{{ message.message }}
{{ button.text }}
Na 2 zwangerschappen en het op de wereld zetten van (uiteraard) de leukste kindjes van de wereld ben ik, hoewel tien kilo te zwaar, weer helemaal mezelf. Ashton gaat naar school en Logan slaapt nog een gat in de dag. HEERLIJK. Voor het eerst in 4 jaar weer even tijd voor mezelf. En begrijp me niet verkeerd, ik ben STAPELGEK op dat mooie geschifte jongetje van 4 maar wat ben ik blij dat hij naar school gaat. Hij was er zo aan toe en ik vrees ik nog meer! Van half 9 tot 12 kan ik tutten met Logan en zit ik in een opgeruimd huis. GEEN TREINTJES OP DE GROND, HOLLADIEJEE! Ik heb zelfs tijd om te douchen. Echt te douchen dus. Niet snel onder de douche springen en er weer onderuit voordat de druppels me uberhaupt kunnen raken. Maar echt in m’n blote niksie rondpoedelen, mn haar wassen en de conditioner zelfs de aangegeven tijd laten inwerken! Wat een luxe. “Wat zul je je vervelen die dagen zeg, helemaal nu Logan nog zo klein is!” Vervelen? Vervelen? Maar. Ik. Hoe? Huh? Echt, ik snap het niet. Ben ik dan zo een rotmoeder? Want ja ik geniet van het spelen met hem, en de vreemde dialogen die je soms met kinderen van vier voert. Maar, en nu begeef ik me op glad ijs, want DIT mag je eigenlijk niet zeggen, hierover wordt je van tevoren niet ingelicht. Er is ook een keerzijde. Die eerste 4 jaar ( na het vele slapen van de eerste maanden ) zal je huis er niet zo uitzien als VOORDAT je moeder werd, je doucht als laatste in het gezin tenzij je op een onmenselijke tijd opstaat. Je papieren liggen regelmatig in speelgoedbakken of worden gebruikt om op te tekenen en dat weekblad dat je zo graag las? Je loopt al weken achter! En dat is helemaal niet erg, daar kies je over het algemeen zelf voor. Ik net zo goed. Ik speel liever met Ashton dan dat ik afstof, dat komt morgen wel. Die leuke serie wordt wel weer herhaald en sla je over, naar het speelveld om de hoek gaan is VEEL leuker. En die leuke pumps bewaar je voor een avondje uit want die zijn niet handig als je achter een ridder, piraat of draak aan moet rennen. Niet erg, maar wel jammer dat ze soms 3 maanden later nog in de doos in de kast staan. En hoe heerlijk deze tijd ook is, ik geniet ook van tijd voor mezelf. Ik geef het eerlijk toe, ik zeg dat wat je bijna niet lijkt te mogen zeggen. Ik vind het stiekem wel lekker, Een paar uur geen: -          “mama ik wil yogi” Om erna een woedeaanval te krijgen en me uit te schelden omdat ik de moed had hem niet zijn cars beker te geven. -          “mama ik wil naar buiten” -          “mama ik moet poepen en ik heb geen zin om m’n kont af te vegen hoor” -          “mama ik wil weer naar binnen!” -          “mama, waarom huilt Logan nu weer?” -          “mama, ik wil een snoepje!” -          “mama, ik lust er nog wel 1!” -          “mama, ik wil NOG een keer drinken!” -          “mama, ik wil Bakugan kijken!” -          “mama, waarom is Bakugan nog niet begonnen, ik wil Bakugan zien!” -          “mamamamamamamamamamamamama!” -          “mama ik wil dus NU tv kijken, ik mag NOOIT eens wat!” En daarom is “mama” blij dat haar oudste oogappelige spruit op de basisschool zit! Omdat “mama” anders moet worden afgevoerd en vergeet dat ze soms ook gewoon Vanity is. Omdat er op de basisschool mensen zijn die ervoor geleerd hebben met dit soort fratsen om te gaan. Ik doe vaak maar wat. Met liefde hoor, absoluut, ik zou hem ( buiten die heerlijke, prachtige schooluren om ) echt geen seconde kunnen missen. Nu even knuffelen met Logan, lekker op de bank in een opgeruimd huis. Totdat Ashton uit school is of Logan gaat kruipen en die geweldige, chaotische, drukke en vooral bijzondere fase weer opnieuw begint...

Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

Het (heftige) bevallingsverhaal van Naomi&Rik.

​Wanneer de natuur een klein foutje maakt...

Afbeelding blog 'Het (heftige) bevallingsverhaal van Naomi&Rik.'

Als bevallingsfotograaf ben je aanwezig bij een van de meest intieme momenten van iemands leven. Geen enkele bevalling is hetzelfde.. iedere geboorte is uniek. Omdat de momenten die ik mee maak vaak zo ontzettend bijzonder zijn deel ik mijn belevenissen graag met jullie. Vandaag blog ik over de heftige bevalling van Naomi & Rik.

Dagen voor de bevalling had ik al veel contact met Naomi en Rik; over voorweeën en meerdere strip-pogingen. Helaas zette niets door en vond hun kleine meisje het voorlopig nog wel even fijn in mama's buik.

Totdat ik midden in de nacht (04.33) gebeld werd door Rik dat Naomi met weeën was opgenomen in het ziekenhuis. Je weet dat je als bevallingsfotograaf midden in de nacht gebeld kunt worden, maar toch wennen deze tijden nooit (haha). We bleven contact houden totdat de verloskundige de eerste controle had gedaan. Naomi bleek een paar centimeter ontsluiting te hebben. Meestal rijd ik weg vanaf het moment dat er 4/5 centimeter ontsluiting is. Zo weet ik dat de bevalling goed op gang is en dat ik ook nog op tijd zal zijn voor de geboorte. In dit geval kon ik dus nog eventjes verder slapen.

