{{ message.message }}
{{ button.text }}

Wat vind je, mama? Mooi?

Een baby. Je bent opeens mama. Wat voor rol speelt jouw eigen mama nu?

Afbeelding blog 'Wat vind je, mama? Mooi?'

"Kijk, mama! Kijk eens wat ik al kan? Zie je het? Goed, hé?"

Ik wil het zo vaak, zo graag vragen, nu dat ik zelf mama ben. Ik sta wiebelend aan het begin van mijn transformatie van Normaal Meisje maar Opeens Moeder, en ben geneigd om om bevestiging te vragen. Of ik ben simpelweg zo trots dat ik "dit" kan, dat moederen. Dat uitdokteren. Hoe het allemaal moet, loopt, reilt en zeilt.

Helaas is er een moment waarop dat niet meer gaat.

Als vijfjarige is het geaccepteerd om met een beker afgeknipt gras de keuken binnen te hollen en te roepen, "Mama wat vind je van mijn spinazie? Heb ik zelf gemaakt. Proeven?"

Toen ik zes was pakte ik mijn hamster op en zette die bovenop mijn half-naakt-snurkende moeder. "Vind je Snuitje lief, mama?"

Wist ik niet dat ze bang was voor deze diertjes? Nee. Natuurlijk wist ik dat ze geen fan was van mijn zus d'r goudvis en zijn zelfmoordpoging. Klasse, mama, dat je haar gup toch weer levend de kom in kreeg. Daarom legde ik ook niet mijn eigen vissen op haar bortst.

Als elfjarige vroeg ik, "Zit mijn cap goed, mama? Zit ik mooi recht op dat paard?"

Arme mama heeft uren, maanden, jaren staan verkleumen langs de kant van een grote bak met zand / modder, terwijl eindeloze rijen paarden passeerden bepakt met kindjes die er met cap op allemaal hetzelfde uitzagen. De paarden poepten en lieten vieze, dikke winden, die er zuchtend uit rolden als stoom uit een schoorsteen. Sommige ruitertjes deden dat wellicht ook. Wat blijkt? Mama houdt helemaal niet van paarden. Toch stond ze er.

"Wat lief is Punky, hé?" vroeg ik toen ik een pony onze huis binnen had gereden. "Er, er, nou ja, er staan een paard in de gang," stotterde oma vanaf de bank. "Ja, lieverd," antwoordde mama geduldig toen Punky spinazie-gras uit in onze achtertuin op stond te schrokken. Mama gaf mij mijn bevestiging, ondanks dat het paard niet alleen oma, maar ook het konijn een hartverzakking gaf.

Nee. Er komt een moment dat je dat soort dingen niet meer vraagt. Dat moment is nu.

Ik zeg niet meer, "Mama, knap hé? Ik kan druiperige lappen kraamverband verwisselen, terwijl Baby doorslaapt op mijn schouder, zónder bloed te morsen op het WC matje!"

En ook niet graag, "Mam, ik heb iets bijzonders in elkaar geknutseld voor Baby. Goed, hé? Met pastinaak. Zonder zout. Kom je ook? We eten Gepureerd."

Ik meld het als Baby mijn nachten breekt. Sympathie, dat is fijn. Bevestiging hoeft steeds minder; ik weet immers dat wat ik instinctief doe, zij ooit ook allemaal voor ons deed.

Nu pas realiseer ik me hoe zwaar dat was.

Thanks, Mum!

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je