{{ message.message }}
{{ button.text }}

Zwanger en een burn out #9

Bloed. Helderrood bloed. Helaas weet ik precies wat dit is. We verliezen opnieuw ons kindje.

Afbeelding blog 'Zwanger en een burn out #9'

Ik barst in snikken uit. En duik tegen mijn man aan. Het voelt alsof ik van binnen breek, kapot ga. Een allesoverheersende pijn maakt zich meester van mijn borst. Ik huil met lange halen en voel hoe het shirt van mijn man nat wordt. Het maakt hem allemaal niks uit. Hij houdt mij stevig vast en ik voel hem geluidloos meehuilen. Zo staan en zitten we nog een tijdje, totdat ik weer wat gekalmeerd ben. Langzaam dirigeert hij mij naar de douche en begint mij voorzichtig uit t kleden. Een warme straal valt neer op mijn hoofd, mijn schouders en vervolgens langs mijn rug naar beneden. De eerste krampen beginnen nu te komen. Geluidloze tranen stromen over mijn wangen en vermengen zich met het water van de douche. Mijn man komt bij me staan en ik leun tegen hem aan. Ik kan alleen maar denken waarom? Waarom wij? Waarom weer?

Als ik een paar uur later wakker word ben ik alles even vergeten. Om vervolgens weer keihard terug geslingerd te worden naar de realiteit. M'n buik doet pijn en de pijn in mijn borst zwelt weer aan. Ik voel mij zo onwijs verdrietig. De tranen zwellen weer aan en ik begin opnieuw met lange halen te huilen. Manlief probeert mij bij zich te trekken, maar ik wil niet. Ik wil dat hij van mij afblijft. Ik wil alleen maar huilen en daarmee de pijn uit mijn lichaam duwen.

Niet veel later zit ik op de bank. Lamgeslagen, moe. Mijn tranen zijn op. Ik besluit mijn moeder te bellen. Als ze opneemt komen de tranen weer. Ze blijken dus niet op te zijn. Mijn moeder vraagt wat we is en met horten en stoten komt het eruit. "Mama, ik heb een miskraam en het is de tweede al". "Ach nee, liefje toch." antwoord ze, "Weet je het zeker?". Ik vertel haar wat er is gebeurd vanmorgen en over mijn eerste miskraam. Hier heb ik haar nooit iets over verteld. Dit verdriet was alleen voor mij en mijn man. Maar nu heb ik haar nodig. Ik ben het vertrouwen in mijzelf en in mijn lichaam meer dan ooit kwijt. Ik hoor haar huilen aan de andere kant van de telefoon en dat doet mij nog meer verdriet. Ik bedenk mij hoe graag ze oma wil worden en dat die kans nu weer verkeken is. Ze vraagt of ze langs moet komen, maar ik heb liever dat ze morgen komt als manlief weer werken is. Ze belooft dat te doen en we hangen op.

Mijn beste vriendin stuur ik een appje; het is niet goed. Ze hoeft niks te vragen, ze weet genoeg en stuurt een verdrietige emoticon en hartje naar me. Ook zij belooft morgen te komen. Fijn, dan ben ik niet de hele dag alleen.

De rest van de dag brengen manlief en ik door op de bank. Kijkend naar vrolijke films en series op Netflix. We bestellen pizza en besluiten vroeg in bed te kruipen. Daar praten we nog over mijn miskraam. Hij wil er niets over horen dat er iets mis is met mij, maar mijn gedachten maken overuren. De grote waaromvraag blijft door mijn hoofd spoken.

Tags:

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je