{{ message.message }}
{{ button.text }}

1/2 Het ontstaan van een wondertje genaamd Mick

In 2013 krijg ik te horen dat ik op een natuurlijke manier niet of nauwelijks zwanger kon worden. Oh wat hadden 'ze' het fout!!!

Afbeelding blog '1/2 Het ontstaan van een wondertje genaamd Mick'

1/2 

Het is april/mei 2013. Ik zit in de wachtkamer van de gynaecoloog. Ik heb zo een afspraak. Ik heb al een tijdje niet meer mijn menstruatie gekregen, vermoed dat ik toch echt te zwaar ben...mijn BMI telt nu 45. Hoe heb ik het ooit zo ver laten komen?

Mijn leeftijd is 33 jaar. Hoop ik ooit nog kinderen te krijgen? Ja. Maar met dit lichaam? Nee. Kans op allerlei complicaties tijdens een zwangerschap zie ik niet echt zitten. Ik ben ook nog eens schildklierpatiënt....

Mijn naam wordt genoemd. Ik schud de gynaecoloog de hand en ik loop met haar mee naar haar kamer. Ze bekijkt mijn verwijsbrief van mijn huisarts en begint vragen te stellen over wanneer mijn laatste menstruatie is geweest en nog wat gerelateerde vragen. Dan neemt ze me mee naar het kamertje pal tegenover haar kamer; ik krijg een korte inwendig onderzoek. "Een wattus?!?", vraag ik haar. "Een inwendig echo", antwoordt zij. Ik raak lichtelijk in paniek en meteen loop ik in gedachte mijn lijstje af:

* ik heb me (gelukkig) geschoren 'daar' beneden;

* ik heb een bad genomen voordat ik hierheen kwam;

* Ik heb mijn luipaarden ondergoed setje aan...gawddddd no...lekkere eerste indruk!

Ik meld snel dat ik dit niet aan had zien komen, en als ik het geweten had dat ik een inwendig echo zou krijgen meteen op eerste afspraak, ik een burgerlijk setje had aangetrokken. De gynaecoloog moet lachen en schudt haar hoofd.

Goed. Ik lig daar dus met mijn jeans en slip tot op mijn enkels en met m'n benen wijd. Mijn tweede keer in mijn leven dat ik er zo bij lig. (Eerste keer was zo'n 3 jaar daarvoor voor een uitstrijkje.) Ik zie dat ze zo'n dildo ding pakt en er een condoom overheen rolt en gel erop spuit. Nee. Nee. Nee. En. Nog. Eens. Nee. What has been seen cannot be unseen. Dit lijkt op zo'n slechte scène uit een goedkope pornofilm. Ik kan wel huilen.

Ik kijk op het scherm. De gynaecoloog legt uit dat mijn baarmoeder 'raar' gekanteld en gedraaid is. De zaadcellen van mijn vriend moeten wel in een vreselijk lange en schuine bocht zwemmen, willen ze bij mijn eitje komen. Op een gegeven moment zegt ze dat ze mijn eierstokken niet kan vinden. Pardon?!? Geen eierstokken?!? Ik ben toch anders echt als meisje geboren hoor. Ze kan ze echt niet vinden in het korte consult dat ik met haar heb. Ik moet maar een nieuwe afspraak maken voor een uitgebreide echo.

Zo gezegd, zo gedaan. Dit keer heb ik mijn vriend, Jimmy, meegenomen. Hij weet dat ik er ontzettend tegen op zie. Heb bijna twee weken rondgelopen met het idee van 'zie je wel, ik kan geen kinderen krijgen'. Het verlossende woord komt eruit: ze kunnen maar 1 eierstok vinden, krijg ik van gynaecoloog te horen. Als we ooit hopen in verwachting te raken, dan moesten we ons melden voor een behandelplan. Want een natuurlijke zwangerschap zat er niet tot nauwelijks in, ook vanwege mijn morbide obesitas en wat andere lichamelijke mankementen.

Wat onwerkelijk allemaal. Mijn vader heeft sinds september 2012 kanker, en ik kan geen kinderen krijgen. Gaat lekker zo.

Vier maanden later, in augustus 2013, heb ik mijn eerste bijeenkomst bij het NOK (Nederlandse Obesitas Kliniek). Ik zal eerst nog een half jaar voor controle bij een diëtiste moeten lopen, voordat ik groen licht krijg om met het behandelplan voor een gastric bypass te beginnen. Fyi: ik strijd al jaren tegen overgewicht. Afvallen, aankomen etc. Ik kom uit een Indo-familie, en eten is hier echt een sociaal 'ding'. Ik hou ook gewoon van lekker eten.

GBP. Oftewel: gastric bypass. Een maagomleiding. Een 'kiwi', zoals veel mensen 'het' liefkozend noemen op o.a. het NOK forum op Facebook.

Ik wilde voor een rigoureuze aanpak gaan, omdat ik het vertrouwen in mezelf verloren was om blijvend op een gezond gewicht te staan. Of om er überhaupt weer naartoe te werken... Ik kon gewoon niet meer. Ik had daar de energie en de kracht er niet meer voor.

In mei 2014 start ik dan het traject bij het NOK. Zeven weken lang elke maandagmorgen naar de meetings met o.a. arts, diëtiste, bewegingsdeskundige en/of psycholoog. Ik zat in een leuk clubje van 10 mensen.

