{{ message.message }}
{{ button.text }}

Waar is toch mijn lieve vrolijke meisje gebleven? #2

Het vervolg op mijn eerdere blog over de nare ervaringen van mijn dochters

Afbeelding blog 'Waar is toch mijn lieve vrolijke meisje gebleven? #2'

Ten eerste heel erg bedankt voor al jullie lieve en ondersteunende reacties. Ik had veel twijfels bij het schrijven over mijn blog, heb zelfs overwogen om hem weer te verwijderen. Maar ik zag herkenning, hulp en heel veel steun. Dank jullie wel daarvoor. Natuurlijk ook veel vragen. Daarom hier een vervolg..

De avond dat mijn dochter me eindelijk kon vertellen wat haar daadwerkelijk was overkomen zal ik nooit vergeten. Nadat ze zich in slaap heeft gehuild til ik haar voorzichtig naar boven en leg haar in mijn bed. De enige plek waar ze zich echt veilig voelt.

Daarna bel ik haar vader. Emotioneel en boos probeer ik hem voorzichtig uit te leggen wat er zojuist gebeurd is. Natuurlijk schrikt hij ook in eerste instantie. Maar dan doet hij precies het verkeerde ( in mijn ogen). Hij ontkent. Het kan niet. Hij laat ze niet alleen. Hij heeft die zender niet.

En daar begint de strijd. Mijn dochter heeft namelijk een fotografisch geheugen. Ik heb haar gevraagd naar het nummer van de zender die aangezet zou zijn. Zij noemt het nummer zonder twijfel. Nadat ik haar in bed heb gelegd en voor ik haar vader heb gebeld heb ik het gecheckt. Bingo. Ik moet een pincode invoeren. Omdat ik niet op de beelden zit te wachten die ik verwacht zoek ik via de digitale tvgids de naam van de zender op. Duidelijk verhaal. Foute boel.

Ik noem dus het zendernummer tegen mijn ex. Hij heeft dezelfde provider weet ik, dus ontkennen heeft geen zin. Dat weet hij nu ook. "shit' . is zijn reactie. Vervolgens: ' je gaat toch geen aangifte doen? Dat kost me mijn baan en je kunt mij niet verantwoordelijk houden!'  Mijn bloed kookt. Niet verantwoordelijk? Jouw huis.. Jouw zoon.. Jouw dochter.. Hoezo niet verantwoordelijk? En je baan? Is dat het eerste waar je aan denkt nu je dochters zo mishandeld zijn en je oudste daardoor vreselijk in de knoei zit? Ongeloof, woede, frustratie, onmacht, verbazing... Een wervelwind van negatieve gevoelens gaan door mijn lijf. Dit wordt een eenzame strijd merk ik. Geen hulp of steun van zijn kant. Niet helemaal onverwacht. Het past precies bij zijn 'wat-ik-niet-zie-bestaat-niet' houding die hij al jaren heeft. Maar toch.. stiekem had ik de hoop dat hij nu wel een keer zijn kinderen voorop zou zetten.

Gesprekken met de ib-er volgen. Wat ben ik haar dankbaar! Zij herkent de signalen, toch ook bij de jongste, die vanuit het niets honderduit verteld. Die, als 3-jarige, de geluiden nadoet die ze op tv heeft gehoord. Die lachend tot in detail vertelt wat haar broer deed en wat zij moest doen. Lachend. Alsof het een spelletje is. Ik wil haar door elkaar schudden. ' Dit is geen spelletje!' Maar de ib-er remt me af. Ze heeft er geen last van. Maak het voor haar niet groter dan het is. Leg haar uit dat het niet mag, maar waak ervoor dat ze zich niet alsnog misbruikt gaat voelen. Zo zal ze er ook in de toekomst geen last van krijgen.

Ik volg haar advies op en tot nu toe lijkt het te werken. Mijn jongste is nog altijd haar vrolijke, ondeugende en ondernemende zelf.

De ib-er neemt contact op met de wijkagent. Wat is wijsheid? Moet er aangifte gedaan worden? Een melding? Hulpverlening? Zijn advies is om contact op te nemen met de regionale zedenpolitie. Wel maakt hij een melding in het systeem. Voorlopig mogen de kinderen niet naar papa. Gelukkig. Hij ontkent zijn verantwoordelijkheid dus wie zegt dat hij hun veiligheid waarborgt? Mocht hij wel voor de deur staan om ze op te halen hoef ik alleen maar te bellen, mijn naam en adres te noemen en de politie zal gelijk komen. 

