{{ message.message }}
{{ button.text }}

Waarom was er eigenlijk oorlog?

​Op 4 mei zijn we 2 minuten stil om te denken aan de slachtoffers van WOII. Dit jaar zijn we bij een herdenking in de buurt.

Afbeelding blog 'Waarom was er eigenlijk oorlog?' Achtergrond blur afbeelding

Volta

“Mama, waarom was er eigenlijk oorlog?” vraagt Dunya met haar jas half aan. We staan in de hal van Volta, een jongerencentrum, waar we net de voorstelling “Dat wat we niet vertellen” hebben beleefd. Indrukwekkend, hoe deze jongeren vertellen over de oorlog. Over de vreselijke dingen die er gebeurd zijn, over hoe kleine kinderen al volwassen dingen moeten doen. Illegale krantjes rondbrengen, of geheime boodschappen doorgeven. Ontzettend dapper, al beseften kinderen misschien niet eens wat voor gevaar ze liepen. Ze leerden ongetwijfeld wel om hun mond te houden. Ze vertellen over vaders die zijn opgepakt omdat ze in het verzet zaten. Over Joden die vermoord werden of opgepakt op het Waterlooplein. Over deportaties. Door het hele jongerencentrum hangen oude kranten, teksten, boodschappen, er liggen briefjes op de vloer die gedeporteerde Joden uit de trein hebben gegooid. Dunya vindt het heel indrukwekkend, al begrijpt ze lang niet alles. De voorstelling is gebaseerd op verhalen die deze jongeren hebben gehoord van mensen die als jongere de Tweede Wereld Oorlog hebben meegemaakt. Maar het gaat ook over de NSB en over het verraad. En over dat het niet altijd een bewuste keuze was om bij de NSB te gaan.

Herdenking

Gisteravond, tijdens de herdenking op het Zaanhof in Amsterdam, kregen we een voorproefje van deze voorstelling. Dat heeft onze nieuwsgierigheid gewekt. Het was de eerste herdenking die we samen meemaakten. Ik ben nooit eerder op het idee gekomen om te kijken of er in de buurt een herdenking was. Altijd heb ik gedacht dat ze over een paar jaar oud genoeg is om naar de Dam te gaan. De Nationale Herdenking heb ik zelf een aantal keer meegemaakt, wat ik erg bijzonder vond. Praktisch was het niet handig om er naar toe te gaan toen ik alleen met Dunya was. Ze was te jong om mee te gaan, de tijd was niet handig.

Bloemen

Dit jaar las ik op Facebook dat er een herdenking in de buurt was. We besluiten er naar toe te gaan op 4 mei. “Oh nee, geen bloemen gekocht!” roep ik verschrikt uit. We hebben gezwommen, boodschappen gedaan en nu moet ik eten koken. Een bloemetje leggen is wel mooi bij de dodenherdenking, maar ik heb er zonet in de winkel even niet meer aan gedacht. Gelukkig is Dunya echt een kanjer. Ze stapt op de step, krijgt vijf euro mee en gaat een bloemetje halen. Binnen een kwartier is ze terug. Met een bakje viooltjes. Oké, dat had ik niet bedacht, maar het maakt niet uit. Ze drukt een kaartje in mijn hand. “De twee euro die ik over had heb ik gegeven voor kinderen in Amsterdam die het moeilijk hebben!” deelt ze mee. Ik moet dat goeie doel maar even googelen straks, want ik heb er nog nooit van gehoord. Maar het is wel lief van haar dat ze dit gedaan heeft.

