{{ message.message }}
{{ button.text }}

26 weken zwanger en met spoed opgenomen

Afbeelding blog '26 weken zwanger en met spoed opgenomen'

De huisartsenpost liet ons telefonisch weten dat we zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moesten komen. Snel pakte vriendlief een tas in terwijl ik creperend van de pijn voorovergebogen een emmer vast probeerde te houden. Na het avondeten kreeg ik een beetje last van mijn buik en rug. Maar net als de voorgaande keren werd dit al snel extreem veel pijn en misselijkheid. Ik nam twee paracetamol en een ibuprofen en had de hoop in slaap te kunnen vallen. Hiervoor had ik het geluk dat na wat slapen ik alleen nog spierpijn had. Spierpijn dat ontstond omdat ik alleen in child's pose wat comfort kon vinden. 

Na anderhalf uur werd ik wakker en was de pijn toegenomen. Vriendlief was nog aan het gamen in de woonkamer dus ik strompelde naar hem toe. Hij zag me en kwam meteen in actie. Als IC verpleegkundige kan hij zijn hoofd koel houden op dit soort momenten. De pijn werd alleen maar erger en ik kreeg bewegingsdrang: wiegen, lopen, draaien. Zo lang ik maar niet stil hoefde te staan. Tegelijkertijd wilde ik voorovergebogen zitten, helemaal in mezelf kruipen. De huisartsenpost werd gebeld. Ze wilde mij spreken maar ik had te veel pijn om zinnen te vormen. "Ik heb een afspraak gemaakt voor over een twintig minuten. Redden jullie dat?". 

De huisarts onderzocht me en belde direct met gynaecologie toen zij hoorde dat ik 26 weken zwanger was. Zelf kon ze niet bepalen wat er aan de hand was met mij. Ik had geen koorts, geen harde buiken. Alleen heel veel pijn. Binnen een mum van tijd lag ik boven op de triage van de gynaecologie. Ook deze arts kon ik niet te woord staan. Ik leek wel een slechte actrice die speelde alsof ze heel veel pijn had. Ze werd lichtelijk geïrriteerd. Gelukkig had ik dat niet door. Nadat ik nieuwe paracetamol kreeg en bloed was afgenomen moesten we wachten. Vriendlief toch lichtelijk in paniek om mij. Om het kleine mini mensje in mijn buik dat nog veel te klein was om geboren te worden.

Noem het moeders intuïtie maar ten alle tijden maakte ik me geen zorgen om de baby. Ik wist dat met hem alles oké was. Bij de vorige pijnaanval die overdag ontstond, heb ik de verloskundige gebeld. Omdat de pijn hoog in mijn buik zat en uitstraalde naar boven had zij geen rede om te denken dat dit met mijn zwangerschap te maken had. Waarschijnlijk een verrekt tussenribspiertje..

Na lang wachten kwam de arts terug. Alle frustratie was van haar gezicht en lichaam verdwenen. Ze kwam naast me op bed zitten en pakte zelfs mijn hand. "Je hebt een alvleesklierontsteking. Deze extreem hoge waardes hebben wij nog niet gezien bij een zwangere vrouw. Ik snap dat je zo veel pijn hebt". Ik werd direct verplaatst naar een kamer en kreeg morfine toegediend. Met elke prik werd de dosis verhoogd want het werkte te niet. Mijn behandelplan bestond uit vocht toedienen en pijnbestrijding. Door de zwangerschap konden ze niks anders. Na 8 dagen mocht ik naar huis, maar binnen een aantal weken was ik alweer terug..

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je