{{ message.message }}
{{ button.text }}

Als je zwangerschap niet leuk is

Afbeelding blog 'Als je zwangerschap niet leuk is'

Laat ik maar meteen beginnen met twee bekentenissen die niet makkelijk zijn om te uiten:

1. Ik heb een prenatale depressie;

2. Ik vind mijn zwangerschap verschrikkelijk.

Waar de postnatale depressie vrij bekend is had ik nog nooit gehoord van de prenatale depressie. Helaas ben ik er ondertussen iets te bekend mee. Na eerst ontkenning (ik ben “gewoon” moe en wat down, net als bij de eerste zwangerschap), toen voorzichtige acceptatie (ik voel me eigenlijk depressief) en wederom enige ontkenning (ik ben extreem moe en heb depressieve gevoelens maar ben niet depressief) ben ik nu in het stadium dat ik er echt niet om heen kan: ik ben depressief. Al weken krijg ik me niet uit het donkergrijze tot zwarte gat waar ik in zit. Waar de dagen eerst voornamelijk licht tot matig grijs waren met af en toe een uitschieter naar donkergrijs tot zwart is de boel nu omgedraaid. En met 29 weken zwangerschap is dat niet heel prettig want ik moet nog wel even.

Ik hoop dat het doen van mijn verhaal in deze blog enige opluchting geeft maar het heeft ook als doel om anderen te laten weten dat ze niet de enige zijn. Er is namelijk erg weinig over dit onderwerp te vinden en ik merk zelf dat ik steun haal uit verhalen die gelijk zijn aan de mijne (als ik een verhaal vind). Het is namelijk nogal wat om niet te kunnen genieten van je zwangerschap want dat schijnt toch wel iets te zijn wat hoort. Al is het alleen maar omdat je in ieder geval zwanger kunt worden. En geloof me: ik ben heel dankbaar dat ik nu voor de tweede keer zwanger ben want ik weet dat het geen vanzelfsprekendheid is. Maar de algehele opinie van blij moeten zijn kan zwaar op je drukken als je eigenlijk helemaal niet blij bent. Schuldgevoelens hebben met name de eerste weken enorm de boventoon gevoerd want ik hoor hier toch van te genieten? En ik mag toch niet zeuren want ik ben na enkele maanden al zwanger geraakt? Maar die gedachten vreten je echt op van binnen (vooral als je alleen maar uitgeput op de bank ligt en dus heel veel tijd hebt om te denken). Daarnaast waren dat niet de enige schuldgevoelens die ik had. De lijst is op ‘zwarte’ dagen eindeloos en op andere dagen kan ik er meestal ook wel wat van. Schuldgevoelens richting:

… mijn ongeboren kindje, als ik weer eens wens dat ik niet meer zwanger ben.

… mijn man, als er weer niks uit mijn handen komt, ik tegen hem schreeuw, ik huilbui nummer 1000 heb, ik voor de zoveelste avond voor 20.00u naar bed ga, ik mijn gevoelens niet kan uiten, etc.

… mijn peuter, als hij huilend aan mijn arm staat te trekken omdat hij wil spelen maar ik echt niet de bank af kan komen, ik tegen hem schreeuw omdat hij één keer niet luistert (maar soms ook 10x niet, hij is nu eenmaal een peuter), ik niet met hem kan doen wat ik wel zou willen (juist nu hij nog even de enige is) en ik soms alleen maar wens dat hij gaat slapen zodat ik rust heb.

… mijn familie/vrienden, omdat ik niet afspreek of afzeg als we wel hebben afgesproken of niet de mate van interesse toon die ik normaal wel heb of niet heb doorgevraagd (en me dat pas uren later realiseer).

… mijn werk, omdat ik al maanden thuis zit en dat de komende maanden ook niet gaat veranderen.

… te vroeg geboren kindjes (en hun ouders), omdat ik op de echt slechte dagen wens dat ik eerder dan 37 weken beval (wel na 34 weken want dan kom je al in de veiligere zone maar toch… niet echt gezonde gedachtes).

… mijn lichaam, waar ik trots op zou moeten zijn maar waarbij ik nu ieder extra pondje verschrikkelijk vind en soms bijna niet in de spiegel kan kijken naar mijn uitdijende lichaam.