Theater na de Dam

We eten snel en vertrekken op de fiets naar de herdenking. Er wordt een gedicht voorgelezen en een stuk gespeeld van de voorstelling: “Dat wat we niet vertellen”, door de jongeren uit Volta. Het is een coproductie van Volta en het Theater na de Dam. In heel Nederland worden er na de herdenking toneelstukken opgevoerd over herdenken en vieren. Dunya is nog nooit bij een herdenking geweest. Wel kijken we elk jaar naar de herdenking op de Dam, op televisie. Maar het meebeleven is toch heel anders als je er tussen staat. En dus besloot ik dit jaar wel met Dunya naar een herdenking te gaan. Ook omdat ze er zelf zo mee bezig is. Ze volgt de vele programma’s van Zapp die er aandacht aan besteden en ze stelt vragen. Over Anne Frank, over oorlog, over wat we herdenken op 4 mei. Ze wil ook graag naar het Anne Frank huis en naar de voorstelling“Anne”. Ik vind haar nog te jong. Wel wijs, maar nog klein. Nog geen acht.

De Dam

Vorig jaar ging ze met kinderen van de kerk op 4 mei in de ochtend naar de Dam. Daar werd een verhaal verteld over oorlog en vrede, over het waarom van herdenken, de twee minuten stilte en natuurlijk hebben ze het Nationaal Monument bekeken waar ze uitleg over kregen. Dunya was daarvan erg onder de indruk. Een mooi initiatief ook, om zoiets te doen met de kinderen. De Dominicuskerk, waar we die zondag waren, staat in het centrum van Amsterdam. Het is dan ook erg dichtbij en makkelijk om er naar toe te lopen. Die avond keken we op televisie naar de Nationale Dodenherdenking, zoals ieder jaar. Deze keer was het voor Dunya minder abstract. Ze begreep beter waar het over ging. En ze herkende de Dam en het monument, wat ze erg leuk vond.

Rozen

Op het Zaanhof worden rozen uitgedeeld door de jongeren van Volta. “We hadden geen bloemetjes mee hoeven nemen” fluistert Dunya. “Hoe meer bloemen hoe beter” fluister ik terug. Na de twee minuten stilte en het leggen van kransen, mag iedereen bloemen leggen bij het monument. De rozen worden in een grote struik gestoken, wat erg mooi is. Zo’n groene struik vol rode rozen. Dunya speelt na afloop nog met wat kinderen die ze kent via school of dansles. Daarna fietsen we weer naar huis. “Waarom gaan wij niet naar de voorstelling in Volta?” vraagt Dunya. “Die is uitverkocht” zeg ik. “Als je wilt kunnen we morgen gaan!” Dat lijkt haar een goed idee. Ze is wel erg benieuwd naar die voorstelling.

Bevrijdingsdag

Nu is het Bevrijdingsdag. We zijn even naar het festival geweest in het Westerpark. Daar werden we al snel overvallen door een gigantische onweersbui met enorme windstoten. We zijn snel naar huis gegaan toen het even droog was. ’s Middags zijn we terug op het Zaanhof, waar de voorstelling begint. We kunnen nu even rustig het monument bekijken met alle bloemen. Na het eerste deel van de voorstelling lopen we gezamenlijk naar Volta. Onderweg komen we teksten tegen als: “Dit hebben wij niet van onze ouders gehoord, maar later op het internet gelezen” en “Ik kan niet slapen. Alle beelden komen terug”.

Vrijheid

En nu, na afloop deze vraag van Dunya. “Waarom was er eigenlijk oorlog?” Ik vraag uitstel, moet even nadenken over een antwoord. Daarna vergeet ik de vraag. Maar morgen en overmorgen moeten we er verder over praten. Want herdenken doe je niet alleen op 4 mei. Vandaag vieren we de vrijheid. Hartstikke mooi, maar Bevrijdingsdag kan niet bestaan zonder herdenking. Even stilstaan bij wat er destijds is gebeurd. Even beseffen dat vrijheid niet vanzelfsprekend is. Ons even realiseren dat mensen letterlijk hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid. En ook om ons te realiseren dat andere mensen niet vrij zijn en niet anders kunnen dan vluchten. Dat medemenselijkheid geen gunst is, maar dat dat juist wel vanzelfsprekend moet zijn.

Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

Tags: Kids & Zo

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je