{{ message.message }}
{{ button.text }}

Wacht maar tot ze ...

​Als ik tegen mijn mede moeders vertel hoe leuk ik het allemaal vind en hoe blij ik met mijn meisje ben dan is steeds de reactie: Wacht maar tot ze dit gaat doen of wacht maar tot ze dat gaat doen.......... Dan praten we verder!

Afbeelding blog 'Wacht maar tot ze ...'

Inmiddels doet ze al een aantal van deze dingen en ik vind het alleen maar leuker worden! Enkele voorbeelden op een rijtje:

Wacht maar tot ze gaat kruipen...

Nou kruipt ze niet echt, en lijkt het een beetje op een kruising tussen een vis op het droge en een rups, maar vooruit komt ze en met een snelheid van een beste sport auto. En ik maar wachten op het moment dat ik het niet leuk ga vinden, maar dit moment komt niet. Ik kan alleen maar trots aanschouwen hoe mijn meisje bij iedereen de kamer aan het verkennen is.

Wacht maar tot ze gaat staan

Nou deed ze dit in de box behoorlijk snel en dit was wat pijnlijk voor haar lijf en mijn moeder hart want ze is een paar keer behoorlijk hard gevallen. Deze fase ging gelukkig voorbij en nu kan ze heel goed gaan staan en zitten als ze zich maar minimaal met een handje vast houd. Nu heeft ze ook ontdekt dat je met behulp van een tafel, een tafelpoot, een kast, een muur, een been en nog veel meer, ook tot staan kan trekken en dan kan je in ene bij veel meer mooie dingen van het leven. 

Mama heeft namelijk heel veel mooie glimmende dingen op de tafel liggen en die kan je dan eindelijk pakken. Tja, ze houd me wel bezig en ik kan haar geen seconde uit het oog verliezen......... Maar ik kan het gevoel nog niet vinden dat ik het niet leuk vind. Nee ik blijf apetrots op dat ze al zoveel kan en zo heerlijk ondernemend is!

Nee ik zie niet dat het lastig is alleen dat het voor haar veel voordelen heeft. Het enige wat moeilijk is dat ze nog niet begrijpt dat iets niet mag en dat ik bij 200keer "nee" nog maar net begonnen ben met het duidelijk maken dat het niet de bedoeling is dat ze mijn wierookhouder in haar mond stopt..... Ach zo heb ik ook een nieuwe hobby en ik moet zo vaak gaan staan en zitten dat ik mijn abonnement op de sportschool stop kan zetten en dat scheelt me op jaar basis al gauw zo'n €400,00........dus....

Nee ik vind het niet zwaar en moeilijk, ik vind geweldig en leuk. Maar misschien moet ik nog even wachten tot ze............... tja ik weet niet misschien komt het nooit en misschien komt het morgen.

Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

Het (heftige) bevallingsverhaal van Naomi&Rik.

​Wanneer de natuur een klein foutje maakt...

Afbeelding blog 'Het (heftige) bevallingsverhaal van Naomi&Rik.'

Als bevallingsfotograaf ben je aanwezig bij een van de meest intieme momenten van iemands leven. Geen enkele bevalling is hetzelfde.. iedere geboorte is uniek. Omdat de momenten die ik mee maak vaak zo ontzettend bijzonder zijn deel ik mijn belevenissen graag met jullie. Vandaag blog ik over de heftige bevalling van Naomi & Rik.

Dagen voor de bevalling had ik al veel contact met Naomi en Rik; over voorweeën en meerdere strip-pogingen. Helaas zette niets door en vond hun kleine meisje het voorlopig nog wel even fijn in mama's buik.

Totdat ik midden in de nacht (04.33) gebeld werd door Rik dat Naomi met weeën was opgenomen in het ziekenhuis. Je weet dat je als bevallingsfotograaf midden in de nacht gebeld kunt worden, maar toch wennen deze tijden nooit (haha). We bleven contact houden totdat de verloskundige de eerste controle had gedaan. Naomi bleek een paar centimeter ontsluiting te hebben. Meestal rijd ik weg vanaf het moment dat er 4/5 centimeter ontsluiting is. Zo weet ik dat de bevalling goed op gang is en dat ik ook nog op tijd zal zijn voor de geboorte. In dit geval kon ik dus nog eventjes verder slapen.

Vroeg in de ochtend kreeg ik een nieuwe update van Rik:

06:29 " Hoi Lisette, de verloskundige heeft inwendig onderzoek gedaan en ze zat om half 6 op bijna 3 cm. Om half 8 komt ze weer en dan gaat ze opnieuw een inwendig onderzoek doen."

Waarna ik later kreeg:

08:26 Rik: " Naomi had tegen 7.45, 3 tot 4 cm ontsluiting. Ben je weer even op de hoogte!"

08:28 Lisette: " Dankjewel voor je update! Hoe gaat het met haar?"

08:51 Rik: " Ze heeft veel last van rug weeën, dus ze wisselt de douche en het bad af. Daar heeft ze wel baat bij."

