{{ message.message }}
{{ button.text }}

We nemen haar even mee

Als je op mijn buik gelegd wordt, voel ik het meteen. Hier klopt iets niet. Je 'doet het niet'.

Afbeelding blog 'We nemen haar even mee'

Langzaam word ik wakker. Het ochtendlicht glipt tussen de gordijnen door, om te vertellen dat er een nieuwe dag is aangebroken. De dag waarop ik ga bevallen! Ik pak mijn telefoon van mijn nachtkastje en zie een gemiste oproep van Sander. Hmm, volgens mij ben ik gister toch in slaap gevallen, had hij toch gelijk. Een berichtje van Jessica: 'Al nuchter?. Succes!'. En een berichtje van Sander: 'Slaap lekker schat! Tot morgen'. Op dat moment trilt mijn telefoon opnieuw. Sander vraagt of ik lekker heb geslapen en zegt dat hij gauw onder de douche springt en daarna naar mij toe komt. Ik leg mijn handen op mijn buik en voel jou bewegen. De laatste uren in mijn buik. Ondanks mijn ongeduld, ga ik dat zeker missen.

De deur gaat open en de verloskundige komt binnen. Ze vraagt hoe het gaat en kijkt of ze vandaag mijn vliezen kunnen breken. Het kan net. Het houdt niet over, maar het kan. We overleggen over pijnstilling, maar ik wil absoluut geen ruggenprik. Dit kan ik toch zeker zelf wel? De verloskundige vraagt of ik het zeker weet. "Als je straks toch een ruggenprik wil, moet je wachten tot de anesthesist tijd heeft, nu kun je nog voor de dagstart op de OK". Ik weet het zeker. "Gisteren ging het ook goed". 

Hierop krijg ik een infuus met opwekkers en worden mijn vliezen gebroken. Nog geen tien minuten later kom ik in een enorme weeënstorm. Ik gil de hele afdeling bij elkaar. De weeën volgen elkaar in absurd hoog tempo op. Tijd om bij te komen van de ene wee heb ik niet, want de volgende wee raast  alweer in hoog tempo door mijn lijf. Wat een ellende. Wat een pijn. Mijn lijf verkrampt en ontspannen kan ik niet meer. 'Ik wil die ruggenprik, NU!', denk ik. "Schatje, probeer te ontspannen, daar heb je veel meer aan", probeert Sander. "Man, ga hier zelf liggen, mafkees", bijt ik hem toe. "Ik weet dat het vervelend is lief, maar kom op, hou vol". "Jij hebt makkelijk praten, jouw werk zit erop, jij hoeft alleen maar lol te hebben. De volgende mag jij eruit persen", mopper ik. "Misschien moet je toch een ruggenprik overwegen", oppert hij. "Hè hè, dat is het eerste zinnige dat je vandaag zegt", snauw ik verder. We drukken op de bel en geven aan dat ik toch graag een ruggenprik wil. Ze gaat het regelen, maar ik moet geduld hebben. De anesthesist is nu bezig met de de dagstart, maar ze belooft dat ik als eerste aan de beurt ben.

Na anderhalf uur mag ik eindelijk mee naar boven. Sander neemt afscheid en gaat in het ziekenhuisrestaurant wat eten. Ik snap niet dat hij nu aan eten kan denken, maar ik ken hem langer dan vandaag. Op de O.K. stelt het O.K.-personeel mij gerust. "Je moet wel stilzitten hoor, anders kan ik niet prikken", zegt de anesthesist, terwijl ik trillend als een rietje zit te puffen. "Hallo, ik zit hier een wee weg te werken", zeg ik. Inmiddels lopen de tranen over mijn wangen van ellende. Gelukkig zit de ruggenprik in één keer goed. "Niemand heeft gezegd dat bevallen leuk is", troost een verpleegster mij. "Nee", reageer ik sarcastisch. "Het maken vond ik leuker". Gelukkig, de ruggenprik lijkt te werken.

Terug in de verloskamer verstrijken de uren. En de centimeters. Het is inmiddels bijna 18.00 uur, 36 uur nadat ik het ziekenhuis binnen kwam. "Volledige ontsluiting", constateert de verloskundige en ze piept de gynaecoloog op. De eerste twee persweeën verlopen uitstekend. En dan gaat alles snel. Heel snel. "Je moet NU persen", roept de gynaecoloog. "Zet hem op, door, door, door". In een flits zie ik een baby. Mijn baby!

Als je op mijn buik gelegd wordt, voel ik het meteen. Hier klopt iets niet. Je 'doet het niet'. Tijd om na te denken, krijg ik niet. De navelstreng is al doorgeknipt en de verpleegster loopt weg met een slap, blauw aangelopen kindje. "We nemen haar even mee", zegt ze. Ik ben op slag helder. "Mee jij", roep ik tegen Sander. "En vergeet het fototoestel niet!". Ik ben doodsbang mijn kindje te verliezen. Celine, mijn meisje waar ik de afgelopen 36 uur zo veel moeite voor heb gedaan. 'Dit kan niet, dit mag niet' denk ik, terwijl de gynaecoloog een enorme knip begint te hechten.

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je