Ongetwijfeld dat ik nog zaken vergeet maar nu ik dit schrijf zit ik niet in een donkerzwart gat en ik heb ook weinig behoefte om er in te duiken zodat ik volledig ben in mijn schrijven.

Wat ik heel moeilijk vind is dat je het niet altijd aan me kan zien. In het dagelijks leven probeer ik echt vrolijk en energiek te doen maar dit mislukt vaak compleet. Maar zeker als ik wel een keer heb afgesproken met vrienden probeer ik mezelf te zijn. Maar dit zuigt energie waar ik vervolgens dagen last van kan hebben. Dus dan straal ik naar de buitenwereld uit dat het wel oké gaat maar mijn man en kind zitten de dagen daarna opgescheept met een vermoeide, verdrietige en boze vrouw en mama. En ik kijk daardoor ook met negativiteit terug op de activiteit want voel me dan heel slecht en ben alleen maar boos dat ik weer eens wat te veel heb gedaan. Meestal zie ik daarna ook in dat ik er niet echt bij was, alsof het dan pas tot me doordringt wat er allemaal gezegd is en dat is ook heel moeilijk. Soms voel ik me tijdens de afspraak al ‘afzakken’ en mis ik hele stukken tekst omdat ik me niet meer kan concentreren. Het maakt het allemaal extra lastig om me er toe te zetten om iets te gaan doen want de gevolgen zijn niet leuk en ik ben ook bang dat vrienden mij niet meer leuk vinden omdat ik niet geïnteresseerd/vrolijk/energiek ben (maar ik ben ook bang dat ze dat vinden omdat ik niet meer afspreek dus eigenlijk is het nooit goed).

Nu zijn er een aantal dingen die me hebben geholpen (ook al is dat de laatste weken niet te merken, ik weet dat het daarvoor wel hielp en hoop dat het ook weer gaat helpen) en wie weet dat het anderen in dezelfde positie ook kan helpen. Om te beginnen: geef toe aan jezelf dat het niet gaat en dat je hulp nodig hebt! Blijf niet hangen in ‘er zijn zoveel vrouwen die dit doen, ik moet het ook kunnen’ en ‘het gaat vanzelf wel over’. Vertel ook je echte gevoelens aan je partner, familie en vrienden (moeilijk, ik weet het want ik vertel nu soms nog steeds niet het hele verhaal). Accepteer hulp van ze! Zoek ook professionele hulp. Ik vond de stap naar een psycholoog groot maar ben zo blij dat ik het gedaan heb, zij helpt me echt (en moet dus maar snel terugkomen van vakantie). Ze heeft me de tip gegeven om de app WellMom van het Trimbosinstituut te downloaden (gratis), deze app geeft korte lessen (vaak heel logisch maar toch handig om op je scherm te zien) en je kan een dagboek bijhouden waarmee je patronen kan gaan herkennen. Verder had ik baad bij het starten met (zwangerschaps)yoga en meditatie en het maken van weekschema’s met iedere dag één taak die ik moest doen. Stoppen met werken was ook één van de betere beslissingen, niet dat ik veel keuze had want ik kon gewoon niet meer maar ik bleef maar proberen de weinige energie die ik had in dat ene uurtje werk te stoppen zodat ik toch nog nuttig bezig was. Maar door iedere keer de batterij volledig leeg te trekken en daarna geen energie meer te hebben om die thuis in te zetten ging mijn situatie al snel van kwaad naar erger. Nu heb ik de mazzel dat ik een heel fijne werkgever heb en in het bezit ben van een vast contract en dus ook de ruimte had om aan te geven dat het echt niet ging. Als je dat niet hebt dan kan ik me voorstellen dat het moeilijk is maar het gaf mij zoveel rust toen ik mezelf de ruimte gaf om ziek te zijn en mijn kleine piekmomentjes in te zetten voor mijn gezin en leuke dingen, dat ik echt het advies wil geven om die ruimte ook voor jezelf te pakken.

Hopelijk vind ik de komende weken weer de weg omhoog terug en kom ik verder redelijk stabiel mijn zwangerschap door (mochten andere mama’s tips hebben dan hoor ik het graag!). Maar met name hoop ik dat al mijn klachten verdwijnen zodra ik bevallen ben, net zoals dit gebeurde bij mijn eerste zwangerschap (hoewel de klachten toen vele malen minder erg waren). 

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Fotocredits: www.ticklemesilly.nl

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je