{{ message.message }}
{{ button.text }}

voor het eerst in je leven heb je honger >1 week oud!

zodra de deur van de nicu opent hoor ik een heerlijk geluid!! jou gehuil, en in mijn hart weet ik wat je vraagt eindelijk je wil eten. nu!!!

Afbeelding blog 'voor het eerst in je leven heb je honger >1 week oud!' Achtergrond blur afbeelding

toen je was geboren heb je 1 keer bij me gedronken. maar zo snel na de keizersnede was er nog geen voeding. Daarna ging je spugen als ik je wilde voeden. Uiteindelijk zijn we doorgestuurd naar het kinderziekenhuis en heb je op de nicu infuusvoeding gekregen. En nu eindelijk heb je voor het eerst echt honger. Je bent 6 dagen oud en je weet het zeker je wil eten en wel nu!!

Maar helaas je mag nog geen voeding. Je krijgt nu alleen infuus. En dat is best moeilijk want bij mama op de borst tijdens het buidelen weet je je weg al te vinden. Mama moet haar best doen jou erbij weg te houden. Zo tegenstrijdig dit.

Helaas is het infuus ingelopen in je handje. Je hebt een heel dik handje nu en hij is helemaal paars en koud. Je zal zo een nieuw infuus krijgen en daarna mogen we eindelijk naar een gewone afdeling. Mama wordt weggestuurd. Ga maar even een kop koffie halen. Er is geen plaats voor mij aan jou bedje nu. Er staat een heel team klaar om even dat infuusje te prikken. Maar dat even duurt lang. Dus toch maar naar de koffie kamer schuifelen. Na een half uur ga ik maar eens kijken. Bij de deur zie ik al dat ze nog druk bezig zijn met je. Ik wil weglopen als iemand anders de deur opent. Ik hoor jou krijsen. Het is verschrikkelijk, ik weet dat ik nu niets voor je kan doen. Ik mag niet naar je toe zo lang ze nog bezig zijn..

De deur gaat vaak open. En ik hoor jou steeds weer. Ook al zit ik in de familiekamer tegenover de nicu. Luid en duidelijk. In stilte en eenzaamheid huil ik. Ik ben zo bang voor jou. We zijn nu 6 dagen verder. De onderzoeken moeten nog beginnen, maar in mijn hart weet ik al wat er met je is. Je hebt nog steeds geen spontane ontlasting gehad. Zegt dat niet al genoeg?

Na 1.5 uur zijn ze eindelijk klaar. Overal zit bloed. Op je bedje. Op de grond. Op je verband. Gelukkig kan mama je weer een beetje rustig maken. Ondertussen is papa er ook en je oom. Die jou voor het eerst ziet en best schrikt. Van de omgeving, van jou. Je ziet er nu echt een beetje naar uit. We mogen ‘zo’ verhuizen naar de nieuwe afdeling. Afdeling kikker, de chirurgische kinderafdeling in het WKZ. Ze vermoeden hier hetzelfde als wat mama al zo lang weet.

Na 5 uur is het dan zo ver, je mag naar een gewone afdeling. Spannend toch ook weer, we kennen de weg hier nog niet zo goed en alles is nieuw. Op de afdeling worden we hartelijk ontvangen. Eerst op de babykamer, maar nog voor mama’s bed is gebracht krijgen we een eigen kamertje. Er was ruimte en dat wilden ze ons dan ook geven. We hadden al zo veel meegemaakt en je was nog zo jong. Mama krijgt een mooi ziekenhuis bed in de kamer in plaats van een stretcher. Dat is wel fijn zo snel na de keizersnede. Papa gaat ondertussen de spullen halen uit het Ronald McDonald. Het is zo fijn dat ik nu bij jou kan blijven. De weg op en neer naar het ziekenhuis was toch wel zwaar, ook al was het nog zo dichtbij. Nu kan mama ook weer een beetje rust houden.

Het is zo vreemd. Iedereen feliciteert ons met de geboorte. Iedere nieuwe zuster of dokter. En dat voelt gek, het lijkt wel alsof je al maanden bij ons bent. Zo veel is er ook al gebeurt. Ondertussen komt de zaalarts vertellen welke onderzoeken ze morgen willen gaan doen. En zijn manier van uitleggen is niet zo fijn. Het onderzoek lijkt daardoor veel erger dan het in werkelijkheid is. Hij verteld dat ze een stuk van je darm naar buiten gaan zuigen en hieruit een stukje gaan snijden. Uiteindelijk is het gewoon een simpel biopt. Je darm wordt niet naar buiten gezogen, net maar het stukje dat ze weg hebben gehaald. Daarna gaan ze een kleuring in je darm spuiten en röntgenfoto’s maken. Misschien doen ze daarna nog een drukmeting van je kringspier. Waarschijnlijk is dat al niet meer nodig.

Maar dat alles is voor morgen. Vandaag wordt je infuus gestopt en krijg je voor het eerst wat voeding. Via een flesje, zodat we weten wat je binnen krijgt. Als dat voldoende is mag het infuus eruit. Uiteindelijk blijkt dat infuus dat met zo veel moeite en pijn is gezet niet meer gebruikt te worden.

Zo bijzonder, eindelijk drink je. Je bent bijna een week uit en je drinkt nu voor het eerst. Later mag je bij mama gaan drinken, maar dat kost te veel moeite en mama durft je niet meer zelf te voeden. Toch maar het flesje dus. Mama durft vanaf dat moment je niet meer zelf te voeden. Dat is dus ook niet meer gebeurt. Je hebt je vocht zo hard nodig.. Mama heeft 10 weken gezorgd voor je melk. Daarna was mama op en mocht de nutrilon het overnemen.

Morgen de onderzoeken, nu eerst slapen. Eindelijk zijn we weer samen. Papa en grote zus nog niet. Maar het begin is er.

Tags:

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je