{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ze is er niet meer...

En dan krijg je dat ene telefoontje... Ze is er niet meer!

Afbeelding blog 'Ze is er niet meer...' Achtergrond blur afbeelding

Al zo'n 18 jaar zijn mijn beste vriendin en ik bevriend.

Mijn bestie (zoals ik haar noem en zij mij) en ik hebben al een hele hoop meegemaakt! Zo zijn we elkaar enkele jaren uit het oog verloren maar toen we elkaar weer zagen hadden we dezelfde trui aan, alleen in een andere kleur.  Vriendjes kwamen en gingen. Mijn vader overleed in 2007 aan kanker, ik raakte zwanger en ging trouwen. Zij was mijn "Best man". Zij kreeg een relatie na 5 jaar om elkaar heen draaien (he he!) met mijn vaders beste vriend (die een stuk jonger was hoor, dan mijn paps). Ik raakte weer zwanger en noem zo maar op.

Haar moeder kende ik natuurlijk ook heel erg goed. De afgelopen 3 jaar was het contact minder maar nog steeds was daar mijn surrogaat mama. 

En toen, afgelopen woensdag om kwart over 6 s'ochtends dat telefoontje. Ik neem op, een beetje frazzled. "Ze is er niet meer!" 

Plotseling overleden, haar mama. 57 jaar jong (!!) Waarom? Hoe dan? Hoezo? Weet je het zeker? (Ja, stomme vraag maar goed.) 

De crematie was afgelopen maandag. Vol met herinneringen aan haar, aan mijn vader en oh wat leef ik mee met mijn bestie. Dan kijk ik naar mijn kindjes en dan denk ik "Jeetje... het kan zomaar ineens over en uit zijn. Nooit meer mijn kindjes zien." En dan wil je in de "Wat als..." gedachten blijven hangen. Snel schud ik ze maar weer van me af. Genieten van elke seconde van mijn kleintjes. Dat moet ik doen... Elke seconde, van elke dag dat ik nog met ze heb. Hopelijk tot ik 90 ben. Want dat heb ik dan weer met mijn papa afgesproken. Hij komt mij pas halen als ik heul... HEUL oud ben.

Tags: #Mom life, #post

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je