{{ message.message }}
{{ button.text }}

"Angst is een slechte raadgever".

Maar wat nou als die angst een voorgevoel blijkt te zijn?

Afbeelding blog '"Angst is een slechte raadgever".' Achtergrond blur afbeelding

Het is 24 maart 2020 als ik met mijn vriendin app en zeg dat ik de laatste tijd van die vreemde dromen heb.
"Kun je misschien zwanger zijn? Toen droomde ik ook heel raar" appt ze terug. We zitten hier wat grapjes over en weer over te maken en nadat ik WhatsApp afsluit, kijk ik toch even wanneer ik ongesteld had moeten worden. Huh? 3 dagen overtijd!

Ik kleed Karlijn aan en loop met haar naar de Etos. Amper een maand geleden hebben René en ik naar elkaar uitgesproken dat de wens voor een 2e kindje er is. "Laten we het gewoon proberen, we zien het wel". Ik hoor het mezelf nog zeggen. Met 2 testen in m'n tas lopen we terug naar huis. Als ik Karlijn heb geïnstalleerd voor Frozen sprint ik snel naar de wc. Mijn vermoeden blijkt te kloppen. 2 streepjes!

Ik schrijf een kaart voor René, stop de zwangerschapstest erbij in en pak het feestelijk in. Een half uur later overhandigt Karlijn hem het nieuws van de dag. Vol ongeloof en zichtbaar verrast kijkt hij me aan. "Huh, ben je niet ongesteld geworden?" vraagt hij. We geven elkaar een knuffel en vertellen Karlijn dat ze grote zus wordt. Daar zijn ze weer die hormoontranen. Mijn god, zijn die überhaubt ooit weg gegaan na de zwangerschap van Karlijn? Ik kan nog steeds geen Lion King kijken zonder een doos tissues.

Amper een week na de positieve test merk ik op dat m'n borsten niet meer zo gevoelig zijn.
"Ik voel me niet zwanger" zeg ik tegen René. Dit vertel ik ook aan de verloskundige. Beide zeggen ze dat het wel meevalt, dat elke zwangerschap is anders en dat ik het niet moet vergelijken met de zwangerschap van Karlijn. Maar toch blijft er een onbestemd gevoel. Ik weet nog dat ik bij het zien van de positieve test direct bang was de baby te verliezen. De laatste tijd hoorde ik wel vaker nare verhalen om mij heen.
Ik stop de angst snel weg en probeer mezelf ervan te overtuigen dat dit het duiveltje op m'n schouder is.
Ik merk dat ik niet durf te praten over de komst van de baby. Ik ben terughoudend en voorzichtig.

Dan, op dinsdag 21 april, gebeurt waar ik elke dag van deze zwangerschap bang voor ben geweest.
Als ik naar de wc ga zit er helderrood bloed op het wc papier.
Ik roep René, kijk hem aan en zeg alleen maar "bloed". 
Ik voel instinctief meteen aan dat het foute boel is en besluit direct de verloskundige te bellen. Ze probeert me gerust te stellen en we spreken af dat ik er even een nachtje overheen laat gaan. "Vrouwen bloeden wel vaker tijdens de zwangerschap". Aangezien we midden in de Corona maatregelen zitten is de eerste echo pas 14 mei. Ze haalt deze 10 dagen naar voren. Na het telefoongesprek ben ik iets gekalmeerd.

De volgende ochtend is het echter nog steeds niet goed. Ik bel weer met de verloskundige en vertel haar dat ik graag een echo wil. "Ik moet weten waar ik aan toe ben". Ik kan dezelfde dag gelukkig nog terecht.
René komt eerder thuis van het werk, Karlijn wordt opgehaald door pake en met zijn tweeën rijden we naar de verloskundige praktijk. Nadat ik de tranen heb gedroogd in de verloskundige praktijk, neem ik plaats op de stoel voor een inwendige echo. Angst verandert plotseling in werkelijkheid. Een miskraam.
De groei van het vruchtje is gestopt rond de 3/4 weken. Huilend verlaat ik samen met René het pand.

Die middag staat Karlijn in de deuropening. We kijken vol trots naar ons mooie meisje. Ze houdt het handje van haar Barbie vast en mompelt wat. Ik vraag "Karlijn, wat zeg je?" Ze kijkt naar haar Barbie en antwoord met een lief stemmetje "kom maar zusje". Verbaasd kijk ik naar René. Tijdens de 4 weken dat we wisten van mijn zwangerschap hebben we een aantal keer gevraagd wat ze graag zou willen, een broertje of zusje. Blijkbaar toch een zusje.

Diezelfde dag lichten we familie en vrienden in. Ook staat mijn vriendin (met wie ik erover appte) voor de deur. Ze heeft een "overlevingspakket" mee: een Linda, biertjes, chocolade.. Samen drinken we een biertje, het mag nu weer. We krijgen allerlei kaarten en ontvangen lieve cadeaus. We voelen ons gesterkt door alle lieve berichten.

Helaas komt de miskraam niet vanzelf op gang. Die vrijdag staat er een afspraak gepland in het ziekenhuis.
Na een inwendige echo krijg ik 12 pillen Misoprostol mee. Deze pillen breng je in en zorgen ervoor dat de baarmoedermond zacht wordt en die wekken de weeën op.
De volgende ochtend besluit ik te beginnen. Na 6 pilletjes beginnen ze hun werk te doen. Gelukkig heb ik geen pijn en na 3 wc bezoekjes ben ik het grootste gedeelte kwijt. De vervolgafspraak staat pas na 2 weken gepland. Tussendoor mogen we gelukkig nog een echo doen bij de verloskundige praktijk. "Het is nog wat onrustig" luidt het oordeel. Toch heeft ze er een goed gevoel over. Ze adviseert rustig af te wachten en wat vrouwenmantel thee te drinken. Met een gerust gevoel gaan we naar huis.

1,5 week later, op 8 mei lig ik weer in de stoel. "Het voordeel van de twijfel, het ziet er goed uit" is het oordeel van de gynaecoloog. Samen lopen René en ik door het centrum en trakteren onszelf op een ijsco.
Het is een mooie dag.

En die kinderwens? Wij weten het nog niet. We beseffen ons door deze gebeurtenis dat een kind niet vanzelfsprekend is. Met Karlijn gingen we er zo onbevlogen in. We zijn ons zoveel bewuster geworden van het voorrecht dat wij hebben om ouders te mogen zijn. Een broertje of zusje is leuk, maar met zijn drietjes zijn wij super gelukkig!

Liefs, Krissy

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je