{{ message.message }}
{{ button.text }}

Zwanger en een burn out #13

Met het bezoek aan de bedrijfsarts en het doorverwijzen naar een revalidatietraject is het nu wachten op de oproep. En dat duurt lang.

Afbeelding blog 'Zwanger en een burn out #13'

Ik ben nooit goed geweest in wachten. Als ik iets wilde, moest dat meteen en het liefst ook op de manier waarop ik het bedacht had. Als ik in de rij bij de kassa sta te wachten, bedenk ik hoe het sneller en efficiënter kan. Sparen? Kan ik niet. Als ik iets zie wat ik graag wil koop ik het meteen. Spijt heb ik nauwelijks, want ik geniet meteen van wat ik heb. Maar nu niet. Nu moet ik wachten. En dat terwijl mijn gedachten overuren maken. Genieten kan ik ook niet meer. Niet meer zoals voor mijn burn out. Donkere gedachten nemen vaak de overhand. Afspreken met vrienden doe ik nog nauwelijks. Ik kan er de zin niet voor vinden. Als ik bij ze ben is het goed, maar de gedachte aan er heen gaan, het huis uit gaan, iets moeten. Het maakt mij extreem moe voelt zwaar. Als een verplichting. Belachelijk dat ik afspreken met vrienden een verplichting vind.

Deze zaterdag hebben mijn man en ik een verjaardag bij mijn schoonfamilie. Ik zie er zwaar tegen op. Nog niemand weet van mijn burn out en de miskramen. Over dat laatste ben ik niet van plan te beginnen, maar over mijn werk zullen wel vragen komen. Ook niet zo raar. Ik kom altijd met de leukste verhalen aan over de gebeurtenissen in mijn klas. Mijn klas. Is dat het straks nog wel?

Manlief en ik besluiten vroeg te gaan, zodat we de drukte een beetje voor zijn en we ook weer bijtijds op huis aan kunnen. Ik heb onze trouwalbums mee genomen als afleiding. Nog niet iedereen heeft deze gezien en het biedt houvast voor een gesprek. Ik ben nog vol van deze dag en bij het zien van de foto's komen de gelukkige gevoelens weer even naar boven. Zoals verwacht is het inderdaad nog rustig als wij aankomen, maar al snel stromen de ooms en tantes binnen. Ook mijn zwager en schoonzusje volgen snel daarna. Haar buik is al flink in omvang gegroeid en alle aandacht is meteen op haar gericht. Iedereen moet even voelen en vragen hoe het is. Als mijn schoonzusje eindelijk even rustig kan zitten richt een van de tantes zich op mij. "En, wanneer gaat het bij jou eens gebeuren?'. Ik had deze vraag wel verwacht, maar toch schrik ik er van en voel ik mijn gezicht verkleuren. Ik mompel iets als 'wanneer de tijd rijp is' en probeer het gesprek een andere richting op te sturen. Helaas laten zij zich niet zo makkelijk sturen en volgt er een hele discussie. Ik ben namelijk al 28, de tijd gaat wel dringen. Zij hadden er op deze leeftijd al drie op de wereld gezet. Van binnen voel ik mijn gevoelens alle kanten op gaan. Boos, verdrietig, onmacht. Ik wil naar ze gillen dat ze hun mond moeten houden, dat ze eens moesten weten dat ik al twee keer zwanger ben geweest. Maar ik houd mij in en kijk ze met een pijnlijk lachje aan. Gelukkig heeft manlief ondertussen ook door wat dit gesprek met mij doet en pakt snel de trouwalbums tevoorschijn. Meteen is het onderwerp afgesloten en wordt er gejubeld over de mooie foto's. Ik voel mij weer rustig worden en voel zelfs weer een sprankje geluk bij het horen van al die leuke opmerkingen over onze foto's.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je