{{ message.message }}
{{ button.text }}

Vijf jaar na het verlies van mijn baan

​Vijf jaar geleden verloor ik mijn vaste baan. Veel verdriet en onzekerheid volgden. Maar ik krabbelde op en nu kijk ik terug.

Afbeelding blog 'Vijf jaar na het verlies van mijn baan'

Op deze dag

‘Op deze dag’ zegt Facebook. Ik bekijk de herinneringen van de afgelopen jaren die Facebook me doorgeeft. Ik schrik even. Vijf jaar geleden mijn baan in de kinderopvang kwijtgeraakt. Ach ja, vijf jaar…. Even ben ik terug in die situatie. Wat een toestanden. Al maanden voelde ik iets aankomen maar het werd ontkend. Niemand gaf toe dat ze ontevreden waren. Toen ik terugkwam van vakantie hoorde ik dat mijn functioneren zo zorgelijk was dat ik weg moest. Er werd een traject opgestart en ik probeerde wanhopig de vakbond te bellen. Die verwezen me naar de juridische afdeling maar dat duurde een tijdje. Uiteindelijk belde ik in paniek op dat ik nu echt hulp nodig had en dat ik niet meer wist wat ik moest doen. Daarna was het snel geregeld. Nog voor de kerst vertrok ik, met drie maanden salaris cadeau.

Babygroep

Die laatste maanden waren slopend. Wetende dat mensen je weg willen hebben, maar wel met diezelfde mensen drie dagen per week in een ruimte samenwerken. Veel negatieve opmerkingen verdragen, veel steken onder water. Het werken op een babygroep was voor mij inderdaad niet ideaal. Teveel dingen doen in korte tijd waardoor ik het overzicht verloor. Collega’s die dat bevestigden en nog wat dingen erbij verzonnen of aandikten. Soms zag ik het allemaal niet meer zitten. Ik bergreep het ook niet. Het kan best dat ik niet zo geschikt was voor dit werk, maar daar kun je toch normaal over praten? Waarom is mijn manager niet met mij om de tafel gaan zitten om te bespreken hoe we dit konden veranderen. Zo van: “Wat heb je nodig om beter te functioneren. Kunnen wij dat bieden?” En zo niet, dan gaan we uit elkaar. Waarom moest het zo onrechtvaardig? Vragen waarop geen antwoord is. Doorgaan moest ik en doorgaan wilde ik. Dit mocht niet het einde van de wereld zijn.

Afscheid van de kinderopvang

Na mijn afscheid volgt er nog een etentje, maar dat wordt afgezegd door de collega’s. Ze gaan liever een drankje doen en dan snel weer weg. Zelfs een afscheidsetentje wordt me niet gegund. De collega’s waarmee ik het langste en het beste heb samengewerkt zijn er niet eens bij. Dag kinderopvang, dan vier jaar inzet, dag loyaliteit die maar eenzijdig was. Hallo verdriet en hallo onzekerheid. En dat is nog het ergste. De onzekerheid die me is aangepraat en die ik maar heel moeilijk en nooit helemaal meer kwijtraakte.

Zelfvertrouwen opbouwen

Maar nu zijn we dus vijf jaar verder. Boos ben ik nog steeds een beetje om de manier waarop dit is gegaan. Maar missen doe ik het niet. De opluchting is nooit gekomen, maar als ik terugkijk op de afgelopen vijf jaar dan weet ik één ding zeker. Als ik daar was blijven werken was ik eraan kapot gegaan en dat was dan ook ten koste van Dunya gegaan. Doordat ik weg ben gegaan heb ik heel veel tijd bij haar op school doorgebracht. Het zelfvertrouwen dat ver te zoeken was kon ik daar heel langzaam weer een beetje opbouwen. Ik merkte hoe erg ik het werken als onderwijsassistent had gemist. Hoe fijn het was om dat werk weer te doen, al was het dan onbetaald. Dat maakte me eigenlijk niks uit. Zelfvertrouwen en werkplezier zijn onbetaalbaar.

Ondersteuning op school

Ik heb ontzettend veel van Dunya meegemaakt. Na mijn werk in de kinderopvang heb ik steeds op scholen gewerkt, binnen haar schooltijden. Daardoor kan ik haar altijd ophalen en doordat ik vaak thuis was kon ik ook naar bijzondere dingen op school. Gek genoeg heb ik nog nooit de Koningsspelen meegemaakt, want dan ben ik altijd aan het werk of moeten we elders zijn. Wel was ik altijd bij afsluitingen van thema’s en presentatie van projecten. Ik kwam lezen met leerlingen, hielp bij de kleuters, ondersteunde in de groepen waar dat nodig was en ik genoot. Op een dag na het lezen met een groepje kinderen in de zij-instromersgroep, was de juf even de klas uit gelopen. Ze moest even iets doen maar bleef best een tijdje weg. Wat nu? De klas uitlopen omdat ik tenslotte klaar was met mijn taak? Dat zou een puinhoop worden. Dus ik trok kasten open en vond een voorleesboek. Toen de juf even later weer gehaast binnenkwam schoot ze in de lach. Ze vond het al zo verdacht stil in de groep.

Basisschooltijd

Via Dunya’s school rolde ik in een leerstage op een andere school en dat leverde me weer een betaalde baan op na ruim een jaar onbetaald werken. En daarna rolde ik weer in een andere baan en toen dat was afgelopen werd ik gevraagd om terug te komen op de vorige school. Op mijn vrije dagen werk ik nog steeds bij Dunya op school en ik geniet daarvan. Dunya ook, al ben ik nooit bij haar in de klas. Ik vind het fijn om mijn kwaliteiten in te zetten. De school heeft heel wat te verduren gehad en ik lever graag een bijdrage om het niveau en de rust te herstellen. Kritisch ben ik ook weleens, maar altijd op een eerlijke manier. Ik wil dat Dunya terug kan kijken op een mooie basisschooltijd en tot nu toe is dat goed gelukt. Nog twee jaar en dan moeten we afscheid nemen. Nog maar niet aan denken. Ondanks dat het een compleet andere school is dan toen we hier kwamen, voelt het wel erg vertrouwd.

Veilige grond

Vijf jaar later is Dunya van een kleuter opgegroeid naar een groot kind in groep zes. Nu we weten dat ze ADD heeft en dus moeite heeft met concentreren en daar niks aan kan doen, volgt er een nieuwe periode met zoeken naar de beste aanpak thuis en op school. Daar heb ik energie voor en daar is het klimaat op school nu op ingesteld. Ik ben benieuwd waar we over een poosje staan. Als ik terugkijk is er nog wel pijn om de manier waarop, maar ben ik ook heel blij met de ruimte en de mogelijkheid om veel bij Dunya te zijn in de tijd dat we het allebei moeilijk hadden. Nu het goed met ons gaat kunnen we wat afstand nemen. Dunya wordt groot, ze kan soms alleen naar huis of naar muziekles en daardoor geeft het mij ook weer wat extra ruimte. Ik ben vijf jaar geleden in een diep dal terecht gekomen, maar ik ben er voor en door Dunya weer helemaal uitgeklommen en sterker dan ooit. 

Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

Tags: Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je