{{ message.message }}
{{ button.text }}

Waaargh een rampvakantie in de maak!

Zo hard keek ik er naar uit. Alle tekenen waren goed, tot een week van te voren....sh*t nee hè.

Afbeelding blog 'Waaargh een rampvakantie in de maak!' Achtergrond blur afbeelding

Wat was ik er aan toe. Man, ik was er zó aan toe! Na die ontzettende megadrukte op mijn werk maandenlang deze zomer, die drukte waarin mijn hele team moest vechten tegen een dreigende burn-out ((je kunt immers maar zo lang op je tandvlees lopen, je reserves raken ook een keer op) en niemand nog iets deed behalve werken en slapen, was er nu het eerste moment dat het een béétje uit zou komen om bij te komen. Het komt nooit uit, maar nu kreeg ik even geen 280 emails per dag binnen. Plus, het was nu ook herfstvakantie. Iets wat voor het eerst sinds mijn eigen schooltijd weer waarde heeft, aangezien we nu voor het eerst een schoolgaand kind hebben. Dus ja, wij waren vrij. Ik keek er al maanden naar uit. Even een weekje niets. Er even uit. Het hoefde niet iets ingewikkelds te worden. Het hoefde niet ver weg te zijn. Gewoon een weekje relaxen.

Ik had het helemaal geregeld. Huisje geboekt in Landalpark het Vennenbos. Dichtbij huis, dat heeft zo zijn praktische voordelen. Husband moest afgelopen vrijdag nog werken. Max moest nog naar school. Toch had ik het uitgangspunt: waarom een midweek gaan als je ook een week kunt gaan! Dus mijn plan was dat ik donderdag al vrij zou nemen, alles zo veel mogelijk zou inpakken. Vrijdag de laatste loodjes inpakken, auto inladen. Husband zou met mijn auto naar het werk gaan, waarmee hij na zijn werk meteen door zou rijden naar het vakantiehuisje. Max en ik zouden na school al op het gemakje (onthoud dit stukje 'op het gemakje') lunchen en die kant op rijden. Samen zouden we alles uitpakken, het park een beetje verkennen en 's avonds Husband warm ontvangen in onze vakantie casa. Klinkt goed hè? Op het park zelf is zat te doen, maar in de omgeving ook. Ik zag het al voor me. Af en toe een boekje lezen, blogjes schrijven, boek verder schrijven, lekker veel wandelen (vindt de hond ook fijn), dagje dierentuin, volop gebruik maken van de faciliteiten op het park. Heerlijk. Het vooruitzicht op weeronline zag er ook zeer rooskleurig uit. Niets kon ons nog in de weg zitten. Dit keer ook mijn lastpak van een gezondheid niet. Die voet die ik in september zwaar gekneusd had, daar ging het al weken eigenlijk heel prima mee. Ik voelde het een beetje maar wandelen moest zeker geen probleem zijn hoor, deze vakantie!

Tot afgelopen zondag. De zondag voor ons vertrek. Ik stond op en voelde meteen hoe pijnlijk en stijf mijn rechtervoet was. Zal wel raar gelegen hebben met die voet, gaat zo wel over, dacht ik naïef. Nou mooi niet. De hele dag kon ik er amper op lopen, het werd steeds pijnlijker. En steeds op die zelfde plekken als waar toen de klachten in zaten. Ja hoe is het?! Dit was over, lijf! Nu is het wel goed geweest ja?! Mopperde ik boos tegen mijn lijf. Toch mijn voet maar weer ingetaped. Die maandag moest het er weer af, omdat mijn huid er (natúúrlijk weer eens) niet tegen kon. De pijn nam toe en toe. En daarmee mijn zorgen voor de vakantie ook. Het zal toch niet hè.  Mijn lijf zit mijn plannen wel vaker in de weg....zucht. Die dinsdag meteen de fysio gebeld, die kon me wel ergens tussen plannen. Zij snapte ook niet hoe de klachten opeens zo waren teruggekomen. Mogelijk toch overbelast. Mijn bandenstelsel is nogal slappe hap, zo ook tussen de botjes in mijn voeten. Te soepel dus te kwetsbaar voor blessures. Shit. Ze raadde aan om toch maar aan de brace te gaan, aangezien een verzwikte enkel ook nog al eens voorkomt. Ook bij die groothandel kon ik dezelfde dag nog terecht om er een aan te meten. Helaas kon ik niet zeggen dat het er veel beter door werd. Ik had wel iets meer steun, waardoor de pijnlijke uitschieters bij verkeerde bewegingen niet meer konden plaatsvinden. Maar ik kon bijna niets. SHIT! Die donderdag kon ik bijna niets met mijn voet. Dat inpakken pakte ook niet uit zoals gepland. Ik begon ook nog eens verkouden te worden, ik sliep al heel de week amper door de pijn in mijn voet. Geen enkele slaaphouding hielp, alles deed zo'n pijn. Uiteindelijk gedaan wat ik kon, kaken op elkaar en gaan met die banaan. 

