{{ message.message }}
{{ button.text }}

Zwanger en een burn out #17

Het nare gevoel gaat niet over. Ik heb enorme stemmingswisselingen en voel mij niet in balans.

Afbeelding blog 'Zwanger en een burn out #17'

Mijn stemming wisselt per dag. Het ene moment voel ik mij wel weer wat beter, energieker, vrolijker. Het andere moment is het een enorm diep dal waarin ik vast zit. Ik val om het minste geringste uit tegen mijn man of heb opeens zin in een gezellig avondje. Hij heeft duidelijk moeite met mijn buien en weet niet zo goed meer wat te verwachten en hoe erop te reageren. Wat weer ergenis bij mij oplevert. In het weekend barst opnieuw de bom. Met een hoop drama, tranen en gemene woorden (vooral van mijn kant) vertrek ik naar de slaapkamer. Woest trek ik mijn kleding uit, zodat ik mijn bed in kan en dan voel ik het. Pijnlijke, gezwollen borsten. Zou het? Ik maak een snel rekensommetje en bedenk dat het best wel zou kunnen na mijn vorige miskraam. Maandag zou ik dan een dag over tijd zijn. Ik stuur mijn beste vriendin een berichtje en vraag of ik moet testen. Het lijkt haar verstandig als ik een week wacht. Tis nu erg vroeg en hoe later, hoe beter. Zeker nu t niet eens zeker is of ik wel een normale eisprong heb gehad. Normaal voel ik hem duidelijk, maar met alle hectiek van de afgelopen tijd heb ik er niet zo bij stil gestaan. Ik besluit inderdaad te wachten, maar spannend vind ik t wel. Ergens heb ik toch de hoop dat het weer zover is.

Later die week is er voor alle medewerkers van ons scholenbestuur een kerstmarkt, waarbij we ons kerstpakket mogen uitzoeken. Ik zie er nogal tegenop om te gaan en vraag een bevriende collega of we samen kunnen gaan. Zij gaat meteen vanuit school, maar vindt het prima om daar af te spreken. We spreken een tijd af en ik voel me een stuk geruster om te gaan.

Op de dag zelf voel ik mij zelfs zo goed dat ik er lopend heen ga. Het is een wandeling van dik 30 minuten, maar de zon schijnt en ik voel me energiek. Mijn collega woont om de hoek, dus een ritje terug zal ook geen probleem zijn. Bijna bij de markt aangekomen stuur ik mijn collega een berichtje of ze er al is. Ik krijg terug dat ze er al is en zelfs alweer weggaat. Een naar gevoel bekruipt mij. Dit is niet zoals ik het gepland had. Ik versnel mijn pas om mijn collega nog te zien voor ze vertrekt. Eenmaal binnen in de hal slaat de paniek toe. Ondanks dat ik er vroeg ben is het al aardig druk. Ik kijk om mij heen in de hoop mijn collega te zien, maar geen spoor. Dan de kerstmarkt maar op. Ik probeer mij zo onzichtbaar mogelijk te maken. Aangesproken worden door (oud)collega's en bekenden is nu het laatste dat ik wil. Het idee alleen al benauwd mij. Als ik na een snel rondje weer bij de uitgang ben, zie ik een groepje collega's binnen komen. Ik probeer nog om te draaien, maar ze hebben mij ook gezien. Luid begroetend komen ze op mij af. Ze vragen mij hoe het is en hoe het met mijn herstel gaat. Vragen waar ik eigenlijk geen antwoord op wil geven. Ik voel mij er ongemakkelijk bij. Gelukkig zie ik daar m'n collega verschijnen met wie ik heb afgesproken. De aandacht verschuift meteen naar haar aankopen en de kerstmarkt. Dan is het moment dat het groepje collega's de markt op wil en neemt afscheid. Ook mijn andere collega neemt afscheid en vertrekt. En daar sta ik dan, alleen. Ik voel een zekere verdriet op komen. Ik voel mij alleen. Ik kijk om mij heen en zie overal groepjes mensen gezellig kletsen. De kraampjes stromen vol. Ik waag een poging om hier en daar rond te kijken, maar door de drukte wordt dat moeilijk. Mensen botsen tegen mij aan of staan te dichtbij. Ik merk dat ik licht in mijn hoofd word en zwaarder ga ademen. Ik moet hier weg! Ik baan mij een weg naar de uitgang en ontwijk oogcontact. In het aansluitende restaurant kan ik gelukkig even zitten en mij verschuilen. Ondertussen stromen de tranen over mijn wangen en is mijn ademhaling snel en onregelmatig. Duidelijk een paniekaanval. Ik probeer mijn moeder te bellen, maar die neemt niet op. Hetzelfde bij mijn vriendin. Ik stuur haar een aantal berichtjes in de hoop dat zij ze leest en mij kan kalmeren. Als laatste bel ik mijn man. Hij hoort de paniek in mijn stem en zegt mij te komen halen als hij klaar is met werken. Dit geeft weer wat lucht al duurt het nog zeker dik een uur voordat hij er is.

Ondertussen heeft mijn vriendin mij terug gebeld en geantwoord op mijn berichtjes. We appen wat over en weer en ik word wat rustiger. M'n maag knort, dus ik haal snel wat te eten en drinken van de markt. Ik voel mij nog steeds onrustig en angstig en durf de kerstmarkt nog niet op om een cadeau uit te zoeken. Mijn favoriete kraampje heb ik wel al zien staan, maar wil eigenlijk eens wat anders.

Na een uur krijg ik een berichtje van mijn man. Hij staat in de file. Ondertussen ben ik al dik 2 uur aanwezig en wil ik gewoon naar huis. Zouden het de hormonen zijn? Ben ik dan toch zwanger? Maar een bezoekje aan de toilet geeft aan dat dit niet zo is. Ik barst in tranen uit. Waarom werkt mijn lichaam niet mee? Wat is er mis met mij? Ik stuur mijn vriendin een berichtje dat het deze maand weer niet doorgaat. Eerst komende de troostende woorden, maar daarna geeft ze aan dat ze zich zorgen maakt. Dat ik te obsessief er mee bezig ben en het moet laten gaan. Woorden die ik nu even niet kan en wil horen. Zij heeft makkelijk praten. Zij werd zo zwanger, terwijl dit totaal niet gepland was.

Het word mij teveel. Ik loop snel de kerstmarkt op en probeer mijn tranen te verbijten. Bij mijn favoriete kraampje haal ik een bon voor een high tea en loop dan snel naar de uitgang. Manlief is ondertussen bij de afslag en gezien de drukte loop ik zijn kant op. Onderweg komen de tranen. Eerst geluidloos, maar daarna huil ik met lange uithalen. Alle pijn en verdriet komen eruit. Aangekomen bij mijn man probeert hij mij te troosten, maar ik kan niet meer stoppen. Thuis lijkt het alleen maar erger te worden. Als mijn moeder belt hoort ze genoeg. Binnen 20 minuten is ze bij me en neemt mij in haar armen. Ik ben zo moe. Zo moe van alles. Ik sluit mijn ogen en val in een diepe, rusteloze slaap.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je