{{ message.message }}
{{ button.text }}

Wende (Fictie/vervolgverhaal 4/10)

Men zegt, angst is een slechte raadgever. Moed wordt geprezen. Al eeuwen lang...

Afbeelding blog 'Wende (Fictie/vervolgverhaal 4/10)' Achtergrond blur afbeelding

Men zegt, angst is een slechte raadgever. Moed wordt geprezen. Al eeuwen lang. Ook zegt men dat uitzonderingen de regel bevestigen. Maar wat als je de uitzondering bent? Misschien is een beetje bang zijn zo slecht nog niet...

Met mijn ene hand zoom ik in en met de ander raak ik voorzichtig het gezicht in de vlammen aan. Zaterdagavond nog een vaag contour, maar hoe langer en vaker ik er naar kijk hoe duidelijker hij wordt. Soms open ik de foto en lijkt het heel even of hij iets is veranderd; dat de vlammen net iets roder zijn, zijn ogen iets donkerder en zijn mond een kleinere grimmigere streep dan eerst. Maar dat kan natuurlijk niet. Dat is idioot. En dat weet ik zelf heus wel.

Rook kringelt prikkend in mijn linkeroog.

‘Ik dacht dat je gestopt was?’ Lize probeert één wenkbrauw op te trekken en semi-bestraffend te kijken maar haar hele gezicht trekt samen en ik verslik mij bijna in de sigaret die tussen mijn tanden geklemd zit.

‘Ben ik ook. Hugo en ik zijn samen gestopt, dit telt niet. Mijn telefoon laat ik in mijn achterzak glijden en pak de light sigaret uit mijn mond en klop de as af. ‘Als dit pakje leeg is koop ik geen nieuwe en ik ben er totaal niet van afhankelijk. Alleen even eentje in de pauze. Gezellig toch?’

‘Ja, nee natuurlijk. Ik oordeel niet.’ Lize vist haar eigen pakje uit haar bruin lederen tasje en steekt ook een sigaret aan. ‘Ben je niet bang dat Hugo het ruikt?’

Ik schud mijn hoofd met mijn longen vol vers geïnhaleerde rook. ‘Ik laat het echt bij deze ene. Over vijf uur is dat wel weg gewapperd hoor.’

Nu trek ik mijn eigen gezicht in een rare grimas, het was bedoeld om samenzwerend te kijken maar ik zie aan Lize dat die spreekwoordelijke plank weer eens niet geraakt is. ‘Anders kan ik altijd mijn waardige, kettingrokende collega nog de schuld geven natuurlijk.’

Ik krijg een vriendschappelijke schouderduw en de - loze, dat weten we alle twee- belofte dat ze na volgend weekend ook echt gaat stoppen.

Naar mijn weten is de rookgeur inderdaad weggevlogen na nog vijf uur zwoegen achter de computer en aan de telefoon maar ik snuffel voor de zekerheid nog even aan mijn haar. Het is inmiddels zo lang dat de donkerbruine staart met gemak tot onder mijn neus getrokken kan worden. En inderdaad, ik ruik enkel mijn shampoo.

‘Hee, Lies! Wacht even, dan fiets ik mee.’

Lize kijkt mij afwachtend aan.

‘Ik moet nog even langs de Westerweg om iets van Marktplaats op te halen. Zo rijdt jij toch naar huis?’

Het is druk om deze tijd op het fietspad door het Heiloo-er bos. Scholieren en forensen trappen allemaal stevig door en halen ons in of rijden ons in groepjes tegenmoed. De grote, vrijstaande huizen langs het fietspad worden vervangen door oude bomen. De late maar nog warme middagzon wordt getemperd door het dikke groene bladerdek. Heerlijk. De koelere lucht brengt bosgeuren onze neuzen binnen en automatisch ademen we beide even diep in.

‘Welk nummer moet je zijn?’ Lize kijkt mij met bezwete bovenlip aan en snel voel ik of de mijne niet hetzelfde is overkomen. Valt mee.

‘Het tweede huis nadat we zijn overgestoken bij de Kerkelaan,’ zeg ik en zie dat ze mij wat verbaasd aankijkt. ‘Ik heb het al even op Street view opgezocht,’ verklaar ik mijn kennis. Ze knikt als teken dat het begrepen wordt. Mijn maag rammelt een beetje, die ene sigaret heeft helaas niet meteen ook al mijn honger weggenomen. Ik snaai mij een ongeluk sinds we gestopt met roken zijn.

‘Het tweede huis zei je?’ Roept Lize een aantal meter voor mij.

Haar stem klinkt anders. Ongerust, nieuwsgierig, ik weet het niet precies maar het alarmeert mij.

Als ik mijn blik voorbij mijn fietsende collega richt en op het huis met de nog door mij aan te schaffen prachtige deurklinken, zie ik de reden van de lichte trilling in haar stem.

We staan naast elkaar met onze fietsen in de hand. We staan. Stil. En we zeggen even niets.

Totdat Lize mij vraagt het adres en nummer nog even op zoeken voor de zekerheid. Braaf pak ik mijn telefoon en open de Marktplaats app. Ik kan de advertentie niet meer vinden. Ook de berichtengeschiedenis is blanco.

‘Open Google maps eens,’ zegt Esther terwijl ze over mijn schouder meekijkt.

‘Ja. Goeie. Daar moet hij nog in openstaan,’ roep ik iets te enthousiast voor de situatie, maar blij door deze heldere ingeving. Met de virtuele kaart en het adres dat correspondeert aan het adres waar we nu al enkele minuten voor staan kijken wij samen zwijgend naar wat wij zo juist aantroffen.

Het rood met witte politielint, de platgetrapte planten in de tuin, modder, de kapotte ruiten met daarachter grote zwarte gaten, zwartgeblakerde kozijnen en een ingetrapte voordeur waar de verf door de hitte van is opgekruld en afgebladderd.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je