Vrijdag ook volop aan de bak, we moesten op vakantie. Hoe dan ook. Natuurlijk liep mijn soepele dagje ook niet zoals gepland. Ik was bij lange na niet zo ver met inpakken als ik dacht. Dat 'beetje' wat nog moest, was stiekem nog best veel. En dan het huis nog schappelijk achterlaten. Dus die vaatwasser leeg, vloer schoon enzovoorts. Toen we eindelijk bijna konden gaan, was er nog het 'poepincident' (sorry schat dat ik dit deel). Zoonlief ging nog éven naar de wc. Bleek dat het hier niet om een onschuldig plasje ging, maar om een nr. 2. Ja, dat bleek toen meneer al lang weer zoet aan het spelen was, terwijl ik als manke tornado door het huis hobbelde met 4 tassen om mijn nek, 5 paar schoenen onder mijn oksel (ja weet ik veel wat handig is bij die manke voet van mij straks) en 2 koffers in mijn andere hand. Opeen rook ik een flinke walm voorbij het toilet. Ah, meneer heeft gepoept. Maar tien minuten later rook ik nog wel heel veel walm. Opeens hoorde ik uit de woonkamer 'mama je moet mijn schoenen even uit doen, daar zit poep op!'. O hell....hoe dan?!  O hemel. Het ging hier niet alleen om poep boven op de schoenen, maar ook in de onderbroek (slecht afgeveegd...dikke zooi nog) en broek. En dan was daar de wc-vloer. Een toilet langs de snelweg in Frankrijk ziet er frisser uit. Meneer had schijnbaar half staand op de grond proberen af te vegen. Echter, daarmee viel er een mop op de vloer en ja...alles werd een ravage. Arm mannetje, hij deed zo zijn best om het zelfstandig te doen. Ik kon hem niets kwalijk nemen, maar ik baaaaalde van binnen dat het nét nu was, we waren al veel later dan gepland! Dus kind gewassen, kleren gewassen, toilet weer helemaal schoon. De handdoek bleek daarna ook gebruikt te zijn door hem om de vloer te poetsen, dus daar mocht de poep ook nog even helemaal uitgespoeld worden, iek. Zucht, oké, crisis afgewend. Mijn voet voelde inmiddels heftig gebroken van al het belasten die dag. Man-o-man wat een pijn. Maar goed, zoals we in Brabant zouden zeggen 'nie mauwen!' en door maar. Straks in het huisje uitrusten. 

Eindelijk was het zo ver. We konden gaan. 1,5 uur later dan gepland, maar vooruit. Het zou minder dan een half uurtje rijden zijn. Eitje. Ik volg netjes het navigatiesysteem. Na 10 minuten was het al raak. File. Kak! Kalm blijven, het kan een knooppunt zijn, wat zo weer is opgelost. 5 minuten  later gingen de matrixborden al weer aan. Zucht. Max zei al veel te wijs vanaf de achterbank 'mama, dit moet je maar niet meer doen zo hoor. Zo hebben we allemaal files!'. Ja schat, ik weet het...De geschatte eindtijd liep steeds verder op op het scherm van het navigatiesysteem. De hond had ook opeens een 'ik-vind-het-vandaag-niet-leuk-in-de-auto-bui' en was non-stop hysterisch aan het hijgen. Ik werd er GEK van!  Ik was inmiddels al 1 bonk spanning, dat kon ik er écht even niet bij gebruiken. Husband belde op een gegeven moment vrolijk op om te zeggen dat hij bijna zou vertrekken. Hij wilde even vragen hoe het park was. Rood aangelopen, met bijna tranen in mijn ogen antwoordde ik dat ik ergens in file nr. 6 stond. 'FIles?!' antwoordde hij. 'Volgens internet zijn er geen files op jouw traject. Plus, ben je er nou nóg niet?! Ik dacht dat jullie al lang uitgepakt aan het relaxen waren'. Ik kneep mijn stuur nog wat gefrustreerder vast, ademde drie keer diep (om schreeuwen te voorkomen) en snauwde 'Ja ik zou willen ja, gelóóf me! En geen files nee?! Waarom heb ik dan nog geen minuut de volledige snelheid gereden? Nou?'. Husband kreeg door dat ik enigszins not amused was. Goedbedoeld gaf hij aan hoe ik dan wél had moeten rijden. 'Ja gast! Ik volg dat klote navigatieding in die auto van jou!!' En JA ik heb alles netjes opgevolgd maar het rotding stuurt me hier continu in!'. Net op dat moment kwam de afslag 'Maastricht-Venlo die ik moest nemen, die uiteraard ook helemaal al vast stond. Nee die moest ik maar niet nemen, was de conclusie. Om vervolgens de afslag Veldhoven maar te nemen, die me uiteindelijk na 15 minuten omrijden weer naar exact dezelfde afslag Maastricht-Venlo stuurde. Die nog altijd even vast stond als een kwartier geleden. En dan maar je kaken op elkaar houden om niet de hele vooruit doen beslaan van een keiharde scheld-en vloekpartij. Ik moest me, ondanks kokend bloed en een hartslag van 190, inhouden vanwege mijn kleuter achterin. Molly begon harder en meer hysterisch te hijgen. Ik stond op punt om om te keren. 

