{{ message.message }}
{{ button.text }}

Zwanger en een burn out #2

In mijn vorige blog kon je lezen dat ik op het punt stond mij ziek te melden. Een grote stap die ik eigenlijk niet durfde te zetten.

Afbeelding blog 'Zwanger en een burn out #2'

Oktober 2015

Ik hang op de bank met mijn man. Het is eigenlijk tijd om naar bed te gaan, maar ik krijg mezelf niet aangespoord om op te staan. Deze werkdag heeft me weer gesloopt. Een dag waarin ik weer een lading kritiek kreeg op mijn werkwijze. Een dag waarop ik opnieuw mijn to-do lijst niet af krijg en werk mee naar huis moet nemen. Een dag waarop ik eigenlijk mijn klas uit wil rennen om niet meer terug te keren. De kinderen merken dat ik moe ben. Ze reageren onrustig en zoeken hun grenzen op. Steeds vaker speelt de gedachte op om er mee stoppen. Om mij ziek te melden. Maar dan zie ik die snoetjes. Ik ben hun juf. Wie zorgt er voor hen als ik weg ben? En zo sukkel ik maar door. Dag in dag uit.

Sinds de miskraam valt het lesgeven mij nog zwaarder. Mijn motivatie is weg. Ik zie moeders en vaders hun kinderen brengen. Nog even een knuffel. Een kus. Dag mam, dag pap. Ik denk aan het wondertje dat in mijn buik groeide. Dit wilde ik zo graag, maar het zit er nu niet in. Het verdriet zit diep, maar ik moet door. Door voor deze kinderen. Want hoe ik het ook went of keert, ze hebben mij nodig.

Mijn man spoort me aan om naar bed te gaan. Ik krijg mezelf niet omhoog. Hij helpt me overeind en met veel moeite ga ik in bed liggen. Het piekeren in mijn hoofd gaat door. Niet veel later komen de tranen. Eerst zachtjes, stilletjes. Ik wil mijn man niet wakker maken. Het is al laat en ook hij is moe. Maar ik kan niet stoppen met huilen. Ik merk dat mijn hoofd vol raakt. Ik maak me zorgen. Zorgen om morgen. Om weer zo'n dag. Ik merk dat het huilen steeds heviger wordt en ik mijn ademhaling niet meer onder controle krijg. Ik grijp me vast aan de rand van mijn bed. Mijn man probeert me tot bedaren te brengen, maar ik kan hier niet uitkomen. Het voelt alsof ik val in een bodemloze put. Mijn hele lichaam staat stijf van de stress. Mijn hart gaat als een razende tekeer. Ik kan dit niet meer. Ik wil dit niet meer. Pas na een uur word ik weer rustig. Ik voel me leeg. Op. Het is ver na middernacht en ik besluit dat dit zo niet langer kan. Terwijl mijn man mij stevig tegen zich aanhoud val ik in slaap met nog maar een enkele gedachte. Morgen bel ik de dokter.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je