{{ message.message }}
{{ button.text }}

#20: Lucky number five

Niet drie, niet zeven, maar vijf is en blijft ons geluksgetal.

Afbeelding blog '#20: Lucky number five' Achtergrond blur afbeelding

Het is alweer even geleden. Mijn laatste blog ging over de tegenslag van slechts drie eitjes na de punctie en slechts één geschikt embryo. We zagen het somber in. Ik neem jullie graag mee door de reis van de afgelopen maand (in een vrij lange blog!).

Begin september vond de terugplaatsing plaats. Die verliep niet van een leien dakje. De eendenbek kon niet goed geplaatst worden, en toen hij eenmaal zat, deed het ontzettend veel pijn. Daarna moest ik ook nog wachten, omdat de laborante er nog niet helemaal klaar voor was. De arts probeerde de eendenbek in de tussentijd beter te zetten, maar het werd er niet prettiger op. Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest dat een terugplaatsing erop zat. Met de mededeling 'en nu maar wachten' werden we op huis aan gestuurd.

Een week na de terugplaatsing begon onze vakantie. We zouden nog lekker een weekje weg gaan, en in die week mochten we op de dinsdag testen. Ik begon me in het weekend een beetje raar te voelen. Verward, onrustig, niet mezelf. Ik weet het aan de spanning, maar op zondagavond kon ik het niet meer houden. Ik sprak mijn gevoelens uit naar manlief en die bood aan om direct een test te gaan halen bij de dichtstbijzijnde drogist. Vijf minuten later stond hij weer voor de deur, met een test in zijn handen. Natuurlijk kon ik op dat moment niet genoeg plassen voor een gedegen test, dus hebben we eerst op ons gemak zoonlief gebadderd, nog even wat gedronken, klein filmpje gekeken en zoonlief in bed gelegd. Intussen deed ik me tegoed aan een paar glazen water.

Toen zoonlief eenmaal op bed lag, kon ik naar het toilet. Glaasje mee (sorry, vakantiegangers na ons, maar het glaasje is héél goed afgewassen), plasje doen, test erin en twee minuten wachten. De test heb ik meegenomen naar de woonkamer en daar onder een velletje papier gelegd, zodat ik niet steeds zou spieken. Maar bij het neerleggen heb ik toch gespiekt. Ik dacht een streepje te zien, maar dat vertelde ik nog niet tegen manlief. Wat als het slechts een schaduw was? Twee minuten kruipen voorbij en zodra de wekker gaat gris ik het papiertje van tafel. En wat denk je? Hartstikke positief! We verwachten ons tweede kindje! Natuurlijk stond ik er bij stil dat we twee dagen te vroeg waren met testen, maar dat was van korte duur. Blijdschap overheerst en voor het eerst in jaren zag ik manlief een traantje laten.

We hebben direct de ouders gebeld, zij wisten natuurlijk van ons traject. Ook daar voorzichtige blijdschap. Met een heel goed gevoel zijn wij gaan slapen. Wel heb ik de volgende ochtend nog een test gedaan, just in case. Ook die was positief. Met die bevestiging durfde ik het wel aan om het ziekenhuis te bellen en het nieuws door te geven. Er is direct een echo ingepland, voor rond de 6,5 week.

Maar na die eerste twee dagen begon de 'week from hell'. Op dinsdag begon het met wat bloedverlies. Daar maakte ik me nog niet zo'n zorgen om. Ik gebruik nog steeds aspirine en had ook bij Pietje wat last van bloedverlies na inspanning. Waar ik me wel zorgen om begon te maken waren steken in mijn buik en het feit dat het zo wisselend was. Dan weer helderrood, dan bruin en soms ook stolsels, dan weer een flinke veeg, dan weer een vage veeg. Ik probeerde het wat naast me neer te leggen en manlief zorgde voor wat afleiding. Toen het op vrijdag nog steeds niet minder werd, heb ik het ziekenhuis gebeld. We waren op dat moment op weg naar huis, de vakantie zat er weer op. De verpleegkundige gaf aan dat het meestal geen kwaad kan, maar dat het in sommige gevallen kan wijzen op een vroege miskraam. Ze verwachtte het niet, omdat het slechts vegen waren en een miskraam vaak meer lijkt op een hevige menstruatie. Om er enigszins zeker van te zijn kon ik een nieuwe test doen. Als die minder duidelijk was dan de vorige, dan kon dat wijzen op een vroege miskraam, omdat het hormoon dan snel uit je lichaam verdwijnt.