Na het laatste appje van Rik besluit ik toch maar vast te gaan rijden. Ik zet mijn zoontje af bij de oppas en laat ze weten dat ik onderweg ben.

09:45 Ik rij nu weg! Tot straks!

Rond 10:30 kom ik aan in ziekenhuis, Naomi stond nog onder douche. Ik wachtte tot ze klaar was en we hebben even gekletst tussen de weeën door. Tijdens de weeën vindt ze het prettig om te staan en duwt Rik met zijn vuisten in haar onderrug tegen de rugweeën. Na een controle blijkt ze nog steeds rond de 3 tot 4 cm ontsluiting te hebben, geen vordering dus sinds de ochtend. Wat een tegenvaller voor haar! De weeën worden steeds heftiger en ze moet op bed gaan liggen om ze op te kunnen blijven vangen. Na een tijdje houdt ze het niet meer en besluiten ze met het team voor pijnbestrijding te kiezen, ze krijgt een pompje met Remifentanil dat ze via het infuus zichzelf kan toedienen. Het haalt de scherpe kantjes van de pijn weg en Naomi kan iets meer ontspannen. 

Ik besluit me terug te trekken op de gang, een stukje te gaan wandelen, wat mails te beantwoorden en af en toe poolshoogte te nemen van hoe het gaat. Terwijl ik het ene moment nog van de verloskundige te horen krijg dat de geboorte waarschijnlijk aan het einde van de middag/begin van de avond zal plaatsvinden ontvang ik kort daarna al een appje van Rik:
(13:28) "Lisette, Naomi heeft persdrang!!"

Eigenlijk zou dat onmogelijk zijn omdat ze bij de laatste controle 'nog maar' 6 cm ontsluiting had.
Ik race terug naar de kamer waar het inderdaad lijkt alsof Naomi persdrang krijgt! Wanneer Naomi gecheckt wordt zit ze op 10 cm en heeft ze dus volledige ontsluiting. Wow, dit ging snel! Ze mag gaan persen, maar de baby reageert hier erg heftig op. Dit is te zien aan haar hartslag. Ook Naomi heeft het zwaar, bij iedere wee lijkt de pijn heftiger te worden. En dan lijkt de baby het plots niet meer helemaal oké te vinden in de buik.

Bij iedere pers daalt de hartslag van de baby en komt deze vrij langzaam weer op. Er wordt na een aantal testen besloten dat de baby niet voldoende zuurstof meer in het bloed heeft. Na een halfuur persen vinden ze dan ook dat de baby onmiddelijk geboren moet worden.

Er wordt een extra gynaecoloog opgeroepen en daarna gaat het razendsnel. Er wordt nog een vacuümpomp naar binnen gereden en een kinderarts gebeld om stand-by te staan en dan wordt rond 14:10 uur Noé met een flinke knip & een vacuüm geboren. 

Vanwege de mindere omstandigheden in de buik wordt de baby direct afgenaveld en onderzocht door de kinderarts. Op het eerste gezicht lijkt Noé kerngezond; ze huilt, kleurt mooi roze en ook de kinderarts ziet niets geks. Omdat ze niet te snel mag afkoelen wordt ze weer snel in doeken gewikkeld en mag ze eindelijk bij mama op de borst liggen. Een erg ontroerend moment na alle spanningen van de voorgaande uren. Na wat tranen, heel veel geknuffel en gekus moet Noé toch nog even goed nagekeken worden (want dat hoort erbij).

Noé wordt op het aankleedkussen gelegd en bij het checken van haar voetjes volgt een enorme shock; Noé blijkt een sterk afwijkend voetje te hebben. Ze heeft 2 abnormaal lange tenen die aan elkaar vast lijken te zitten. Rik kijkt mee over de schouder van de arts en schrikt ook van wat hij ziet. Naomi vraagt wat er aan de hand is en of alles wel goed gaat... Beiden zijn even stil en dan komt de arts met Noé en Rik teruggelopen naar Naomi. ''Je moet niet schrikken, maar jullie kindje heeft een sterk afwijkend voetje... kijk." zegt de arts. "Het is niets ernstigs, waarschijnlijk een foutje van de natuur, maar wel iets waar aandacht aan besteed zal moeten gaan worden het komende jaar. Want op deze manier zal ze straks geen schoentjes aan kunnen of überhaupt kunnen lopen.''

Het gezicht van Naomi vertrekt en ze barst van schrik in snikken uit. Ze krijgt Noé even van de arts terug en sluit haar in haar armen. Rik: “Het is niets ergs lieverd, ze kunnen dit vast heel mooi maken. En ze is verder helemaal gezond." Naomi knikt en duikt nog dieper met haar gezicht in Noé. "Wat ben ik blij dat ze er is, Rik... - snik - "en wat is ze mooi he?"

Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
Login

Account aanmaken
Ja, dat wil ik

Nee, dank je