Vroeg in de ochtend kreeg ik een nieuwe update van Rik:

06:29 " Hoi Lisette, de verloskundige heeft inwendig onderzoek gedaan en ze zat om half 6 op bijna 3 cm. Om half 8 komt ze weer en dan gaat ze opnieuw een inwendig onderzoek doen."

Waarna ik later kreeg:

08:26 Rik: " Naomi had tegen 7.45, 3 tot 4 cm ontsluiting. Ben je weer even op de hoogte!"

08:28 Lisette: " Dankjewel voor je update! Hoe gaat het met haar?"

08:51 Rik: " Ze heeft veel last van rug weeën, dus ze wisselt de douche en het bad af. Daar heeft ze wel baat bij."

Na het laatste appje van Rik besluit ik toch maar vast te gaan rijden. Ik zet mijn zoontje af bij de oppas en laat ze weten dat ik onderweg ben.

09:45 Ik rij nu weg! Tot straks!

Rond 10:30 kom ik aan in ziekenhuis, Naomi stond nog onder douche. Ik wachtte tot ze klaar was en we hebben even gekletst tussen de weeën door. Tijdens de weeën vindt ze het prettig om te staan en duwt Rik met zijn vuisten in haar onderrug tegen de rugweeën. Na een controle blijkt ze nog steeds rond de 3 tot 4 cm ontsluiting te hebben, geen vordering dus sinds de ochtend. Wat een tegenvaller voor haar! De weeën worden steeds heftiger en ze moet op bed gaan liggen om ze op te kunnen blijven vangen. Na een tijdje houdt ze het niet meer en besluiten ze met het team voor pijnbestrijding te kiezen, ze krijgt een pompje met Remifentanil dat ze via het infuus zichzelf kan toedienen. Het haalt de scherpe kantjes van de pijn weg en Naomi kan iets meer ontspannen. 

Ik besluit me terug te trekken op de gang, een stukje te gaan wandelen, wat mails te beantwoorden en af en toe poolshoogte te nemen van hoe het gaat. Terwijl ik het ene moment nog van de verloskundige te horen krijg dat de geboorte waarschijnlijk aan het einde van de middag/begin van de avond zal plaatsvinden ontvang ik kort daarna al een appje van Rik:
(13:28) "Lisette, Naomi heeft persdrang!!"

Eigenlijk zou dat onmogelijk zijn omdat ze bij de laatste controle 'nog maar' 6 cm ontsluiting had.
Ik race terug naar de kamer waar het inderdaad lijkt alsof Naomi persdrang krijgt! Wanneer Naomi gecheckt wordt zit ze op 10 cm en heeft ze dus volledige ontsluiting. Wow, dit ging snel! Ze mag gaan persen, maar de baby reageert hier erg heftig op. Dit is te zien aan haar hartslag. Ook Naomi heeft het zwaar, bij iedere wee lijkt de pijn heftiger te worden. En dan lijkt de baby het plots niet meer helemaal oké te vinden in de buik.

Bij iedere pers daalt de hartslag van de baby en komt deze vrij langzaam weer op. Er wordt na een aantal testen besloten dat de baby niet voldoende zuurstof meer in het bloed heeft. Na een halfuur persen vinden ze dan ook dat de baby onmiddelijk geboren moet worden.

Er wordt een extra gynaecoloog opgeroepen en daarna gaat het razendsnel. Er wordt nog een vacuümpomp naar binnen gereden en een kinderarts gebeld om stand-by te staan en dan wordt rond 14:10 uur Noé met een flinke knip & een vacuüm geboren. 

Vanwege de mindere omstandigheden in de buik wordt de baby direct afgenaveld en onderzocht door de kinderarts. Op het eerste gezicht lijkt Noé kerngezond; ze huilt, kleurt mooi roze en ook de kinderarts ziet niets geks. Omdat ze niet te snel mag afkoelen wordt ze weer snel in doeken gewikkeld en mag ze eindelijk bij mama op de borst liggen. Een erg ontroerend moment na alle spanningen van de voorgaande uren. Na wat tranen, heel veel geknuffel en gekus moet Noé toch nog even goed nagekeken worden (want dat hoort erbij).

Noé wordt op het aankleedkussen gelegd en bij het checken van haar voetjes volgt een enorme shock; Noé blijkt een sterk afwijkend voetje te hebben. Ze heeft 2 abnormaal lange tenen die aan elkaar vast lijken te zitten. Rik kijkt mee over de schouder van de arts en schrikt ook van wat hij ziet. Naomi vraagt wat er aan de hand is en of alles wel goed gaat... Beiden zijn even stil en dan komt de arts met Noé en Rik teruggelopen naar Naomi. ''Je moet niet schrikken, maar jullie kindje heeft een sterk afwijkend voetje... kijk." zegt de arts. "Het is niets ernstigs, waarschijnlijk een foutje van de natuur, maar wel iets waar aandacht aan besteed zal moeten gaan worden het komende jaar. Want op deze manier zal ze straks geen schoentjes aan kunnen of überhaupt kunnen lopen.''

Het gezicht van Naomi vertrekt en ze barst van schrik in snikken uit. Ze krijgt Noé even van de arts terug en sluit haar in haar armen. Rik: “Het is niets ergs lieverd, ze kunnen dit vast heel mooi maken. En ze is verder helemaal gezond." Naomi knikt en duikt nog dieper met haar gezicht in Noé. "Wat ben ik blij dat ze er is, Rik... - snik - "en wat is ze mooi he?"

Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
Login

Account aanmaken
Ja, dat wil ik

Nee, dank je