Uiteindelijk een afslag Hapert. Thank God. Maar toen wilde meneer de navigatie, die geen snars van Oost-Brabant lijkt te snappen, me weer linksaf sturen, richting de snelweg. NEE dus!! Ik ging rechts. Toen moest ik een industrieterrein op. We waren nog 5 minuten verwijderd van het park. Maar helaas...de weg die ik perse in moest, was een fietspad. G*Y%(@$()!!!!!!! Dus Google Maps aangezet op mijn telefoon, kijken hoe die me ging sturen. De eerste 7 afslagen stonden Volvo-navigatie en Google lijnrecht tegenover elkaar. Uit-ein-de-lijk, na 15 minuten kleine bochtjes door allerlei vage dorpjes, kwamen de bordjes Vennenbos. Ein-de-lijk. Na een flinke rij, kreeg ik mijn sleutel. Ik griste die wellicht iets te fel uit de handen van de aardige receptioniste. Ik was er klaaaar mee. De 25 minuten zijn bijna 1,5 uur geworden uiteindelijk!

Eenmaal in het huisje moest alles uitgeruimd worden, het werd later en later. Husband arriveerde in de tussentijd, kon meteen aan de slag. We waren kribberig tegen elkaar (ja oké, ik deed kribberig maar dat ga ik natuurlijk niet toegeven). Het was zo niet hoe ik het gepland had. Het avondeten om relaxed te koken zodat Husband kon aanschuiven, werd door tijdgebrek maar even vervangen door een broodje. De auto's moesten toen allebei teruggebracht worden naar de centrale parkeerplaats. Zeker 10 minuten lopen. Dat kon ik nu écht niet meer. Dus met twee auto's naar de parkeerplaats rijden, met één auto terug om mij af te zetten, Husband weer terug met de auto (Max en Molly mee, konden ze nog leuk even wandelen). Was ik mijn krukken vergeten mee te nemen toen Husband me afzette bij het huisje. Dus die kon hij meesjouwen. Kind aan de ene hand, krukken en hondenriem in de andere. Toen moest hij nog naar de receptie. Thank God zagen ze hem hannesen met die krukken en heeft hij een vrijwaring gekregen voor de auto. Oftewel, wij mogen met auto op het autovrije park. Dat was weer even een opluchting. Het werd inmiddels wel erg laat. Zo'n eerste avond is altijd het spannendst voor het kind, voor dat hij er uiteindelijk op lag, was het 21:15 uur (!). 

Ik hoopte van harte dat dit niet een trend was die zich de hele vakantie ging voortzetten. Die ochtend erna was ik nog niet helemaal happy. Husband en ik hadden allebei voor geen meter geslapen. Het was ook duidelijk dat ik met mijn voet niet alles kon doen wat ik van plan was. In tegendeel. Die zondag zouden mijn schoonouders komen voor een dagje Dierentuin. Ik zag me al zielig alleen thuisblijven. Met krukken hobbelde ik die ochtend toch maar even mee naar het centrum. Max had ook een beetje de pest in. Hij was waarschijnlijk nog moe van het late slapen. Het speelparadijs was anders dan gehoopt, (op dat moment dan hoor, hij had het speelparadijs in gedachten van het vorige park, Rabbit Hill, wat heel groot is) hij kon zijn draai niet vinden. Bij het minste geringste kwamen de tranen van boosheid of verdriet. Ik zat inmiddels ook tegen de tranen te vechten, want ik kon helemaal niets zo. Dit wandelingetje was al veel te veel geweest. 

Maar goed, inmiddels, een paar dagen verder, gaat het íets beter met die voet. Max heeft het sowieso reuze naar zijn zin. We hebben al gezwommen, geshopt, de dierentuin hebben we met rolstoel gedaan, voor een boodschapje bij het park zet Husband me met de auto gewoon af. We komen er best wel! Het park is ook geweldig. Morgen gaan we allemaal parkactiviteiten doen, waar ik vast tussendoor genoeg met mijn voet omhoog kan zitten. Dus gelukkig, het is niet de rampvakantie geworden die het even leek te kunnen worden. Ja oké, het was even een wat andere (crisis)start dan gehoopt. Maar we gaan de goede kant op! We zijn toch nog lekker aan het genieten :-). 

Tags:

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je