{{ message.message }}
{{ button.text }}

Wil je zitten? Ik kan staan.

In mijn twee zwangerschappen is mij in totaal drie keer gevraagd of ik wil zitten in het OV waarvan twee keer in het buitenland.

Afbeelding blog 'Wil je zitten? Ik kan staan.'

Ik heb gemerkt dat ik in het laatste trimester van mijn zwangerschappen best afhankelijk ben van het OV. Sommige vrouwen hebben nergens last van, andere vrouwen wel. Ik behoor helaas tot die laatste categorie. Waar ik kan fiets of loop ik maar door hypermobiliteit beginnen mijn gewrichten al pijn te doen vanaf het eerste trimester en verzwikt ik vaak mijn enkels. Tel daar bekkeninstabiliteit bij op en kijk naar die inmens grote buik ('weet je zeker dat het geen tweeling of drieling is?') voor mijn postuur en je kan raden hoe ik me voel tijdens de laatste loodjes.

Onlangs bracht ik mijn dochter in de stromende regen naar de crèche om zelf vervolgens terug naar de tramhalte te lopen om op de tram naar mijn werk te wachten. Tijdens dit tochtje ging ik uiteraard door mn enkel en heb ik twee keer moeten stilstaan omdat de pijn in mijn bekken te erg werd om door de lopen. Eenmaal mank en hinkend in de tram (die door het weer uiteraard helemaal vol zat) ben ik ergens tegen de wand gaan staan om vervolgens tot twee keer toe gezegd te worden dat ik aan de kant moest gaan. Mijn buik stond in de weg. Toen de trambestuurder even later ook nog eens plotseling op de rem ging staan en ik door de tram heen vloog en uiteindelijk viel was voor mij de maat vol. Ik stond daar met tranen in mijn ogen, werd aangestaard door verschillende mensen die snel wegkeken als ik terugkeek en niemand vond het nodig om een stoel aan te bieden. Toen mijn man op dat moment ook nog eens heel lief appte 'ben je nou niet blij dat je toch met de tram bent gegaan?' kon ik mijn tranen niet meer in bedwang houden.

Dezelfde dag op de terugweg vroeg ik een man of ik op het stoeltje naast hem kon zitten waar hij zijn tas had gelegd. Na hevig zuchten en kreunen mocht het, hij hoefde immers toch nog maar twee haltes.

Tijdens mijn eerste zwangerschap moest ik op controle bij een ziekenhuis aan de andere kant van de stad waardoor ik anderhalf uur onderweg was. Mijn laatste afspraak was met 41 weken (en 30 graden). Op de terugweg vroeg ik aan een meneer die op twee stoeltjes was gaan zitten of ik naast hem kon zitten. Het antwoord was nee. Het mocht niet.

Ik voel (en zie) vaak wel van die vragende ogen van mensen die niet zeker weten of ze moeten opstaan. Waarschijnlijk is de vraag meer 'waarom zou ik moeten opstaan, er zijn twintig andere mensen die ook kunnen staan'. Meestal kijken mensen snel weg of naar hun telefoon. En het maakt me boos.

Is dit iets van de 'grote, boze stad'? Wanneer is dit collectief besloten? In veel grote steden in het buitenland is het (gelukkig) nog steeds normaal om op te staan (of het in ieder geval aan te bieden). 

Ik heb het hier met (nederlandse) vrienden over gehad. Die eigenlijk geen van allen aangaven het raar te vinden want 'wanneer is iemand oud?, hoe weet ik nou hoe iemand zich voelt? Straks beledig ik iemand'. En dat weet je inderdaad misschien niet, daarom vind ik dat je het gewoon aan moet bieden. Als iemand daar geen behoefte aan heeft hoor je het vanzelf wel en kun je lekker blijven zitten. Beledigend lijkt het me sowieso niet, het is gewoon een aardige vraag. En voor de feministen, als een man zwanger zou kunnen worden zou ik het ook aan zwangere mannen vragen ;).

Inmiddels ben ik er zo klaar mee dat ik ondanks mijn eigen pijn soms heel demonstratief opsta voor oudere mensen die duidelijk moeilijk ter been zijn (wat ik overigens voorheen ook al deed, zij het minder opvallend) en met peuter en buik in het gangpad ga staan. Nou moet ik wel zeggen, dan ben ik er wel al bijna, anders hou ik dat niet vol, maar toch, ik denk dat mijn punt duidelijk is. Laten we gewoon weer allemaal aanbieden om op te staan, dat maakt de wereld misschien weer een klein beetje mooier en vrolijker.

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je