{{ message.message }}
{{ button.text }}

Wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Een fiets die gestolen wordt, of een step, die zie je nooit meer terug. Weg is weg tenslotte. Zeker na lange tijd. Maar zeg nooit nooit!

Afbeelding blog 'Wonderen zijn de wereld nog niet uit!' Achtergrond blur afbeelding

Marktplaats

Toen onze bakfiets verdween, nam ik in gedachten meteen afscheid van het onding. Natuurlijk baalde ik dat ie weg was, zeker omdat ie niet op slot stond. Ik wilde ‘m eigenlijk inruilen, maar had nog niet gevraagd of dat kon. Anders had ik een poging kunnen doen via Marktplaats. Maar ik was ook wel blij dat ik nu een nieuwe fiets kon kopen en van die ellendige reparatiekosten af was. Ik had de goedkoopste bakfiets genomen die er was. Het scheelde nogal wat. Hij was simpel, niet te groot, precies wat ik zocht, en niet zo verschrikkelijk duur als die andere van een duurder merk. Dat heb ik geweten. Handen vol geld was ik kwijt en vervolgens moest ik vaak ook nog lang wachten tot ie gerepareerd was. Ik deed aangifte van diefstal en dat was dat. Ik kocht een mamafiets, we waren allebei gelukkig. Dunya vond het gezellig om achterop te zitten en niet meer voorin de bakfiets.

Bakfiets

Een tijd later, een flinke tijd later, fietsten we naar het zwembad. Dunya riep achterop de fiets ineens: “Hé mama, daar staat een bakfiets en die leek precies op die van ons!” Ik moest lachen, het was natuurlijk onmogelijk dat onze gestolen bakfiets gewoon een kilometer verderop geparkeerd stond. Maar mijn nieuwsgierigheid won het van mijn ongeloof en op de terugweg gingen we kijken. Vanaf de overkant zag ik het al meteen: het was onze bakfiets. Ik belde onder protest van Dunya de politie. (“Nee, niet doen, dan krijgen we een boete!”) Ook wilde ze de bakfiets niet terug. Nou, maak je maar geen zorgen, ik ook niet! Maar wat moet ik hiermee? De dame aan de telefoon vond het net zo’n raar verhaal als ik. “Hoe weet je dat het jouw bakfiets is?” vroeg ze kritisch. Ik was nog te verbouwereerd om een helder antwoord te geven. “Nou....gewoon. Aan de graffiti, aan het slot, aan de fiets, aan het stoeltje, aan alles gewoon. Het is gewoon mijn bakfiets, ik heb geen enkele twijfel!” Ik vergat erbij te zeggen dat mijn bakfiets roze gespoten was en dat er geen enkele roze bakfiets in Amsterdam rond rijdt. Ze verbond me door met de meldkamer en de agent zei dat hij iemand naar me toe zou sturen. De motoragent keek ook een beetje vertwijfeld. Hij geloofde wel dat het mijn fiets was, maar vond het toch wel vreemd dat ik die dan toevallig zie staan. “Zag u hem zomaar staan toen u langsfietste?” vroeg hij. “Nee, ik niet! Mijn dochtertje van vijf!” Ik hoorde zelf de trots in mijn stem. We rondden ons gesprek af en ik ging Dunya uit de speeltuin plukken. Toen ik terug bij de mamafiets kwam stond de agent er nog wat te treuzelen. Hij was blijkbaar wel benieuwd of er echt een kind was. Voor de zekerheid vroeg hij aan Dunya: “Had jij de bakfiets gevonden?” Dunya knikte. “Wat goed van jou! Dan moet je later maar bij de politie!” Zo’n ervaring overkomt je maar één keer in je leven dacht ik toen.

Roze step

Vorig jaar werd er uit het trappenhuis de roze step gestolen van Dunya. Midden in de nacht meegenomen door iemand die per ongeluk binnen was gelaten. Het was even flink balen, maar die step was weg en bleef weg. Een half jaar later krijgt ze een nieuwe step. Voor acht euro bij de supermarkt. Het is geen roze step, maar toch is ze er heel blij mee en gebruikt ze ‘m vaak. Voor de zekerheid zetten we m niet meer beneden neer, maar gewoon op drie hoog. Als ik een jaar later over de Haarlemmerdijk loop naar de AH, werp ik een blik in de etalage van de Etos. Ik blijf ineens stokstijf staan en knipper met mijn ogen. Dit kan toch niet? Daar staat Dunya’s oude step. Ik aarzel even, maar stap dan naar binnen. “Vergeten door een kindje” zegt een medewerkster. Die step is ergens gedumpt of voor een paar euro verkocht. Een ander kind heeft er een tijd plezier van gehad. Wel vreemd dat niemand ‘m komt ophalen. Het lijkt wel een déjà vu. Ik laat een foto aan Dunya zien, die niet eens verrast is. Ze knikt. “Dat is mijn step” bevestigt ze. Ik ben nog helemaal hyper. “Ik had m vorige week al gezien, toen we een cadeautje voor de juf gingen kopen” zegt Dunya. “Waarom heb je niks gezegd?” vraag ik. “Sorry hoor!” antwoordt ze. “Maar ik heb toch een nieuwe step en ik krijg een spacescooter van papa. Ik wil die step niet terug. Dat kindje dat hem in de winkel heeft gelaten mag m houden”.

Buurtregisseur

Hoe is het mogelijk dat zoiets ons twee keer overkomt? De wonderen zijn toch de wereld nog niet uit. Eerst onze bakfiets die werd gestolen en die we, ik bedoel Dunya, later terugvonden in de buurt van het zwembad. Toen was ik al helemaal verbouwereerd, want zoiets geloof je toch niet? Dunya was in alle staten. Toen wilde ze de bakfiets ook niet terug. En nu zie ik opeens haar step staan. Ze hoeft hem niet terug, maar aangezien ik aangifte heb gedaan wil ik wel even de politie inlichten. Ik heb een mail gestuurd aan de buurtregisseur, maar tot nu toe geen reactie gekregen. Ik heb mijn best gedaan. En eigenlijk is het verhaal van het varkentje ook zoiets. Maar dat wilde ze wel terug! Knuffels zijn nou eenmaal niet vervangbaar. Het geluk is aan onze kant. De step hoeven we niet meer, maar we hebben wel een leuk verhaal erbij! 

Tags:

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je