt helemaal niet, nergens niet.

En dan vragen mijn (schoon)moeders, of ik al weer babykriebels krijg, of erger nog de eigen mama van het kindje vraagt het. En ik moet nee zeggen tot mijn schaamte. Al vind ik het prachtig en heerlijk om zo een kleintje in mijn armen te krijgen, het voelt gewoon echt niet hetzelfde als voor die tijd.

Ben ik te trots op mijn eigen kindje?

Misschien wil ik de tijd die wij saampjes hebben gewoon nog niet delen?

Of is het gevoel er gewoon nog niet, omdat het nog geen tijd is? Omdat ik er rekening mee houdt opnieuw een keizersnede te krijgen en deze kleine dan eerst wat meer zelf moet kunnen?

Is het gevoel er niet omdat ik mijn bevalling niet heb verwerkt? Omdat ik onbewust (te) bang ben voor een volgende bevalling?

Of, en dat is nog wel mijn grootste angst, komt dat gevoel er nooit meer???

Ik hoop van wel, want ik voel dat mijn gezin nog niet compleet is zo. Maar soms voel ik diep van binnen dat het zo ook al heel erg goed voel. Al is dat iets dat ik eigenlijk helemaal niet wil weten. Laat staan te zeggen.

Want wat als het nooit meer terug komt, kan ik dan wel opnieuw zwanger worden en daar net zo gelukkig mee zijn als bij de eerste? Of zal het altijd maar half half voelen?

Is er iemand die dit kent, herkent of wat dan ook? Want eigenlijk wil ik ze gewoon weer voelen, die babykriebels.

Gewoon zoals het hoort..

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Zwanger

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je