Ik praat met de zedenpolitie. Wanneer ik zelfs van een doorgewinterde agente een schrikreactie zie slaat bij mij de bom pas echt in. Dit is geen boze droom. Dit is echt. Dit is een mevrouw die wel wat gewend is. Lange gesprekken volgen. Ondertussen wordt via de ib-er het jeugdloket ingeschakeld om hulp voor mijn dochter te krijgen. Maar wat doen we met haar halfbroer? Dit kan en mag nooit meer gebeuren! Niet bij mijn dochters, maar ook niet bij andere kinderen. De mevrouw van de zedenpolitie legt me de verschillende opties uit. Aangifte betekent dat hij zonder waarschuwing thuis of op school wordt opgehaald. Naar het  bureau. Verhoren. Melding is wat milder. Ook dan moet hij naar het bureau, maar mag hij zich zelf komen melden. In beide gevallen zullen mijn dochters ook hun verhaal weer moeten doen. Wil ik dat wel? De jongen is minderjarig en ik ken hem goed. Het is geen foute jongen.. Wel heel beinvloedbaar. Kwetsbaar.

En ondanks mijn woede en frustratie beslis ik (voorlopig) de politie buitenspel te laten. Politie is het daar mee eens. Deze jongen is meer gebaat bij professionele hulp. De oorzaak zoeken en aanpakken.

Ik bespreek dit met mijn ex. Hij is blij. Zijn zoon niet als crimineel behandeld en hij zijn baan. Maar dan houdt het op. Het jeugdloket probeert meerdere malen contact te krijgen met de moeder van de jongen. Zij zegt toe dat ze mee zal werken, maar neemt daarna haar telefoon niet meer op en terugbelafspraken worden niet nagekomen. De jongen ontkent natuurlijk, dus waarom zou een boze ex ( ik dus) de waarheid spreken?

Ondertussen gaat het bij mijn dochter van kwaad tot erger. Ik heb mijn volle aandacht voor haar nodig, dus de aanpak van de jongen verdwijnt wat op de achtergrond. 24/7 volle focus op mijn dochters. Het circus van politie en hulpverlening voor hem wordt teveel. Ergens ga ik er ook vanuit dat het jeugdloket en zijn ouders daar mee verder gaan. Dat dit niet zo blijkt te zijn kwam ik pas maanden later achter.

De meneer van het jeugdloket zit ( nadat het weken heeft geduurd door administratieve fouten) eindelijk bij me aan tafel. Vol mooie beloftes. Toezeggingen. Afspraken. Natuurlijk is er ook contact met vader. Na een aantal afspraken merk ik dat het niet meer draait om mijn dochter, maar mijn ex alleen zijn eigenbelang voorop zet.  Ik neem hem zijn kinderen af. Ik zet ze tegen hun vader op. Dat ik hem bijna wekelijks zeg dat hij van harte welkom is om langs te komen om bijvoorbeeld met ze naar de speeltuin te gaan, dat ik hem 3 keer heb moeten bellen om te vragen of hij alsjeblieft op hun verjaardagen komt vergeet hij voor het gemak. Ik ben de boosdoener en het enige waar ik op uit ben is hem zwart maken. Ik spreek de meneer van het jeugdloket hierop aan. Ik heb hulp nodig voor mijn dochter. Niet voor mijn ex. Dat kan ik zelf wel aan. Hij belooft beterschap.

Twee weken later staat hij op mijn voicemail. Vader gesproken. Ondanks dat hij zich inmiddels meerdere keren niet aan gemaakte afspraken heeft gehouden eist hij de kinderen op voor het komende weekend. 'Misschien moeten we de gok maar nemen'  durft meneer van het jeugdloket te zeggen. De rest van de voicemail heb ik niet meer gehoord. De gok nemen.. met mijn kinderen.. van zijn lang zal zijn leve niet. Ik stuur hem een mail. Bedankt voor je hulp, maar dit gaat de verkeerde kant op. Ik regel het zelf wel.

Ik bel de huisarts en krijg binnen een half uur een dubbele afspraak. Leg mijn verhaal uit. De volgende ochtend zit ik bij een psycholoog voor een kennismakingsgesprek. Het balletje is eindelijk gaan rollen. Ze krijgt eindelijk de hulp die ze nodig heeft. Ze wordt gehoord en begrepen. De laatjes in haar hoofd gaan eindelijk opgeruimd worden.

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je