{{ message.message }}
{{ button.text }}

Vruchtwaterpunctie na 20 weken echo.

Daar zit je dan. 'Even' een extra 20 weken echo laten maken in het ziekenhuis.

Afbeelding blog 'Vruchtwaterpunctie na 20 weken echo.' Achtergrond blur afbeelding

Ik lees graag de blogs van andere moeders, soms heftige verhalen, soms verhalen waar ik mij kan inleven en soms kan ik uit andere verhalen iets leren tijdens mijn eigen carrière als moeder.

Ik ben zelf helemaal geen schrijver, weet nooit zo goed wat ik moet schrijven.

Maar nu MOET ik het gewoon van mij afschrijven. Omdat ik uit piekeren niet meer weet wat ik denken en voelen moet.

Het is dinsdag 13 oktober, de dag dat ik de 20 weken echo krijg.

(Ik werk als gastouder, en heb mijn moeder geregeld om op de Kinders te passen terwijl ik 'even' naar de 20 weken echo ga). 

Er wordt een verwijd nierbekken gezien en wordt doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een uitgebreide echo. Niets om zorgen te maken zegt de echocopiste nog. Alleen even extra controleren.

Prima, dacht ik nog. En vertel tegen bekende dat ik vrijdag een extra echo krijg. 

Manlief kan niet mee, vanwege nieuwe baan.

Dus besloot in eerste instantie om alleen te gaan, toch uiteindelijk mijn schoonmoeder als oppas geregeld voor onze dochter van 2,5 jaar en gevraagd of mijn eigen moeder het misschien wel 'leuk' vond om een keertje mee te gaan.

Aangezien ze in haar tijd dit soort echo's niet uitvoerde en dit dus haar eerste keer zou zijn dat zij iets van een echo zou zien.   'Leuk toch zei ik nog'.

Vrijdag 16 oktober had ik om 9.15 uur al een afspraak staan. 

Ik loop vrolijk en positief ingesteld naar binnen. (had al het 1 en ander gelezen op internet over een verwijd nierbekken en dit is in 90% van de gevallen behandelbaar in het eerste levensjaar van het kindje).

Vervolgens controleer mevrouw de echocopiste het hoofdje, prima.

Buikje, armen, handen, hartje, organen prima! (Op verwijd nierbekken na).

Even extra controleren tijdens een groei echo met 31 weken. 

Maar dan komt er ook nog eens bij 'oh mevrouw ik denk dat ik een mogelijk klompvoetje zie.

Okey dacht ik nog. Dit is even schrikken, maar prima behandelbaar. Dus eigenlijk ondanks 2 relatief 'kleine' probleempjes alles in orde.

Totdat ik weer bij mevrouw de echocopiste aan tafel zat en zei eigenlijk gelijk begon over ' heeft u al eens nagedacht over een vruchtwaterpunctie'.

WAT...........................................

Het voelde alsof iemand de stoel onder mij vandaan trok en ik keihard op de grond klapte.

Ik ben 26 jaar, heb een gezonde dochter van 2,5 jaar, geen afwijkingen in de familie en dan wordt er gevraagd naar een vruchtwaterpunctie.

Wat the F*ck moet ik hier nu weer mee, terwijl mevrouw de echocopiste mij een beetje schaapachtig aankijkt of ik nog antwoord ga geven op haar hele duidelijke vraag! Kan ik genageld aan mijn stoel niets meer uitbrengen.

Waarop gelukkig mijn moedr het gesprek overneemt en begint met allerlei vragen over mogelijke complicaties tijdens een vruchtwaterpunctie, de reden van de punctie, etc.

Vervolgens wordt er gezegd ' mevrouw ik weet dat dit even moeilijk is en hard klinkt maar ik verzoek ik even naar het restaurant te gaan om even bij te komen en te bedenken of u in gesprek wilt met de gynaecologe over een eventuele punctie of dat u ervoor kiest geen verdere stappen te ondernemen en dan zie ik u terug tijdens de groei echo in december.

................. Sta je dan, in een restaurant............ En nu............

Vervolgens mag ik na 20 minuten op gesprek komen bij de gynaecologe.

Hele lieve, duidelijke vrouw.

Begint al met een schouderklopje (dit voelt ondanks dat ik misschien nummer 104 van vandaag ben, toch als ondersteund aan).

En begint vrij positief. Er zijn verder geen afwijkingen gevonden waaruit zou moeten blijken dat het kindje meer mankeert als dat er op de echo is gevonden/gezien.

Maar omdat mijn gevoel al vanaf dag zwangerschapstest zegt dat er 'iets' niet in orde is, en er nu een mogelijk klompvoetje en verwijd nierbekken is gezien. Dit ook eventueel een syndroom of meerdere afwijkingen kan zijn.

En om eventueel uitsluitsel van syndromen en afwijkingen te krijgen en ik anders nog 20 weken op een grijze wolk mijn zwangerschap moet doorlopen. Is het misschien wel verstandig dat ik een punctie laat uitvoeren. 

Mijn hele lijf schreeuwt wegrennen! Rennen zo hard je kunt. Mja wat heb je daaraan. Niets!..

Mevrouw de gynocologe adviseert mij nog even een rondje te gaan lopen, broodje eten, winkeltjes kijken, partner inlichten om vervolgens na een half uur weer terug te komen om te besluiten wat ik wil.

Ik bel jankend mijn partner die er geen reet van snapt omdat ik haper in mijn woorden, lange tijd niets zeg en alleen maar vertel dat hij mij even tijd moet geven om weer op adem te komen. 

Na 10 minuten krijg ik het hoge woord er uit en vertel voorzichtig over de vruchtwaterpunctie en wat er gezien is op de echo.

Hij schrikt even, maar zegt al gauw. Doe waar jij je het beste bij voelt!

Wil je het niet, doe je het niet. Wil je het wel, doe je het wel.

Dit geeft mij een hoop rust. 

Na een gesprek met mijn partner en mijn moeder, ga ik na een half uur terug om te vertellen dat ik het toch doe.

Gelukkig viel de punctie mij mee. (Lekker is anders, maar het is te doen).

Uitslag 1 komt tussen 3-6 werkdagen, uitslag 2 duurt 2-3 weken!

We zijn nu 1 dag verder en kan er redelijk met de mensen die het weten over praten.

Maar de uren dat ik alleen zit wordt ik gillend gek!

Het lukt mij niet om positief te denken hoe graag ik het ook wil.

Ik kan alleen maar denken. Wat ALS het foute boel blijkt. Wat dan...

Wat als de testen wel 'goed' blijken, wat en waar  verder met het 'niertje' en 'klompvoetje'.

Dit weekend zit ik allen omdat mijn partner moet werken dit werkend (onregelmatige diensten)

Gelukkig houd mijn dochter van 2,5 jaar mij aardig bezig en gek en bijzonder genoeg heeft zij ook door dat ze mama moet helpen.

(vanmorgen bracht zij de was naar de wasmachine. Want mama heeft prikje in buik gehad en mag niet tillen zei ze tegen mij).

Ze is op dit moment een lekkere peuterpuber. Maar houdt bijzonder veel rekening met mij! Mooi om te zien! 

Toch staar ik al vanaf het moment dat mijn dochter op bed ligt (19.00) al naar niets anders dan mijn beeldscherm. Want ik weet totaal niet hoe ik mij moet opstellen.!

Verdrietig, boos, positief, negatief, gewoon........ Pfffff

I don't know...

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je