{{ message.message }}
{{ button.text }}

22+6 weken zwanger: "Jullie kindje wordt waarschijnlijk vannacht nog geboren"

Afbeelding blog '22+6 weken zwanger: "Jullie kindje wordt waarschijnlijk vannacht nog geboren" ' Achtergrond blur afbeelding

In 2014 zijn wij getrouwd, we waren toen al 8,5 jaar samen. Eind 2015 besloten wij ervoor te gaan, we wilden graag samen een kindje. Na een aantal negatieve testen had ik, 10 maanden na het stoppen met de pil, een positieve test in mijn handen. Wat waren wij gelukkig. We zijn gelijk naar een tuincentrum gereden, hebben een blauwe en roze bloem gekocht en deze naar de ouders gebracht (de hint kwam bij sommige niet meteen binnen haha). 

De zwangerschap verliep de eerste weken normaal, eigenlijk heel goed. Ik had weinig tot geen klachten, op wat gevoelige borsten na. Wel was ik erg druk op mijn werk en ik merkte met 16 weken al dat ik harde buiken kreeg. Veel te vroeg natuurlijk, dus kreeg toen al het advies om wat rustiger aan te doen. 

September 2016, ik doe al een tijdje rustig aan, maar de harde buiken worden niet veel minder. Daarnaast begin ik wat last te krijgen van mijn heupen (vooral wanneer ik er op slaap). Wanneer ik 22+6 dagen zwanger ben ga ik in de ochtend even douchen. Terwijl ik onder de douche sta zak ik door mijn heup heen. Ik kan mezelf nog opvangen, zodat ik niet hard op de grond val.  Meteen worden de harde buiken erger. Wij vertrouwen het niet en bellen de verloskundige ,die ons doorstuurt naar de huisartsenpost om het te laten checken. Voor vertrek neem ik 2 paracetamol in en terwijl we die kant op rijden merk ik al dat de pijn afneemt. 

De huisarts denkt aan een slijmbeursontsteking en geeft mij het advies om een weekje rustig aan te doen. Ik vertel het meteen ook aan mijn werk en er wordt vervanging geregeld, niet wetende dat ik helemaal niet meer aan het werk ga, tot na mijn verlof....

Op de terugweg nemen de harde buiken (krampen) weer toe. Ik heb het gevoel dat de diagnose "slijmbeursontsteking" niet klopt, maar laat het eerst maar zo. De rest van de middag heb ik op de bank gelegen met constante en toenemende krampen. Na het avondeten vertrouwen we het echt niet meer en bellen de verloskundige weer. Zij komt en stelt voor om toch even te voelen.

"Je baarmoedermond is verweekt en je hebt 1 cm ontsluiting". BAM! 
Weer worden we naar het ziekenhuis gestuurd, met de mededeling dat ze hoopt dat het goed komt. In het ziekenhuis wordt het bevestigd. De baarmoedermond gaat steeds open en dicht. Een verklaring is er niet, maar de gynaecoloog is niet positief. 

We worden naar een verloskamer gebracht met de mededeling: "Jullie kindje wordt waarschijnlijk vannacht geboren en dan kunnen we helaas niks voor haar betekenen". 

De ergste nacht uit ons leven, angst om ons kindje te verliezen. Ik zal het nooit meer vergeten. 
De hele nacht is het onrustig gebleven en van slapen kwam natuurlijk eerst niks. Op een gegeven moment krijg ik weer paracetamol en een warme kruik voor op mijn buik. Dit helpt en ik val toch nog even in slaap.

De volgende ochtend: Ze zit nog veilig in mijn buik, de krampen zijn weer veel minder, de bevalling heeft niet doorgezet. Ik mag naar huis, met de mededeling dat ik rustig aan moet blijven doen.

Het blijft een onrustige zwangerschap, wordt vervolgd.... 


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je