{{ message.message }}
{{ button.text }}
Afbeelding blog 'Wel of geen tweede?'

"Ik wil nog een baby" schreeuwt mijn lichaam al sinds dat Emily net op de wereld is. Elke keer als iets niet meer paste aan kleding ging het in een doos. "Dat kan haar zusje mooi aan, als het een meisje wordt". De kamer in huis die nog niet meer is dan een opslag-/logeer-/speelkamer blijft een rommel. "Die knap ik wel op zodra het tweede kindje er is".

Toen Emily drie maanden oud was lag ik in bad, na te denken waarom ik elke dag maar denk aan een baby die nog niet bestaat, terwijl ik een prachtig gezond kindje in de kamer er naast heb liggen. Is dat niet genoeg? Waarom wil ik meer? Ik vertel mezelf dat ik al heel gelukkig ben, dat een tweede kindje helemaal niet zo leuk hoeft te zijn en dat ik moet genieten van wat ik nu heb. Ik ben nog maar 24 jaar oud, heb totaal geen haast. Tevreden laat ik de gedachten van het tweede gaan en glimlach naar Emily, die heerlijk ligt te slapen in haar bedje.

Maar de volgende ochtend is het er weer. "Baby, baby, baby" hoor ik dan. En al helemaal als ik om me heen hoor dat mensen weer zwanger zijn van een tweede of aan een tweede willen beginnen. Wat word mijn moederhormoon dan jaloers. Dat wil ik ook! En als Emily dan ook nog haar popje kusjes begint te geven beginnen mijn eierstokken toch wel heel hard te rammelen.

Mijn gevoel, of mijn hormonen, schreeuwen om een baby, maar mijn verstand wil het helemaal niet. Ik wil niet weer slapeloze nachten, aan de weer met flesjes en speentjes, uren lang een baby troosten zonder te weten wat je kan doen door die krampjes, een jaar lang niet roken en drinken vanwege de zwangerschap, slecht slapen door de dikke buik en het maagzuur. Misschien klikt het wel helemaal niet tussen die twee, verandert Emily door de komst van een tweede heel erg en wordt ze jaloers, kan ik mijn aandacht niet verdelen en... en...

Elke dag is het weer hetzelfde. Een tweestrijd in mijn lichaam. Mijn gevoel schreeuwt JA, mijn verstand zegt NEE. Naar wie ga ik luisteren? Normaal gesproken luister ik naar mijn gevoel, maar in dit gevoel durf ik het niet. Ik weet niet of ik het kan, een tweede kindje, en ik weet ook niet of ik het wel wil. Waarom zou ik het mezelf moeilijker maken dan het is? Het is toch goed zo? Ik heb toch een liefdevol gelukkig gezin? En zolang ik dit denk, begin ik er maar niet aan en probeer ik met mijn verstand het gevoel te doven.

Want bij Emily ging het zo vanzelf, we wisten het zeker. We hadden het er met elkaar over, zonder er al maanden over nagedacht te hebben, of we misschien een kindje wilde en volmondig zeiden we allebei ja. Geen angst, geen planning, het moest zo zijn. Dat moet het bij de volgende ook zijn. Ik wil niet met angst de zwangerschap in gaan, ik moet weten dat ik een goede keuze gemaakt heb en dat ik het echt wil.

Is dit herkenbaar voor jullie moeders, die babydrang? En houdt dat op als je dan eenmaal een tweede kindje hebt gehad? Voelt het dan compleet of hou je die drang, is het iets natuurlijks?

Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je