{{ message.message }}
{{ button.text }}

Voor het eerst naar school

Toen was het dus zover. Ik mocht naar school komen voor een gesprek met de juf. En wat voor één...

Afbeelding blog 'Voor het eerst naar school' Achtergrond blur afbeelding

22 augustus 2016. Klaar voor de start. We hebben er samen zin in! Tuurlijk zal ik mijn lieve kereltje missen. Maar ik vind het zo leuk dat hij er zin in heeft.

3 weken gaan voorbij met zo heel af en toe wat terugkoppeling van de juf. Van andere moeders krijg ik al wel een en ander door hoe het in de klas verloopt. Hmmm niet zo fijn. Verder is het al een keer of 6 voorgekomen dat ik mijn zoon ergens van het plein of uit de school moet plukken. De juf vraagt of ik binnenkort even tijd hebt om te bespreken hoe ik het thuis doe met hem om hem rustig te houden. Ja, uiteraard!

Een week later is het dan zover. De juf laat ons binnen en begint direct haar verhaal. Na  minuutjes luisteren heb ik al wel door dat het vooral zenden is van een hoop frustratie. Einde gesprek zegt ze doodleuk dat mijn mannetje het leerproces saboteert en bekent ze dat ze niet weet wat ze met hem aanmoet. Geen één positief woord in een half uur. Daarmee was dan ook het zenden klaar en moest ze verder. 

In eerste instantie was ik wat boos op mijn zoon. Waarom luister je niet naar de juf? Waarom loop je weg uit de klas? Waarom wordt er gevochten? Thuis aangekomen is mijn boosheid echte woede geworden. Waar haalt de juf het lef vandaan alle schuld bij hem neer te leggen? Zij moet er toch voor zorgen dat de kinderen in de klas blijven? Ik begin me langzaam zorgen te maken. Natuurlijk weet ik wie ik naar school breng. En nee, het is geen engeltje (voor mij natuurlijk altijd wel). Het is een mannetje van net een kleine maand jaar oud die nog moet leren hoe het in een klas gaat. Ja, hij heeft wat concentratie issue's waaraan we werken. En ja, hij heeft echt regels nodig en structuur. En wat bedoelt de juf in godsnaam met het leerproces saboteren? Hij zit in groep 1!!! 

De maandag ga ik naar het schoolhoofd. Het hele weekend ben ik wakker geweest. De juf zal vast gelijk hebben hoe het gaat in de klas, ik ben er niet bij geweest. Maar hoe zit het ermee dat ik hem overal vandaan moet oppikken na school? En waarom kan hij weglopen? Is de klas (30 leerlingen) niet te groot voor de juf? En voor mij zelf heel belangrijk; is hij wel veilig? We spreken af er een Intern Begeleider op te zetten (IB). Lijkt mij een goed idee. 

In de dagen erna gaat volgens juf alles weer 'prima'. Dus hij loopt niet meer weg? Jawel... Fijn, een eerlijk antwoord is er dus ook niet bij. De dagen erna blijf ik vragen hoe het gaat. Ik moet de juf zelf opzoeken om te vragen. Erg moeizaam allemaal. Gelukkig hebben we een weekend weg voor de boeg en kunnen we even ontspannen. Ondertussen ben ik al aan mezelf aan het twijfelen. Ik herken het gedrag van hem gewoon niet. Thuis doet hij dat niet. Bij de opvang ook niet. Daar was zijn feedback juist super goed. Om trots op te zijn. Ontspannen tijdens het weekend gaat gelukkig goed. 

Donderdag, eindelijk het gesprek met de IB, schoolhoofd en de juf. Gelukkig ben ik niet de enige met mijn bedenkingen. Zowel de IB als ik hebben dezelfde punten. Na ruim een uur heeft de juf nog niets gezegd. Pas aan het einde van het gesprek zegt ze wat dingen. Die overigens niets aan de situatie toevoegen. Het zijn algemene opmerkingen. Ze heeft wel druk mee geschreven.

Terug thuis heb ik de conclusie getrokken dat het gesprek goed was. Al zitten er nog wel wat haken en ogen aan. Maar dat kan ook een kwestie zijn van het missende vertrouwen. 
- Mijn zoon zal wat minder naar school gaan, want hij is pas net 4. Ook heeft hij veel last van nachtmerries en kan hij zijn prikkels nog niet goed verwerken. Prima afspraak (gaat ook heel erg goed en na een week al geen nachtmerries meer).
- De juf moet met mij communiceren over hoe de dag is gegaan. Dit zal zij alleen wel via een schriftje doen. Oke, als ik de informatie maar krijg.
- De juf krijgt hulp in de klas. Fijn! Dat scheelt aardig, aangezien de klassen nog zullen groeien naar 36 kinderen voor ze gaan splitsen van 2 naar 3 klassen. Mijn zoon vind de extra hulp ook wel fijn en is blij met de nieuwe juf. Ook leuk!!
- Helaas, hij blijft geïsoleerd van de rest zitten. Alleen met zijn tafeltje tegen de muur. En als enige met zijn stoel tegenover de juf in plaats van in de kring. Elke ochtend moet ik hem weer uitleggen waarom... Waarom doet juf dit mama? Ehm... Wat ik moet zeggen weet ik niet. "Gelukkig vind de IB dat hij niet al zijn 3 taken zo alleen aan tafel moet doen, maar 1. Hoe controleer ik dat dit zo is. Dat moet op basis van vertrouwen. He, mist dat nu net in dit verhaal...

Ondertussen ben ik zelf ook nog met hem samen naar de huisarts geweest. Is er iets wat ik/wij nog kan/kunnen doen deze situatie? Nee, we zitten op de goede weg. Alleen is een kind isoleren niet de juiste optie. Dat leek mij nou ook. Alleen de juf vond van niet, want nu had ze wel wat controle over hem.

Al met al is mijn indruk dat ik te maken heb met een hele lieve juf, misschien wel veel te lief. En een juf die niet graag mensen aanspreekt. Is ook lastig. Alleen niet handig als je juf bent. En nee, ik ben ook niet altijd even makkelijk aan te spreken. We zijn geen match.

We zijn nu weer een week verder. Vertrouwen wordt gelukkig weer wat meer. Ik heb ook een aantal dingen losgelaten. Jongens zijn jongens. Kinderen zijn kinderen. In sommige gevallen begint mijn mannetje. In andere gevallen niet. Maar moeilijk heb ik het er wel mee. 

Zijn er onder de lezers/lezeressen mensen die het fantastische beroep van leerkracht uitoefenen die tips&trucs hebben voor mij? Of mama's en papa's? Want de enige ben ik zeker niet. 

Tags: #Kids & Zo

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je