Na die 7 weken startten de operaties en daarna het natraject. Het was allemaal best heftig. Het opnieuw leren eten en drinken (ik ken geen honger en dorst meer), het toch snel afvallen.

In augustus word ik geopereerd. En 6 weken later ben ik dan eindelijk 99,7 kg! Mijn weegschaal telt twee cijfers voor de komma!

Mijn vader maakt dit nog mee, hij ligt inmiddels in een hospice in Santpoort-Noord (wat een fijn huis!). Maar op 21 september komt hij onverwachts toch te overlijden. Ik ben hier kapot van. Vechtend, strijdend is hij overleden.

In de maanden ervoor hadden we gesproken over dat hij graag opa had willen zijn. Maar te kort tijd had om dit ooit nog mee te gaan maken (mijn zusje was inmiddels bezig met haar vriend om zwanger te worden). Ik vertel hem de jongensnaam die wij al een jaar of 15-16 hebben en dat de eerste baby (jongen of meisje) vernoemd gaat worden naar hem. Ook vertel ik hem dat Jim en ik een traject in zullen gaan om zwanger te worden vanaf 1 jaar nadat ik mijn 'kiwi' heb gekregen, na de operatie dus. Dit ivm mogelijk te weinig voedingsstoffen in mijn lichaam voor de baby. Er wordt nl geadviseerd om binnen het eerste jaar niet zwanger te raken.

Omdat je niet weet hoeveel voedingstoffen/medicatie nog opgenomen wordt vanuit je dunne darm, wordt de orale anticonceptie ('de pil') afgeraden. Deze zou minder betrouwbaar zijn. We gebruiken het condoom. Maar na 7,5 maand besloten we anders. Omdat ik toch niet/nauwelijks zwanger kon raken op de natuurlijke manier, kozen we voor de ovulatiemethode.

Op dinsdag 7 april had ik een alternatieve sessie om oa de dood van mijn vader te verwerken. Na de eerste sessie ben ik wat misselijk. Dezelfde avond doen mijn borsten pijn bij het uittrekken van mijn BH. Dit heb ik nooit eerder gehad. Ik vertelde mijn vriend dit, en was bang dat ik misschien wel borstkanker zou hebben. Jim is dit meteen gaan Googlen. Borstkanker zou geen pijn moeten doen. Nou ja, mijn tante had wel borstpijn en had iets langer dan 1 jaar terug te horen gekregen dat ze borstkanker had... Ik flipte 'm een beetje.

Op donderdagmiddag 9 april eten we bij een vriendin. In de auto ernaartoe vertelde ik Jim dat ik de twee dagen ervoor m'n menstruatie had moeten hebben. Maar dat dit niet veel zei, want ik had een erg onregelmatige cyclus van 20/22/25/27 dagen. We besloten die avond een test te doen voor de zekerheid en we kochten twee testen. Je weet maar nooit.

Thuis op het toilet plas ik in een wegwerp bekertje. Ik doe het staafje erin een aantal seconden en klik 'm dicht. Zo'n vroege zwangerschapstest. Ondertussen zit ik op mijn mobiel te pielen en met een schuin oog kijk ik af en toe naar het staafje wat op het fonteintje ligt. 1 streepje roze. Okay. Dat hoort. Ik piel rustig verder op mijn mobiel. Ohja, even kijken... Een tweede streepje roze??? Maar heel licht... Wat zou dat betekenen? Ik zoek het op. 'Ook als de streep zeer licht is, ben je zwanger.' Mijn hart maakt een sprongetje! Maar ik kon toch niet of nauwelijks zwanger raken? Ik loop met de test naar Jimmy. 'Wat zie jij?', vraag ik. Hij zag ook een lichte streep. Jim zocht op Google. Er waren bij meerdere vrouwen een licht streepje te zien, en zij waren zwanger... Toch twijfelde ik.

Ik besloot mijn zusje te bellen. Zij was nu zo'n 13 weken zwanger. Ze vertelde mij dat een licht streepje betekende dat ik zwanger was. Dat de test niet fout zat. Wat soms wel gebeurd, is dat er geen streepje komt en dat je dus dan wel zwanger kan zijn. Ze feliciteerde ons met mijn zwangerschap. En ze was zo blij, want ze was bang dat haar kindje een aantal jaren zou opgroeien zonder een neefje of nichtje aan haar kant.

'Gefeliciteerd! We worden ouders!', zegt Jim. Ik ben zo blij en bang tegelijk. Want ik mocht niet binnen 1 jaar zwanger worden... Gelukkig waren mijn bloedwaardes de laatste keer allemaal goed.

We waren zo blij en zo verrast! We konden het niet meer voor ons houden. Ik heb mijn moeder gebeld, mijn zussen en mijn neef en zijn vriendin. Jim belde zijn moeder op.

We hadden die middag nog een test gekocht en ik besloot om deze ook te gaan gebruiken. Deze test gaf aan dat ik 2-3 weken zwanger zou zijn. Haha en dat klopte! Okay, de eerste of de tweede keer was het raak dus!!! We hadden het ten slotte maar twee keer gedaan zonder condoom. En de ovulatietesten gaven aan geen eisprong. Maar mijn cyclus was zo onregelmatig.

We zijn in verwachting!!! Ik was zo blij! 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Zwanger

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je