Goed, bij thuiskomst direct naar de drogist gereden om eenzelfde test te halen als de test die ik maandag deed. En daar begon het gesodemieter. Ik had een Predictor Express. Die werkt met streepjes. Het rechterstreepje moet sowieso verschijnen, dat is de controlestreep. Het linkerstreepje geeft aan of je zwanger bent of niet. Op de test van maandag waren beide streepjes even donker. Die test had ik met ochtendurine gedaan.

De test op vrijdag deed ik rond de middag. En wat gebeurt er? De 'zwangerschapsstreep' is even donker als de test van maandag, maar de controlestreep is veel lichter! Nog geen duidelijkheid dus. We hebben de beschrijving er nog maar eens bij gepakt. Misschien hield ik de test verkeerd om? In de beschrijving staat niet heel duidelijk hoe je die test moet aflezen. Moet het 'sponsje' naar links of naar rechts? Na lang turen constateerden we dat we hem wel goed vasthielden. Dan Predictor maar eens bellen, hoe het kan dat die controlestreep zo licht is. Antwoord: waarschijnlijk niet genoeg urine of niet geconcentreerd genoeg. Advies: nieuwe test met ochtendurine. Gelukkig was het een dubbelverpakking :).

De volgende ochtend was ik om vijf uur al wakker, met een volle blaas. Na nog even te hebben liggen draaien en woelen ben ik toch die test maar gaan doen. In alle vroegte de lampen aan en wat blijkt? Controlestreep nog lichter dan gisteren! Ik was er van overtuigd dat die test gewoon niet goed geproduceerd zijn en dat het venstertje er omgekeerd in was geplaatst. Alle hoop had ik opgegeven. Ik heb geprobeerd nog wat te slapen, maar zonder succes. Tegen de tijd dat Pietje ook wakker werd heb ik uit frustratie de hele badkamer overhoop gehaald en onderin een lade vond ik nog een zwangerschapstest van de Action. De houdbaarheidsdatum was nog goed, dus ook die test heb ik nog gedaan. Vier druppeltjes en drie minuten later: twee donkere strepen! Nu was ik echt compleet in de war.

Tijdens het ontbijt hebben manlief en ik het helemaal doorgesproken. Hij is de nuchtere, realistische van ons twee. Hij zei: 'niet meer testen. We hebben positieve testen gehad, rare testen gehad en je maakt jezelf helemaal gek. Als het fout zit, kunnen we daar toch niets aan doen. Zet het uit je hoofd, haal geen nieuwe testen meer, en wacht de komende anderhalve week nog af. Dan hebben we de echo en weet je zeker waar we aan toe zijn.'. Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, maar het was wel precies wat ik nodig heb. De laatste week van onze vakantie hebben we genoten voor zover dat ging. De misselijkheid sloeg in alle hevigheid toe en houdt de hele dag aan. Ik zag dat maar als een teken dat het waarschijnlijk toch gewoon goed zat.

Inmiddels zijn we de anderhalve week verder. Gisteren hebben we de echo gehad, waarop een perfect rond vruchtje te zien is, op de juiste plaats en mét een kloppend hartje! Alle stress was dus ongegrond. Het zit helemaal goed. Ik ben nog steeds hele dagen misselijk, maar ik weet nu dat dit het waard is. Over drie weken gaan we nog één keer op controle in het ziekenhuis en laten we hopen dat dit dan ook gelijk de laatste keer is. Als dan alles goed is, mogen we naar de normale verloskundige!


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Zwanger, #ICSI

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je